In dit archief kun je lezen over onze belevenissen in:
Fiji, Tonga, West Samoa, American Samoa, Suwarrov, Frans Polynesie, Galapagos en Costa Rica
4 November. We zijn op weg !!!
Gisteren zijn we naar Lautoka gevaren, we hadden namelijk gehoord dat je met je schip moest komen. De kamer, waar de douane gehuisvest is, is lekker koel, maar heeft geen ramen en op de vraag waar onze boot lag, was ons antwoord dat we hier voor anker lagen voldoende. Weer veel schrijfwerk en stempels. Piet gaat vlees halen. Bij Fiji Meat, om de hoek, waar ze prima vlees verkopen dat vacuümverpakt wordt, ideaal. Ik ga met de kids naar de supermarkt en naar de markt. We kopen ananassen, tomaten, papaja's, watermeloen, bananen, mango's, aubergines en een soort boontjes. Later in een indiaans eethuisje vertelt de kok ons dat mijn boontje opengemaakt moeten worden, de erwtjes er uit en die worden kort gekookt met veel kruiden. We konden wel wat proeven, erg lekker.
Omdat het te laat was geworden om te vertrekken, in verband met de doorgang door het rif, besluiten we terug te varen naar Vuda Point marina. Lekker nog even met zwemmen. Carla is er ook en we hebben veel plezier. s'Middags geeft de Grace, die naast ons ligt, een afscheidsborrel. We zetten Evie en Pjotr achter de dvd en gaan zelf aan de rum. Hakt er aardig in hoor, in ieder geval wel bij mij. Met een licht hoofd ga ik nog even naar de filmvertoning. Indiana Jones, de nieuwst, vertrouwd concept en redelijk vermakelijk. Thuisgekomen, komt de wierrook geur mij tegemoet. Het is Piet's defensief tegen de muskieten. Het helpt goed, maar stinkt wel. Ik kruip ons bed in, dat geheel in een muskietennet gehuld is, voor een laatste hele nacht rust.
Afscheid nemen, het laatste geld uitgeven aan limonade en ijs en dan trossen los. Denk aan ons tijdens de overtocht en laat wat van je horen.
31 Oktober. Naast ons is een boot komen liggen met een klein Frans meisje. We maken kennis met Carla, die vandaag 7 jaar blijkt te worden. We vragen haar of ze ook zin heeft om mee te doen met het Halloween feest. Natuurlijk, welk kind wil er nu geen snoep ophalen, want daar komt het eigenlijk wel op neer. We zijn de hele dag druk met het maken van de kostuums. Evie en Carla zijn beide heksen en Pjotr wil graag Neptunus zijn, ook wel koning drietand genoemd in de film Ariel. We maken puntmutsen en een kroon en natuurlijk een gevaarlijke drietand uit karton. Een beetje zilverfolie en het lijkt net echt. Sally heeft nog een kwallenmuts, die prima van pas komt. Na de verjaardagtaart van Carla genuttigd te hebben, gaan we samen met de kinderen van 2 andere boten om zes uur op stap. Eerst naar de mevrouw van het winkeltje, die ze natuurlijk weer enorm verwent, dan worden we getrakteerd op een drankje bij de jachtclub. Evie heeft een spuitbus gevuld met water mee en spuit de mensen nat als waarschuwing dat ze vooral veel snoep moeten geven en Pjotr prikt mensen zachtjes in hun buik met zijn drietand, voor dezelfde reden. Langzaam zakken we af naar het resort. De pizza is daar vrijdagavond voor de helft van de prijs, dus gaan we daar eten. Na het eten, een beetje pizza en vooral veel snoepjes, nog een “trick or treat” sessie en dan is het op. De kinderen rollen doodop in bed, het was een prachtige dag.
26 oktober. Het is geschied, waar we altijd al bang voor waren en steeds voor gewaarschuwd hebben. Evie is in het water gevallen. Gelukkig niet tijdens het varen, maar van de steiger. Ze was verdiept in een boek, keek niet uit en liep pardoes van de steiger het water in. Gelukkig hoorde Piet haar om hulp roepen. Evie had zich kunnen vastgrijpen aan een afvoerbuis en hield met een arm haar boek omhoog. Het kind vlug uit het water gehesen, met kleren en al onder de kraan gezet en de tranen van de schrik weg gekust. Hopelijk wordt er lering getrokken uit deze valpartij, ahum.
Omdat we toch nog wel wat meer van Fiji willen zien, vertrekken we zaterdag naar Denerau, dit is een schiereiland, vlak bij Nadi, de op Suva na grootste stad van Fiji. Het hele eiland bestaat uit chique hotels, met prachtig aangelegde tuinen, bijna parken en een heel groot golfterrein. Rond de haven, van waar de toeristenboten voor hun dagtochtjes vertrekken en enkele megajachten liggen, is een winkelcentrum gebouwd. Allemaal erg mooi en duur. Er wordt ook veel gebouwd, villa’s aan het water. De toeristen worden vermaakt met helikopter- en parachute vluchten. Een rondje winkelcentrum levert echter een grote verrassing op. In een snoepwinkel, met een enorme sortering aan zoetigheid, vond ik helemaal achter in de dropafdeling. Van alles en nog in de aanbieding ook. Ik denk dat er hier niet veel mensen zijn die de smaak van dubbelzout kunnen waarderen. Ik koop 2 zakjes; salmiakbollen en –visjes. Dan met de taxi, speciale service voor 70 dollarcent, naar Nadi. Ook hier veel toeristenwinkeltjes, maar ook veel kappers en dvd zaken. Voor Evie en Pjotr Peter Pan, Happy feet en Aristocats gekocht. Misselijk, ja alle drop achterelkaar opgegeten, maar voldaan kom ik aan het eind van de middag weer thuis. Ondertussen heeft Piet samen met de kinderen goede lijnen kunnen kopen, bij de hydroliek zaak en ook nog nieuwe bootschoenen. Zo zie je maar weer dat een beetje luxe omgeving op z’n tijd niet verkeerd is.
De volgende dag gaan we naar Musket Cove, deze marina ligt op een klein eilandje 10 nmijl verderop. We zien de toeristen gedropt worden op een zandbank, ze gaan lekker snorkelen. Er liggen ongeveer 15 boten voor anker of aan een boei in de baai en we zien weer bekenden. Er is een prachtig groot zwembad vlak aan het strand, waar we dankbaar gebruik van maken, het is namelijk erg warm hier. De volgende dag weer terug naar Vuda Point Marina, vanuit daar uitchecken en de laatste voorbereidingen voor onze overtocht naar Nieuw Zeeland treffen
24 oktober We zijn al weer een week in Vuda point marine, ongeveer 20 kilometer van Lautoka. Lautoka wordt ook wel de "sugar city"genoemd, vanwege de grote suikerfabriek. Het ruikt er ook weeïg en de vrachtauto's vol met suikerriet rijden af en aan. De lucht is vol van kleine zwart gebakende snippertje, die een enorme smeerboel geven op je schip.
We liggen in de mooi beschutte haven en daar genieten we natuurlijk weer enorm van. De kinderen kunnen lekker spelen aan de wal, er wordt veel gefietst. Er is een hotel met een mooi zwembad, dat wij elke dag bezoeken. Het is namelijk erg warm. In de namiddag zijn we in de jachtclub te vinden. Ze hebben een mooie plek aan het water en in de wind, waar het goed toeven is. Er worden regelmatig film vertoond, op het grasveld en in het weekend is er live muziek Inmiddels zijn Dorry en Hans van de Happy Monster ook aangekomen, evenals Sally en Jeff van de Grace, het dus weer gezellig.
We ontmoeten Willem en zijn Indiaanse vrouw Suzanne. Willem woont hier al jaren en is een wandelende promotor van zijn prachtige tweede vaderland. Ze zitten in de bloemen. De zaden worden groot ingekocht in Aalsmeer en naar Fiji gesmokkeld. Het zijn Gerbera's die ze opkweken en in de pot verkopen. In Nederland heb je binnen 6 weken al resultaat, maar hier duurt het vanwege de hitte een jaar voordat de bloemen uitkomen. Gek hè, ik had gedacht dat de warmte de zaak zou bespoedigen, maar niets blijkt minder waar. Willem vertelde ons dat hij regelmatig kinderen leert zwemmen, op de Northern club in Lautoka. Hij heeft een ongebruikelijke aanpak. Laat de kinderen vooral onder water zwemmen. Twee tellen onderwater en dan luchthappen en weer naar onderen. De theorie is dat wanneer ze hun hoofd erbij houden onder water, door te tellen, ze niet paniek raken en blijven zwemmen. Natuurlijk moeten wij dat ook uitproberen en het gaat wonderwel. Evie en Pjotr zwemmen erg graag onder water, ze gebruiken dan ook als van zelf de schoolslag. Ze zijn als vogels zo vrij in het water en zijn erg trots op hun zwemkunsten. Ik ben vooral erg blij dat ze nu ook zonder hulpmiddelen kunnen zwemmen. In Nieuwe Zeeland gaan ze ook nog naar zwemles, maar dit is een goede basis.
Met de bus van Vuda Point naar Lautoka duurt ongeveer een uur, het is een mooie rit. Lautoka is op Suva na de grootste stad van Fiji. Het is gezellig winkelen en ik vermaak me prima op mijn vrije dag, Piet past op de kinderen. Ik lunch bij de Northern club, een oase van rust midden in de stad. De club heeft een mooi groot zwembad, tennis en squash banen. Het was van oudsher een club voor de blanke werknemers van de suikerfabriek. Nu is het open voor een ieder, die het kan en wil betalen. Op advies van Dorry koop ik al vast wat lange broeken voor in Nieuwe Zeeland. Ik heb al meer dan 2 jaar geen lange broek meer gedragen en kijk er ook niet echt naar uit. Als ik thuis kom hoor ik dat Evie de mevrouw van het winkeltje op de jachthaven heeft geholpen, ze mag pakken melk en mie op de schappen zetten. Ze hebben het samen erg gezellig en als ze als dank een ijsje van de mevrouw krijgt, is het helemaal feest. De volgende dag verkondigt ze dat ze nu toch echt naar haar werk moet.
15 oktober. Na vijf en een halve week is het ons eindelijk gelukt om uit Savusavu te vertrekken. Niet alleen het weer met haar grilligheden speelde ons parten om daadwerkelijk te vertrekken, ook allerhande andere gebeurtenissen maakten dat we keer op keer moesten besluiten om nog eventjes te blijven. Ons pakketje met de onderdelen van de windgenerator van Lautoka naar Savusavu laten sturen, duurt een dag, behalve wanneer de veerboot motorproblemen heeft. Vertrekken zonder bijboot is ook niet echt handig. Onze bijboot is namelijk spontaan gescheurd, op de naad, en was zinkende. Gelukkig zag Piet het gebeuren en kon hij nog net voorkomen dat de buitenboordmotor ook onderwater zou verdwijnen. Met veel gesleur kon hij de bijboot aan boord van de Sabbatical hijsen. Wat nu… Gelukkig hoorden we via via dat iemand een bijboot over had en deze wel wilde verkopen. Kost wat, maar dan heb je weer wat, vervoer in dit geval. Dan bemerken we dat de helft van de was in de wasserij is achter- gebleven, waaronder ons bedovertrek, waar we er maar twee van hebben. De volgende ochtend in alle vroegte terug, gelukkig was alles er nog.
We gaan in etappes naar Lautoka, waar we hopelijk goede schoten kunnen kopen. Lautoka ligt aan de westkant van Viti Levu, het hoofdeiland van Fiji. We plannen 4 dagtochten, koraalriffen en ondiepten zijn het keywoord hier. We hebben het waypoint-overzicht van Curly gekocht "to get you savely to Lautoka" en programmeren de GPS. Met behulp van Hans van de Happy Monster is het gelukt om de USB GPS te installeren; we zien onszelf nu varen op de elektronische kaart. We hebben dit wonder van de techniek al in Panama gekocht, maar het werkend krijgen was van een andere orde. We hebben dus nu de elektronische kaart op de computer, onze actuele positie op de kaart, de buiten GPS met de pijl die ons van de waypoint naar waypoint wijst. De kan toch niet meer fout gaan, toch? Ik zit beneden achter de computer en zie ons richting de doorgang in het rif varen. Ik roep naar Piet, die aan het roer staat, dat er aan stuurboord een ondiepte is en dat hij meer naar bakboord moet. Vervolgens ontstaat er een moeilijke discussie over bakboord en stuurboord en ondertussen varen we, volgens de kaart dwars over de ondiepte heen. Ik ga naar buiten en zie dat de ondiepte duidelijk zichtbaar aan bakboord van ons ligt. Lang leve de elektronica!
De oversteek van Vanua Levu naar Viti Levu is een ruwe. Het waait zeker windkracht 6 en we varen hoog aan de wind. Gelukkig maken we goede voortgang. Tijdens de oversteek weet de dieptemeter ons te melden dat het 3 meter diep is, terwijl de kaart aangeeft dat het meer dan 400 meter diep is. We zijn we binnen drieënhalf uur aan de overkant, waar we weer onze weg door het rif moeten vinden. Inmiddels weer meer op het oog dan op de kaart vertrouwend, vinden we de passage. Volgens de kaart varen we wederom over het rif. Het is hier beduidend droger dan op Vanua Levu. Hoge heuvels met weinig begroeiing, we vinden een goede ankerplaats, eten pasta en genieten van een mooie zonsondergang.
4 oktober. Ik ontmoet Alice en haar twee kinderen op de steiger. Omdat het roer van hun boot gebroken is, ze zijn 200 nmijlen gesleept door vrienden, zullen ze hier zeker 2 weken doorbrengen en gaan hun kinderen hier naar school. Ze vertelt dat het morgen "teachers-day" is en dat de kinderen een voorstelling zullen geven, of we ook mee gaan? We spreken af elkaar morgen om tien uur te ontmoeten en dan gezamenlijk naar de school te lopen. Evie en Pjotr zijn helemaal opgetogen en verheugen zich op het feest.
Evie in haar blauwe prinsessenjurk huppelt de hele weg naar school. Pjotr wil alleen mee als hij niet hoeft te dansen, wat ik hem dan ook met mijn hand op mijn hart beloof. Een grote zwerm van kinderen, die op grote lappen plastic zitten. De leraren op stoelen en grote boxen, waar de muziek uitschalt. De "head girl" praat het geheel aan elkaar. De leraren krijgen allemaal een mooie bloemenkrans aangeboden door de kinderen en worden getrakteerd op dans en voordrachten. De speeches zijn heel zoetsappig, de leraren worden geprezen voor hun inzet en grote dankbaarheid voor het mogen volgen van de lessen wordt geuit. De taart wordt aangesneden en uitgedeeld aan de leraren. Ook de ouders, dat zijn wij en nog een ouderpaar, verder geen volwassene te bespeuren, krijgen ook een bord vol taart en Indiase hapje, erg lekker en zeer pittig. En weer een dansje, de kinderen zitten inmiddels al erg lang stil en sommige van hen houden het niet meer en dansen ook mee, zo ook Evie. Dan is het tijd voor het laatste optreden, dat van klassenvertegenwoordigers, ze laten speciaal vragen of er niemand van het publiek mee wil dansen. Nadat het hoofd van de school zijn dankbaarheid voor deze dag betoont, gaan de kinderen naar hun klaslokalen en wij naar het dorp om een curry te eten in ons favoriete Indiase restaurant.
De volgende dag arriveert ons pakje uit Lautoka, een dag later dan verwacht omdat het veer motorproblemen had. Piet en Chris gaan aan de slag om de windgenerator te installeren. Ik ga met de kinderen naar het zwembad. Dat blijkt helaas te zijn gesloten, wegens renovatie. Dat is ook wel nodig, de banken die langs de rand van zwembad staan, zijn zo verrot dat er elk moment een gast de diepte in kan verdwijnen. We spelen op het veld rondom het hotel en Evie en Pjotr maken hutten van takken, hooi, bloemen en vruchten. We gaan nog even naar Anneke van de Magnet. Anneke geeft de kinderen een massage met heerlijk geurende olie en daarna houden ze een heuse modeshow. Het is erg gezellig.
De windgenerator draait nog niet en dat is jammer, want het waait behoorlijk. We zijn toch gezwicht voor de gekopieerde dvd en hebben inmiddels een aardige collectie, zowel voor ons als voor de Evie en Pjotr. Vanavond ga ik beginnen aan "In de ban van de ring" Piet vindt het een kinderfilm, maar ik geniet er van.
2 oktober 2008. En zo vliegt de tijd voorbij . We zijn hier al dik drie weken en nog steeds genieten we hier in Savusavu. Het weer is hier wel redelijk wisselvallig, zo kan het van mooi, zonnig en rustig weer zo omslaan naar regen en hevige windstoten. Gelukkig liggen we aan een stevige mooring, zodat we niet bang hoeven te zijn voor krabbende ankers. Op het Nederlandse netje horen we veel meldingen van onrustig weer in Tonga en op drift geslagen boten.
Van de week landde er een watervliegtuig vlakbij ons. Piet en Pjotr er direct op af in de bijboot. Ze kwamen gasten ophalen en Pjotr mocht even binnen kijken, prachtig natuurlijk. Piet krijgt een wat glazige blik in de ogen als hij vertelt over het bezoekje, piloot worden was zijn jongensdroom en volgens mij is hij er nog steeds niet helemaal overheen gegroeid.
We zijn regelmatig te vinden in het clubgebouw van de jachthaven de Copra Shed. Het ligt heel mooi aan het water, de sfeer is er zeer relaxed en ze hebben een grote tuin, waar het goed toeven is voor de kinderen. De tuin is ontstaan door het terugwinnen van land, daar houden wij Nederlanders natuurlijk van. Wij drinken wat op het terras en de kinderen ravotten en spelen en worden iedere dag roetzwart. Gelukkig is er wasserette en het enige dat ik hoef te doen is de logistiek, ideaal. We lezen iedere dag de Fiji Times en krijgen zo een aardig beeld van wat zich hier afspeelt. De interim regering, aan de macht gekomen na de coup van 2006 probeert voet aan de grond te krijgen met manifesten die echter vooral veel commotie veroorzaken. De roep om nieuwe democratische verkiezingen is groot. Savusavu is echter een rustig plaatje waar de verschillende bevolkingsgroepen, vredig naast elkaar, of zelfs met elkaar leven. Ook wij voelen ons hier heel prettig en welkom.
Morgen komen de onderdelen van onze windgenerator aan. We hebben de leverancier geschreven over het debacle van het afbreken van de windgenerator. Inmiddels blijkt de constructie te zijn veranderd en wij ontvangen de nieuwe onderdelen gratis. Alleen de verzendkosten vanaf Engeland moeten we betalen. Goede service.
Heel bijzonder is trouwens dat het schip dat jarenlang heeft dienstgedaan als veerboot Harlingen-Terschelling, en wij diverse malen op de Waddenzee hebben gezien, inmiddels een tweede leven heeft gekregen hier in Fiji. De naam "Westerland" prijkt nog steeds trots op de boeg. Bijna elke dag legt het hier aan.
10 September. We tuffen naar Savusavu en maken ons klaar voor de confrontatie met de gevreesde autoriteiten, voor Douwe van de Johanna zelfs een van de redenen om Fiji over te slaan en direct van Samoa naar Vanuatu te varen. De officals kwamen aan boord en waren aller hartelijks. Van onze onverwachte komst in Fiji werd geen enkel probleem gemaakt. Er was wel veel papierwerk, schrijven, schrijven en nog een schrijven met carbonpapier tussen de velletjes. De kinderen raakte geïnspireerd door al dat papierwerk en maakten hun eigen crewlist, waar ze hun naam en die van de knuffels invulde en tevens verklaarde een fiets, maar geen olifanten aan boord te hebben, dit laatste ter informatie voor de douane. De heren en dame speelden heerlijk mee, bestudeerde het document uitvoerig en zette stempels en handtekeningen. Evie en Pjotr waren er helemaal verguld mee en de crewlist moest de hele dag overal mee naar toe.
We liggen hier aan een boei aan de buiten kant van de baai en genieten van een prachtig uitzicht. Vlak bij ligt een eilandje met een strandje, waar we regelmatig vertoeven. De kinderen spelen er heerlijk en maken van kokosnoten, schelpen en bladeren fantastische gerechten. Ze zijn de laatste tijd erg geïnteresseerd in koken en willen ook graag meehelpen. Nu koken wij ook hier niet vaak, zodat de culinaire verrassingen beperkt blijven tot het maken van taart.
Het is hier vulkanisch en in het dorp zijn ook een aantal bronnen met kokend heet water. Af en toe komt er iemand met een potje eten, dat wordt afgedekt met een jute zak en vervolgens in het water gezet wordt, pruttelt lekker door. Piet en Pjotr hebben samen eieren gekookt in een van de bronnen. Een ei is geknapt, maar dat was een jong eitje, aldus Pjotr en jonge eitjes kunnen daar niet tegen, het is maar dat je het weet. Thuis wordt aan de meisjes gedemonstreerd hoe het eieren koken in zijn werk ging en worden de eieren vervolgens opgepeuzeld. Tot grote verbazing van de kids smaken ze net zo als wanneer we ze zelf in een pannetje koken.
Het bevalt ons hier erg goed, er heerst een gezellige sfeer en de mensen zijn erg vriendelijk. Evie maakt vrienden bij de vleet. De kassa juffrouw, de dame van de was, de eigenaresse van het souvenirwinkeltje, waar ze mocht helpen de kettingen en oorbellen uitpakken en ophangen en als dank zelf een ketting kreeg. De bevolking bestaat hier ongeveer fiftyfifty uit Fijianen en Indiërs We eten internationaal, van pizza, tot vis en curries, zalig. Voor de vegetariërs onder ons is het hier helemaal een walhalla. Dvd’s, vooral illegale kopieën, zijn hier big business. Hollywood krakers, maar ook het nieuwste aan Bollywood is te verkrijgen. Of je tot aanschaf over moet gaan is vers twee. Debbie van de Grace vertelde ons net dat haar tv is opgeblazen, terwijl ze zo’n goedkope dvd draaide, de rook sloeg er uit. Toeval? We wagen het er maar niet op.
Je eigen website maken!