Archief 2

29 januari. We vieren de verjaardag van Midas met een lekkere lunch bij het restaurant "Yachtclub Bahia Ballena" We zitten er zalig, eerste rang, aan het water en er staat een lekker briesje. We kijken uit op de visserssteiger. Het is daar aardig druk, er worden vissen binnengebracht. Stevige exemplaren, die ter plekke gefileerd worden.

Pa en ma hebben erg slecht geslapen. Cabinas Cristina zat vol en ze moesten verkassen naar een ander onderkomen, Cabinas el Bosque, in het bos dus. Midden in de nacht schrikken ze wakker van een angstaanjagend geluid. Een beetje als het brullen van een leeuw en harde knallen. Stijf van schrik, rechtop in bed. Wat het was? Brulapen, ze zitten in de mango bomen en brullen inderdaad, heel hard. De knallen kwamen van de stokken waarmee de tuinman tegen de bomen slaat om te proberen de beesten weg te jagen. De brulapen zijn zwart en hebben een wit gezicht, ze zijn aardig groot, formaat chimpansee, en slingeren met hun enorme staart met het grootste gemak de boom rond.

We gaan op excursie. Om acht uur halen we pa en ma van de visserssteiger af. De branding op het strand is namelijk aanzienlijk en om de dag nu al gelijk met een nat pak te beginnen. Koffie en de Sabbatical vertrekt. We gaan Isla Tortuga, anderhalf uur varen. Prachtig wit strand, veel palmen en een populaire bestemming voor dagjesmensen. We zwemmen met zijn allen en zitten op het strand. Nog even lunchen op de boot en weer terug naar Tambor. Op de terugweg vangen we nog een tonijn, die gelijk geslacht en opgepeuzeld wordt. Piet heeft een flesje met rooksmaak en dat doet het heel goed bij de tonijn. Helaas geen walvissen gezien, wel een paar dolfijnen. Het was een hele gezellige dag

Vertrek 7.30 uur Aankomst 11.30 uur. Afstand 22,1 nmijl. Wind Zuid 5

27 januari. "Doe de luiken dicht," hoor ik Piet van buiten roepen. Hij ziet golven met witte koppen aankomen en enkele minuten later hebben we 22 knopen en beuken de golven in onze flank. Het wordt een woest tochtje naar Bahia Ballena, de 14 kilometer brede walvis baai.

We ankeren in de buurt van de Ballena Yachtclub, dat achteraf alleen een restaurant blijkt te zijn. Dus geen faciliteiten, zoals de beloofde douches en een wasserette, maar wel heel lekker eten. We gaan aan wal met de bijboot. Het is net eb geworden en het brede strand ligt voor ons, dat wordt een aardige klus om de bijboot het hele strand over te trekken. Sommige zeilers hebben een bijboot met uitklapbare wieltje, heel handig hoor. Terwijl we staan te discussiëren over wat te doen, komen er twee Nederlanders aangelopen. Ze hebben de Sabbatical gezien en de Nederlandse vlag zien wapperen. Het blijken Leo en zijn vrouw Cor te zijn. Ze hebben een stoere 4 wheel drive gehuurd en rijden daar de komende maand mee door Costa Rica. Het zijn ook zeilers en begrijpen ons dilemma. We varen een stukje verder en Cor helpt ons met de bijboot. We besluiten met z'n allen te gaan lunchen in Tambor, bij Cabinas Cristina, waar zij ook logeren. Gezelligheid kent geen tijd, dat moet ook de kok gedacht hebben, want zij nam ruim de tijd voor het bereiden van onze toch niet te ingewikkelde bestelling. We proberen pa en ma te bellen, maar we krijgen geen contact. Ik begin me wel wat zorgen te maken.

Terug op het strand zien we dat de Sabbatical weer "on the move" is , richting de rotsen. Piet springt in de bijboot en crost naar de boot. Het anker blijft ineens haken achter een stuk touw, zodat een landing op de rotsen voorkomen wordt. Opnieuw ankeren maar weer. De schrik zit er toch wel in en we besluiten naar de andere kant van de enorme baai te verkassen. We liggen daar achter een rifje en een stuk rustiger. De volgende ochtend gaan we naar Pychote, het dorpje dat aan deze kant van de baai ligt. Een stukje het riviertje op en een zachte landing op het strand. Een camping wat huizen en een hotel, dat is het. Ik vind het daar erg leuk, de sfeer is goed en gezellig. De kinderen spelen op het strand en we BBQ de restanten tonijn.

De wind is gaan liggen en waait nu weer uit het Noorden. We varen weer naar onze oorspronkelijke ankerplaats terug. We moeten boodschappen doen en in Tambor in een kleine supermarkt. Terwijl we door de "hoofdstraat" lopen, zien we pa en ma ineens aan komen lopen. Vreugde alom. We checken ze in in de Cabinas Cristina en praten bij. Ze zijn vanochtend om 4 uur vertrokken uit San Isidro en via San Jose, Puntarenas, de veerboot en weer een bustochtje zijn ze rond drie uur in Tambor beland. Ze hebben een zalige tijd in San Isidro gehad, waar ze heerlijk verwend zijn en hebben genoten van het mooie uitzicht, de vele vogels, de wandelingen door het landgoed, het lekkere, koelere klimaat, de verse vis direct uit uit de vijver en het zwembad.

Vertrek 6.45 uur Aankomst 13.15 uur Afstand 37,37 nmijl Windsterkte Zuid 2

26 januari. Een tochtje met dieren. Voor acht uur in de ochtend was de visvangst weer binnen. Daarna een walvis met haar jong gezien, verschillende malen zelfs, dolfijnen en er zwom een grote schildpad langs de boot. We maakten weer goede voortgang en al genietend van onze vismaaltijd voeren we de baai binnen. Een enorme jachthaven vol luxe moterboten, een nederzetting villa's, in Spaanse stijl, een heli-spot en een gigantisch Marriot hotel domineren de baai. Oh ja aan het andere einde van de baai, wat soda's, kleine eettentjes voor het gepeupel, dat met buslading vol uit San José komt.

Vol gas door de branding met de bijboot, die techniek hadden we een paar dagen geleden goed bekeken, om vervolgens op het strand te belanden. Kids zwemmen en vermaken zich in de branding. We besluiten om niet en famille terug te varen. Piet trotseert de branding en wij lopen langs het strand naar de jachthaven, waar Piet ons weer oppikt. Een lekkere wandeling, maar wel veel kleine steentjes. We lopen langs het Marriot en zien mensen in de weer met witte stoeltjes, ballonnen en tafels, het lijken wel voorbereidingen voor een bruiloft. De gasten zijn al gearriveerd, we zien zeker 7 helikopters geparkeerd staan. Blootsvoets arriveren we bij de jachthaven. Kopen nog even een broodje. De Amerikaan voor mij rekent een fles balsamico azijn af en nog een paar kleinigheden, 90 dollar. Ik voel me hier net de arme tak van de familie, met mijn broodje.

We liggen weer tussen het vertier, een boot met een opblaas "banaan"met een stuk of wat gierende lieden, scheert om de haverklap voorbij. Een gezellige partyboot met gasten in reddingsvest, drijvend om de boot, vlak bij. Rond een uur of zeven horen we knallen. Vuurwerk en niet zo zuinig ook, een prachtige show. We denken dat dit kleurenfestijn ter ere van het huwelijk is. Het feest gaat door tot diep in de nacht.

Vertek 5.45 uur Aankomst 11.45 uur Afstand 33,8 nmijl Wind NO3

25 januari. Na een hele onrustige nacht zijn we blij dat het licht wordt en we kunnen vertrekken. De vislijnen uit en voor zeven uur hebben we al 4 vissen, tonijnen dit keer, gevangen, gefileerd en keurig opgeborgen in de koelkast.

Een lekker tochtje met een gemiddelde snelheid van rond de 6 knopen. Aangekomen in Quepos zoeken we een plaatsje in de havenkom. Het ligt er helemaal vol met kleine moterboten aan moorings. We laten het anker vallen, maar zijn niet helemaal tevreden over de onze ligging, te veel bootje, dicht bij. We wagen het er maar op en gaan aan wal. Geen moeilijke landing dit keer, maar een keurige steiger. Droog aan wal, lopen we naar het dorp. We eten in een Mexicaans restaurant, waar verdacht veel Nederlandse gasten zijn; busreis. We raken in gesprek met onze buren, die ons vertellen van hun reis. De tocht door de boomtoppen, hangend aan een rail was erg spannend en mooi geweest.

Pjotrs schoen begeeft het, zon en zout hè, en we vinden gelukkig een nieuw paar naar zijn zin. Quepos is een gezellig, klein en overzichtelijk plaatsje met alle voorzieningen. In de supermarkt vinden we zelfs onze favoriete müsli, inslaan dus. Bij terugkomst op de Sabbatical bekruipt ons het claustrofobische gevoel wederom en besluiten we te verkassen. Iets verderop in een beschutte baai liggen we rustig en prima. Heerlijk geslapen.

We blijven nog een dagje. Een ochtend dip en visjes kijken, vlak bij de boot. We gaan naar het strand, waar de kinderen heerlijk spelen. s'Middags een overdadige tonijn BBQ. 3 Boten brengen dagjesmensen ook naar deze heerlijke plek. Ze gaan om vijf uur weer huiswaarts en dan hebben wij het rijk weer alleen. Piet krijgt een lift naar het dorp en gaat proberen pa en ma te bellen. Hij heeft lijstje met telefoonnummers bij zich van de hotels waar ze kunnen zijn. De eerste keer raak, ze zijn nog steeds in San Isidro. Bevalt zeker goed daar.

23 januari. We vertrekken om vijf uur s'ochtends. Zelfs bij de Tigers, die claimen elke ochtend rond die tijd op te staan, zien we geen beweging. We hebben afgesproken elkaar regelmatig te informeren over onze posities, zodat we elkaar in de Stille Zuidzee weer kunnen ontmoeten.

Het is een hele tocht naar Bahia Drake, ruim elf uur. We moeten wel weer wennen aan de golven, na anderhalve maand in de luwte gelegen te hebben. We ankeren in Bahia Drake en de jongens gaan aan wal, terwijl de meisjes de (anker)wacht houden. De heren hebben een ruige landing en zijn kletsnat. Even wat drinken voor de schrik en weer terug naar de Sabbatical. s'Avonds smikkelen de vers gevangen sierra's op. We worden getrakteerd op een mooie zonsondergang en we gaan vroeg naar bed.

De volgende ochtend rond negen uur halen we het anker op. Een mooi tochtje van 28 nmijl, de zon schijnt lekker, gelukkig hebben we zonnetent opgehouden, en met een zacht windje uit het oosten varen we met ruim 6 knopen langs de bergachtige kust.

Eindelijk krijgen we een mailtje van pa en ma. Ze zijn gisteren met een klein busje uit Jimenez vertrokken op weg naar Dominical. Op wonderbaarlijke wijze zijn ze echter in San Isidro terecht gekomen, een uur berginwaarts (1350 meter) Ze hebben een mooi onderkomen gevonden bij een recreatiepark, waar ze een werkende koffie- en suikerrietplantage, mooie wandelroutes en een meer hebben. Ze gaan een paar dagen uitrusten bij het zwembad.

We ankeren bij Bahia Uvita. De deining komt hard binnen en we schommelen hevig. Er komt een bootje aan gevaren, vlak bij ons houden ze stil. Er worden zwemvesten uitgedeeld. Dan vol gas de branding door. Vervolgens wat moeilijke manoeuvres met de buitenboordmotor half omhoog en dan het riviertje in. Weer een prachtige zonsondergang gevolgd door een mooie volle maan opkomst.

21 januari. We varen met z'n allen naar Puerto Jimenez. Het is een mooi en rustig tochtje. We hebben de Sabbatical even aan de steiger gelegd zodat ma, die last heeft van haar knie, goed aan boord kon stappen. De Margarita haalt ons in en na een uurtje of twee in hun kielzog komen we aan. De Tigers liggen al voor anker. Piet kookt en we eten lekker karbonades met gebakken aardappeltjes. De vislijnen worden binnengehaald, helaas geen vis gehangen. Voor pa en ma een onderkomen gezocht. Mooie kamer en een grote tuin, waar s'ochtends aan een lange tafel ontbeten wordt. Ze genieten van de relaxte sfeer in het dorp, met haar ongeplaveide wegen, de voetbalwedstrijd op zaterdagmiddag en de mooie grote papagaaien hoog in de bomen.

We besluiten dat het beter is dat pa en ma niet met ons meevaren naar Puntarenas, maar de tocht over land maken. Ik heb een heel reisschema voor ze gemaakt, compleet met hotels en bustijden. Om 8 uur met de bus naar Dominical. Pjotr is niet zo lekker en daarom gaan Evie en ik samen opa en oma uitzwaaien. Op het strand aangekomen zien we pa staan. De paspoorten zijn weg en ze hebben de hele nacht wakker gelegen en gepiekerd. De paspoorten blijken nog in de kluis op de Sabbatical te liggen. De bus halen we niet meer en we gaan lekker uitgebreid ontbijten bij hotel Carolina. Daarna op naar het internet café om Roderick te bellen voor zijn verjaardag en kaartjes kopen voor de bus, voor morgen. s'Avonds eten we samen met de Tigers en de bemanning van de Margarita. Heel gezellig.

18 januari. De tijd vliegt. Pa en ma zitten in een hotelletje, met zwembad, en wij bezoeken hen dagelijks. Gaan lekker lunchen met z'n allen, zwemmen en Evie en Pjotr kijken televisie, liggend op bed in de airconditioned kamer, geweldig! De huiskrokodil, een typetje van zo'n kleine 3 meter, ligt voor pampus in het moeras. Er zijn veel mooi gekleurde vogeltjes en een soort waterkipjes, blauw met geel. Regelmatig zien we een leguaan voorbij kruipen. De oudere dame aan de overkant prikt s'ochtends vroeg bananen op het hek en even later wemelt het van de apen. Pa en ma genieten enorm, ze hebben het wel warm, maar echt last van de hitte hebben ze niet.

Piet is naar de grens geweest om onze nieuwe koppeling op te halen. Ongeveer anderhalf uur met de bus. Dank zij Ab, onze Hollandse connectie en directeur van Marine Warehouse, is de koppeling snel en zonder problemen aangekomen. Bij de grens is een waar dorp ontstaan vol winkeltjes en restaurants. Je loopt een winkel binnen aan de Costaricaanse kant om er aan de Panamese kant weer uit te gaan, waar het gelijk een uurtje later is. Even de koppeling halen en door de winkel terug naar Costa Rica. Viola, geen douane, visa en invoerrechten.

Piet had Robert, de engelse monteur, al voorbereid op het inbouwen van de koppeling. De volgende dag was het zo ver. Omdat onze oude koppeling niet meer gemaakt wordt en er ook geen onderdelen meer verkrijgbaar zijn, zijn we erg benieuwd of de nieuwe koppeling past passen. Alles paste wonderwel, alleen de moter moest iets omhoog. Alles liep gesmeerd, kostte wel 2 dagen hoor, maar we zijn heel blij. We kunnen weer varen!