ONZE SABBATICAL ; ZEILEND DE WERELD ROND

Archief 2


Archief Lees hier over onze belevenissen in: Costa Rica, Panama, Colombia, Venezuela, Carabisch gebied, Kaap Verden, Canarische eilanden, Portugal, Spanje, Frankrijk, Belgie en ons vertrek uit Nederland Kijk voor meer recente verhalen in het andere archief of in het logboek van Nieuw Zeeland

Tambor - Isla Tortuga - Tambor lekker dicht tegen oma aan 29 januari. We vieren de verjaardag van Midas met een lekkere lunch bij het restaurant "Yachtclub Bahia Ballena" We zitten er zalig, eerste rang, aan het water en er staat een lekker briesje. We kijken uit op de visserssteiger. Het is daar aardig druk, er worden vissen binnengebracht. Stevige exemplaren, die ter plekke gefileerd worden. Pa en ma hebben erg slecht geslapen. Cabinas Cristina zat vol en ze moesten verkassen naar een ander onderkomen, Cabinas el Bosque, in het bos dus. Midden in de nacht schrikken ze wakker van een angstaanjagend geluid. Een beetje als het brullen van een leeuw en harde knallen. Stijf van schrik, rechtop in bed. Wat het was? Brulapen, ze zitten in de mango bomen en brullen inderdaad, heel hard. De knallen kwamen van de stokken waarmee de tuinman tegen de bomen slaat om te proberen de beesten weg te jagen. De brulapen zijn zwart en hebben een wit gezicht, ze zijn aardig groot, formaat chimpansee, en slingeren met hun enorme staart met het grootste gemak de boom rond. We gaan op excursie. Om acht uur halen we pa en ma van de visserssteiger af. De branding op het strand is namelijk aanzienlijk en om de dag nu al gelijk met een nat pak te beginnen. Koffie en de Sabbatical vertrekt. We gaan Isla Tortuga, anderhalf uur varen. Prachtig wit strand, veel palmen en een populaire bestemming voor dagjesmensen. We zwemmen met zijn allen en zitten op het strand. Nog even lunchen op de boot en weer terug naar Tambor. Op de terugweg vangen we nog een tonijn, die gelijk geslacht en opgepeuzeld wordt. Piet heeft een flesje met rooksmaak en dat doet het heel goed bij de tonijn. Helaas geen walvissen gezien, wel een paar dolfijnen. Het was een hele gezellige dag

Bahia Herradura (los Suenos) - Bahia Ballena bahia ballena yachtclub Vertrek 7.30 uur Aankomst 11.30 uur. Afstand 22,1 nmijl. Wind Zuid 5 27 januari. "Doe de luiken dicht," hoor ik Piet van buiten roepen. Hij ziet golven met witte koppen aankomen en enkele minuten later hebben we 22 knopen en beuken de golven in onze flank. Het wordt een woest tochtje naar Bahia Ballena, de 14 kilometer brede walvis baai. We ankeren in de buurt van de Ballena Yachtclub, dat achteraf alleen een restaurant blijkt te zijn. Dus geen faciliteiten, zoals de beloofde douches en een wasserette, maar wel heel lekker eten. We gaan aan wal met de bijboot. Het is net eb geworden en het brede strand ligt voor ons, dat wordt een aardige klus om de bijboot het hele strand over te trekken. Sommige zeilers hebben een bijboot met uitklapbare wieltje, heel handig hoor. Terwijl we staan te discussiëren over wat te doen, komen er twee Nederlanders aangelopen. Ze hebben de Sabbatical gezien en de Nederlandse vlag zien wapperen. Het blijken Leo en zijn vrouw Cor te zijn. Ze hebben een stoere 4 wheel drive gehuurd en rijden daar de komende maand mee door Costa Rica. Het zijn ook zeilers en begrijpen ons dilemma. We varen een stukje verder en Cor helpt ons met de bijboot. We besluiten met z'n allen te gaan lunchen in Tambor, bij Cabinas Cristina, waar zij ook logeren. Gezelligheid kent geen tijd, dat moet ook de kok gedacht hebben, want zij nam ruim de tijd voor het bereiden van onze toch niet te ingewikkelde bestelling. We proberen pa en ma te bellen, maar we krijgen geen contact. Ik begin me wel wat zorgen te maken. Terug op het strand zien we dat de Sabbatical weer "on the move" is , richting de rotsen. Piet springt in de bijboot en crost naar de boot. Het anker blijft ineens haken achter een stuk touw, zodat een landing op de rotsen voorkomen wordt. Opnieuw ankeren maar weer. De schrik zit er toch wel in en we besluiten naar de andere kant van de enorme baai te verkassen. We liggen daar achter een rifje en een stuk rustiger. De volgende ochtend gaan we naar Pychote, het dorpje dat aan deze kant van de baai ligt. Een stukje het riviertje op en een zachte landing op het strand. Een camping wat huizen en een hotel, dat is het. Ik vind het daar erg leuk, de sfeer is goed en gezellig. De kinderen spelen op het strand en we BBQ de restanten tonijn. De wind is gaan liggen en waait nu weer uit het Noorden. We varen weer naar onze oorspronkelijke ankerplaats terug. We moeten boodschappen doen en in Tambor in een kleine supermarkt. Terwijl we door de "hoofdstraat" lopen, zien we pa en ma ineens aan komen lopen. Vreugde alom. We checken ze in in de Cabinas Cristina en praten bij. Ze zijn vanochtend om 4 uur vertrokken uit San Isidro en via San Jose, Puntarenas, de veerboot en weer een bustochtje zijn ze rond drie uur in Tambor beland. Ze hebben een zalige tijd in San Isidro gehad, waar ze heerlijk verwend zijn en hebben genoten van het mooie uitzicht, de vele vogels, de wandelingen door het landgoed, het lekkere, koelere klimaat, de verse vis direct uit uit de vijver en het zwembad.

Quepos - Bahia Herradura de "droom" jachthaven "Suenos" Vertrek 6.45 uur Aankomst 13.15 uur Afstand 37,37 nmijl Windsterkte Zuid 2 26 januari. Een tochtje met dieren. Voor acht uur in de ochtend was de visvangst weer binnen. Daarna een walvis met haar jong gezien, verschillende malen zelfs, dolfijnen en er zwom een grote schildpad langs de boot. We maakten weer goede voortgang en al genietend van onze vismaaltijd voeren we de baai binnen. Een enorme jachthaven vol luxe moterboten, een nederzetting villa's, in Spaanse stijl, een heli-spot en een gigantisch Marriot hotel domineren de baai. Oh ja aan het andere einde van de baai, wat soda's, kleine eettentjes voor het gepeupel, dat met buslading vol uit San José komt. Vol gas door de branding met de bijboot, die techniek hadden we een paar dagen geleden goed bekeken, om vervolgens op het strand te belanden. Kids zwemmen en vermaken zich in de branding. We besluiten om niet en famille terug te varen. Piet trotseert de branding en wij lopen langs het strand naar de jachthaven, waar Piet ons weer oppikt. Een lekkere wandeling, maar wel veel kleine steentjes. We lopen langs het Marriot en zien mensen in de weer met witte stoeltjes, ballonnen en tafels, het lijken wel voorbereidingen voor een bruiloft. De gasten zijn al gearriveerd, we zien zeker 7 helikopters geparkeerd staan. Blootsvoets arriveren we bij de jachthaven. Kopen nog even een broodje. De Amerikaan voor mij rekent een fles balsamico azijn af en nog een paar kleinigheden, 90 dollar. Ik voel me hier net de arme tak van de familie, met mijn broodje. We liggen weer tussen het vertier, een boot met een opblaas "banaan"met een stuk of wat gierende lieden, scheert om de haverklap voorbij. Een gezellige partyboot met gasten in reddingsvest, drijvend om de boot, vlak bij. Rond een uur of zeven horen we knallen. Vuurwerk en niet zo zuinig ook, een prachtige show. We denken dat dit kleurenfestijn ter ere van het huwelijk is. Het feest gaat door tot diep in de nacht.

Bahia Uvita - Quepos tussen de dagjesmensen Vertek 5.45 uur Aankomst 11.45 uur Afstand 33,8 nmijl Wind NO3 25 januari. Na een hele onrustige nacht zijn we blij dat het licht wordt en we kunnen vertrekken. De vislijnen uit en voor zeven uur hebben we al 4 vissen, tonijnen dit keer, gevangen, gefileerd en keurig opgeborgen in de koelkast. Een lekker tochtje met een gemiddelde snelheid van rond de 6 knopen. Aangekomen in Quepos zoeken we een plaatsje in de havenkom. Het ligt er helemaal vol met kleine moterboten aan moorings. We laten het anker vallen, maar zijn niet helemaal tevreden over de onze ligging, te veel bootje, dicht bij. We wagen het er maar op en gaan aan wal. Geen moeilijke landing dit keer, maar een keurige steiger. Droog aan wal, lopen we naar het dorp. We eten in een Mexicaans restaurant, waar verdacht veel Nederlandse gasten zijn; busreis. We raken in gesprek met onze buren, die ons vertellen van hun reis. De tocht door de boomtoppen, hangend aan een rail was erg spannend en mooi geweest. Pjotrs schoen begeeft het, zon en zout hè, en we vinden gelukkig een nieuw paar naar zijn zin. Quepos is een gezellig, klein en overzichtelijk plaatsje met alle voorzieningen. In de supermarkt vinden we zelfs onze favoriete müsli, inslaan dus. Bij terugkomst op de Sabbatical bekruipt ons het claustrofobische gevoel wederom en besluiten we te verkassen. Iets verderop in een beschutte baai liggen we rustig en prima. Heerlijk geslapen. We blijven nog een dagje. Een ochtend dip en visjes kijken, vlak bij de boot. We gaan naar het strand, waar de kinderen heerlijk spelen. s'Middags een overdadige tonijn BBQ. 3 Boten brengen dagjesmensen ook naar deze heerlijke plek. Ze gaan om vijf uur weer huiswaarts en dan hebben wij het rijk weer alleen. Piet krijgt een lift naar het dorp en gaat proberen pa en ma te bellen. Hij heeft lijstje met telefoonnummers bij zich van de hotels waar ze kunnen zijn. De eerste keer raak, ze zijn nog steeds in San Isidro. Bevalt zeker goed daar.

Jimenez - Bahia Drake - Bahia Uvita zonsondergang Bahia Drake 23 januari. We vertrekken om vijf uur s'ochtends. Zelfs bij de Tigers, die claimen elke ochtend rond die tijd op te staan, zien we geen beweging. We hebben afgesproken elkaar regelmatig te informeren over onze posities, zodat we elkaar in de Stille Zuidzee weer kunnen ontmoeten. Het is een hele tocht naar Bahia Drake, ruim elf uur. We moeten wel weer wennen aan de golven, na anderhalve maand in de luwte gelegen te hebben. We ankeren in Bahia Drake en de jongens gaan aan wal, terwijl de meisjes de (anker)wacht houden. De heren hebben een ruige landing en zijn kletsnat. Even wat drinken voor de schrik en weer terug naar de Sabbatical. s'Avonds smikkelen de vers gevangen sierra's op. We worden getrakteerd op een mooie zonsondergang en we gaan vroeg naar bed. De volgende ochtend rond negen uur halen we het anker op. Een mooi tochtje van 28 nmijl, de zon schijnt lekker, gelukkig hebben we zonnetent opgehouden, en met een zacht windje uit het oosten varen we met ruim 6 knopen langs de bergachtige kust. Eindelijk krijgen we een mailtje van pa en ma. Ze zijn gisteren met een klein busje uit Jimenez vertrokken op weg naar Dominical. Op wonderbaarlijke wijze zijn ze echter in San Isidro terecht gekomen, een uur berginwaarts (1350 meter) Ze hebben een mooi onderkomen gevonden bij een recreatiepark, waar ze een werkende koffie- en suikerrietplantage, mooie wandelroutes en een meer hebben. Ze gaan een paar dagen uitrusten bij het zwembad. We ankeren bij Bahia Uvita. De deining komt hard binnen en we schommelen hevig. Er komt een bootje aan gevaren, vlak bij ons houden ze stil. Er worden zwemvesten uitgedeeld. Dan vol gas de branding door. Vervolgens wat moeilijke manoeuvres met de buitenboordmotor half omhoog en dan het riviertje in. Weer een prachtige zonsondergang gevolgd door een mooie volle maan opkomst.

Puerto Jimenez 21 januari. We varen met z'n allen naar Puerto Jimenez. Het is een mooi en rustig tochtje. We hebben de Sabbatical even aan de steiger gelegd zodat ma, die last heeft van haar knie, goed aan boord kon stappen. De Margarita haalt ons in en na een uurtje of twee in hun kielzog komen we aan. De Tigers liggen al voor anker. Piet kookt en we eten lekker karbonades met gebakken aardappeltjes. De vislijnen worden binnengehaald, helaas geen vis gehangen. Voor pa en ma een onderkomen gezocht. Mooie kamer en een grote tuin, waar s'ochtends aan een lange tafel ontbeten wordt. Ze genieten van de relaxte sfeer in het dorp, met haar ongeplaveide wegen, de voetbalwedstrijd op zaterdagmiddag en de mooie grote papagaaien hoog in de bomen. We besluiten dat het beter is dat pa en ma niet met ons meevaren naar Puntarenas, maar de tocht over land maken. Ik heb een heel reisschema voor ze gemaakt, compleet met hotels en bustijden. Om 8 uur met de bus naar Dominical. Pjotr is niet zo lekker en daarom gaan Evie en ik samen opa en oma uitzwaaien. Op het strand aangekomen zien we pa staan. De paspoorten zijn weg en ze hebben de hele nacht wakker gelegen en gepiekerd. De paspoorten blijken nog in de kluis op de Sabbatical te liggen. De bus halen we niet meer en we gaan lekker uitgebreid ontbijten bij hotel Carolina. Daarna op naar het internet café om Roderick te bellen voor zijn verjaardag en kaartjes kopen voor de bus, voor morgen. s'Avonds eten we samen met de Tigers en de bemanning van de Margarita. Heel gezellig.

Golfito 18 januari. De tijd vliegt. Pa en ma zitten in een hotelletje, met zwembad, en wij bezoeken hen dagelijks. Gaan lekker lunchen met z'n allen, zwemmen en Evie en Pjotr kijken televisie, liggend op bed in de airconditioned kamer, geweldig! De huiskrokodil, een typetje van zo'n kleine 3 meter, ligt voor pampus in het moeras. Er zijn veel mooi gekleurde vogeltjes en een soort waterkipjes, blauw met geel. Regelmatig zien we een leguaan voorbij kruipen. De oudere dame aan de overkant prikt s'ochtends vroeg bananen op het hek en even later wemelt het van de apen. Pa en ma genieten enorm, ze hebben het wel warm, maar echt last van de hitte hebben ze niet. Piet is naar de grens geweest om onze nieuwe koppeling op te halen. Ongeveer anderhalf uur met de bus. Dank zij Ab, onze Hollandse connectie en directeur van Marine Warehouse, is de koppeling snel en zonder problemen aangekomen. Bij de grens is een waar dorp ontstaan vol winkeltjes en restaurants. Je loopt een winkel binnen aan de Costaricaanse kant om er aan de Panamese kant weer uit te gaan, waar het gelijk een uurtje later is. Even de koppeling halen en door de winkel terug naar Costa Rica. Viola, geen douane, visa en invoerrechten. Piet had Robert, de engelse monteur, al voorbereid op het inbouwen van de koppeling. De volgende dag was het zo ver. Omdat onze oude koppeling niet meer gemaakt wordt en er ook geen onderdelen meer verkrijgbaar zijn, zijn we erg benieuwd of de nieuwe koppeling past passen. Alles paste wonderwel, alleen de moter moest iets omhoog. Alles liep gesmeerd, kostte wel 2 dagen hoor, maar we zijn heel blij. We kunnen weer varen!

Golfito 15 januari. De vorige de hele dag voor pampus op bed gelegen. Een griepje dat pa uit Nederland had meegenomen. Piet en de kids waren op pad om een cadeautje te kopen. Bij thuiskomst vertelt Evie gelijk dat ze kettingen gekocht hebben. En Piet maar sissen dat het een verrassing is en dat verrassingen niet verklapt moeten worden. Maakt geen indruk. Ze zijn er vol van. Mijn verjaardag begint lekker vroeg. Om zes uur worden de kettingen uitgepakt en de tekeningen bewonderd, gelukkig wel op bed. Na een gezellig ontbijt wordt de koffer uitgepakt die opa en oma voor ons meegenomen hebben. De kraan, stoffer en blik maar ook een prachtige prinsessenjurk voor Evie en veel kleertjes, dvd’s, boeken en dropjes en hagelslag en nog veel meer… Het is een ware feestkoffer. Ik ga even boodschappen doen. Ik kan nog net voorkomen dat ze de taartjes allemaal los in een plasticzak stoppen. Thuis nog even koffie zetten en dan alles in de bijboot. We tuffen naar playa Cacao, aan de andere kant van de baai. De Tigers en de Nederlandse bemanning van de Margaritha; Mark, Danielle en hun 3 kinderen Alfa, Mas en Ilya zijn ook van de partij. We picknicken onder een grote boom. De kinderen hebben veel plezier op het strand en in het water. We hebben de tijd en dat is maar goed ook. De kokkin stuurt iemand met de boot naar Golfito om boodschappen te doen, zodat we 2 uur later aan de lunch zitten. Bij de buren is ook feest. Ma en ik gaan even op onderzoek uit. Ook een jarige en als ma vertelt dat ik ook jarig ben vandaag, wordt er gezongen en krijgen we een bordje met kip, rijst en salade. Zeer gastvrij. Aan het eind van de middag gaan we terug en ik heb weer een heerlijke tropische verjaardag gehad.

San Jose - Golfito 13 januari. Om 6.45 uur staan we, gebracht door 2 taxi’s, bij het bus station. Er staat 1 bus, dat moet de onze zijn. De conducteur loopt ons al tegemoet en vraagt naar onze kaartjes. Vlug, vlug de bagage in het laadruim, wij naar binnen geduwd, de deuren dicht en we vertrekken, nog ruim voor de officiële vertrektijd van 7 uur. De chauffeur blijkt haast te hebben. We scheuren de bergen door en er wordt veel pompend geremd tijdens de afdalingen. We worden allemaal misselijk. Pjotr doet wat hij op de Sabbatical ook altijd doet wanneer het een beetje ruw wordt. Hij gaat gestrekt op de bank en valt in slaap. We reizen op zondag en we zijn niet de enige. Er stappen steeds families in en al snel zit de bus helemaal vol, inclusief gangpad. Er wordt op Pjotr gewezen, die nog steeds een hele bank in beslag neemt. De conducteur komt er bij. Ik laat onze zes kaarten zien en Pjotr mag blijven slapen. In een recordtijd van 6 en half uur arriveren we in Golfito. Dat is dus anderhalf uur sneller dan op de heenweg. We checken pa en ma in in hotel Gaviotte, dat helaas maar voor een nacht plaats heeft, in verband met een invasie sportvissers. Iets minder sjeik dan hotel Ricon, maar wel met zwembad en zicht op de baai. Zittend aan het zwembad zien we dat de Sabbatical nog steeds geflankeerd wordt door de Tiger en de Margaritha. Gezellig hoor dat ze gebleven zijn voor mijn verjaardag.

San Jose 12 januari. Om half acht staat George voor de deur om ons mee te nemen voor een dagje uit. We verlaten San Jose, wat een hele drukke, lawaaierige en viezige stad is, en het landschap wordt liefelijk. In de heuvels, waar het klimaat heerlijk is, de eeuwige lente, wordt veel koffie verbouwd. We stoppen bij een plantage, zien de rijen koffiestruiken staan en genieten van een lekker bakkie. Het gaat verder de bergen in op weg naar de Vulkaan Poas. Deze is echter geheel in wolken gehuld als wij daar aankomen, een euvel dat meestal voorkomt na een uur of acht in de morgen en we besluiten om te keren. We gaan naar de waterval tuinen. Het is een prachtig aangelegd park met vogels, een vlinder en een kolibrietuin, een slangen en een kikker tentoonstelling en natuurlijk de watervallen. Vijf stuks. De lange trap voert ons langs het watergeweld, omringd door groen en het zonlicht speelt er prachtig doorheen. Gelukkig hoeven we de trap niet weer op te lopen, een ouderwetse autobus brengt ons terug naar het beginpunt. De vrolijke neger, die de bus bestuurt, toetert hard en vaak om Pjotr, die direct achter hem zit te plezieren. In de taxi vallen Pjotr en Evie in slaap. In Herdia, een levendig stadje, stoppen we bij de lokale overdekte markt. Allemaal kraampjes en gezellige drukte. We drinken een lekker fruitsapje bij een van de kraampjes. Zalig trouwens die verse sapjes en gezond, behalve dan die kilo’s suikers die men er hier toevoegt. In San José nog even kaartjes gekocht voor de bus. Ik heb zes plaatsen besproken, voor ons vijven, zodat we lekker de ruimte hebben. s’Avonds gaan ma en ik lekker uit eten bij ons stamrestaurant. We genieten erg van elkaars gezelschap en babbelen al vanouds

San Jose 11 januari. We beginnen met een gezellig ontbijt. Alles stond klaar om te pakken en Evie ontdekt vrolijk gekleurde müsli rondjes. Veel Nederlanders in dit hotel. Pa en ma worden door diverse mensen gegroet en er worden praatjes gemaakt en adressen uitgewisseld. Ja, ja pa en ma zijn hier immers al 2 dagen en jullie weten hoe ze zijn. We besluiten om naar het kindermuseum te gaan. Even met de taxi, die zijn hier volop en wederom zeer betaalbaar. Het kindermuseum is gehuisvest in een gigantisch geel gebouw op een heuvel dat veel weg heeft van een kasteel. Het is geweldig. Allemaal kleine tentoonstellingen over de geschiedenis van Costa Rica, de aarde, vulkanen, onder zee, het menselijke lichaam, muziek, vervoer, radio en tv eigenlijk te veel om op te noemen. Alles is prachtig vormgegegeven en de kinderen mogen overal aankomen. Bij veel onderdelen liggen verkleedkleren. Evie en Pjotr spelen winkeltje, doktertje en tandarts. De toppers zijn een levenechte trein, helikopter en vliegtuig. Pjotr is niet weg te slaan uit het vliegtuig. Terug naar het hotel, verkassen naar een andere kamer. Eentje met vijf bedden en gelegen naast een ontbijtruimte die niet gebruikt wordt. Hier kunnen Evie en Pjotr lekker spelen en wij kunnen hier nog even een boekje lezen als de kinderen slapen, ideaal. We gaan weer eten bij restaurant Mundo, recht tegenover het hotel. Het is een heel mooi houten restaurant met een gezellige tuin. Je kunt hier dus lekker buiten eten, onder de schaduw van enorme bomen. Het eten is internationaal en dat is een goede afwisseling na al die bonen, rijst en kip van de afgelopen maanden. s’Middags gaan we nog een keer naar het kindermuseum. Trots laten Evie en Pjotr hun toegangsstempel zien en het meisje bij de kassa speelt daar leuk op in. We raken verzeild in een ruimte met kinderspeelgoed. Evie en Pjotr spelen daar de hele middag met poppen, driewielers en grote auto’s. Het is een genot om te zien hoeveel fantasie die twee hebben. Terug naar het hotel met de taxi. Onze taxi chauffeur vertelt dat hij 18 jaar in Duitsland gewoond heeft. Hij spreekt dus aardig Duits en we besluiten hem in te huren om ons morgen een hele dag rond te rijden, zodat we wat van de omgeving kunnen zien.

San Jose 10 januari. Om 4 uur s’ochtends gaat het telefoonalarm. Niet dat ik de mobiele telefoon, die wij al maanden niet gebruikt hadden en die weer opgeladen moest worden vertrouwde, hoor. Uit angst om ons te verslapen heb ik de hele nacht bijna niet geslapen. De kinderen waren helemaal opgewonden. We gaan opa en oma ophalen uit San Jose. De nieuwe kleine rugzakjes van Evie, met prinsesjes, en Pjotr, met superman, zitten vol met spelletjes en lekkertjes. Na een kort tochtje met de bijboot staat we iets voor vijven aan de weg. Het is nog pikdonker en we hopen dat de bus ons ziet. Grote koplampen komen de hoek om, wij zwaaien en ja hoor even later zitten we in de bus. Het wordt een prachtige tocht. Bergachtig, veel groen, prachtige dalen. Om zeven uur is onze eerste stop. De ontbijt stop. Maar om nu om zeven uur aan de bonen, rijst en kip te gaan, dat gaan onze Hollandse magen toch echt te ver en wij houden het bij een boterham met pindakaas. Na nog twee korte stops komen we om 13.00 uur aan in San José. Als we uit de taxi stappen bij het Hotel Ricon, komen pa en ma net de hoek omlopen. Ze zijn de buurt wezen verkennen. Het weerzien is verwarmend. Pa en ma hebben een goede reis gehad. Ze waren na een lange tocht om twaalf uur s’avonds in het hotel aangekomen. Ma heeft nergens last van, maar pa is nog wat jetlagerig. Hij doet na de lunch een tukje en wij gaan een stukje wandelen. We komen geheel onverwacht in de dierentuin terecht. In de lonely planet staat dat het een zielige, typisch zuid Amerikaanse dierentuin is, met dieren in veel te kleine kooitje. Toch maar naar binnen. De entree is vijf dollar voor ons vieren en het is goed voor Evie en Pjotr om even te kunnen rennen na die lange zit in de bus. Het park is leuk aangelegd met veel tropisch groen en een rivier. De apen zijn lekker actief en een lust om naar te kijken. De roofdieren sectie is inderdaad niet echt diervriendelijk. Vroeg naar bed, na een enerverende dag.

Golfito Evie en Pjotr maken een kalender, aftellen tot oma en opa komen 1 januari. Een jaar geleden kwamen we, na een Atlantische oversteek van 17 dagen, aan in Antiga. Ik herinner me nog hoe trots we waren. Inmiddels hebben we ons eerste tropenjaar achter de rug. We zijn aardig gewend geraakt aan de hitte en aan het zonlicht dat om zes uur aan en uit gaat. Het was een waar tropenjaar voor ons schip. Door continu gebruik, de felle zon, het zoute water, de stortregens en de vele moteruren heeft onze Sabbatical aardig wat geleden. We zijn dan ook aardig in de weer om ons thuis in goede staat te houden. De jaarwisseling vraagt om een terugblik. Onder het genot van een glaasje wijn praten Piet en ik over ons leven als wereldzeilers. De vrijheid, het buitenleven, andere landen en culturen en de vele ontmoetingen blijven ons boeien. “We didn’t swallow the hook yet” en verheugen ons op onze verdere zeilavonturen. We vinden dat de kinderen het afgelopen jaar erg gegroeid zijn, zowel lichamelijk als geestelijk. Ze zijn erg vrolijk, babbelen dat het een lieve lust is en maken makkelijk contact, met andere zeilers en met de lokale bevolking. In (zuid) Amerika zijn ze dol op kinderen en soms krijgen ze zelfs te veel aandacht. Ze spreken zelfs een beetje Spaans en vooral Evie begint op haar manier Engels te praten. Ze vermaken zichzelf erg goed. We worden verrast door toneelstukjes en modeshows. Ze spelen veel met de lego, hele vloten worden er gebouwd en er wordt lustig getekend, geknipt en geplakt. Letters en cijfers hebben hun grote belangstelling. Dus alles is rozengeur en maneschijn op de Sabbatical? Nee natuurlijk niet. Wat meer tijd voor Piet en mij samen zou fijn zijn. Wat minder regen en wat meer wind, ouit de goede richting, daar zijn we wel aan toe. Een mens moet echter iets te wensen over houden. Wij wensen jullie allemaal een heel gelukkig 2008. Wij verheugen ons op de komst van mijn ouders. Ze komen op 9 januari aan in Costa Rica. Evie en Pjotr hebben een kalender gemaakt, zodat de dagen kunnen aftellen. We gaan opa en oma ophalen uit San Jose. Een 8 uur durende busreis, door dit prachtige land.

Puerto Jimenez het voetbalveld met uitzicht op de baai 27 december. We halen en het anker op, starten de moter en niets…. We moeten eerst in de achteruit en na een poosje “pakt”de versnelling gelukkig en varen we, uitgezwaaid door de Tigers, de baai uit. De ons beloofde goede wind draait en natuurlijk recht op de kop. Dit in combinatie met de stroming en onze geringe voorwaartse power zorgt ervoor dat we nog maar net 2 knopen doen. De punt van Peninsula Osa, die we moeten ronden, is nog 10 mijlen, dus tel uit je winst. We besluiten om uit te wijken naar Puerto Jimenez.. Na overleg besluiten we niet naar Puntarenas te varen, maar in Golfito op onze nieuwe versnellingsbak te wachten. Omdat onze versnellingsbak niet meer in de handel is, moeten we een goede vervanger zien te vinden, waarbij vooral de afmetingen belangrijk zijn. Nu is de periode tussen Kerst en oud en nieuw niet echt een goede tijd om mensen te spreken te krijgen. We zullen moeiten wachten tot volgend jaar. In de tussentijd genieten we van de gezellige sfeer in Puerto Jimenez., zowel in het dorp als op het strand. Met eb kun je niet met de bijboot naar de kant varen. Het is dan uitstappen geblazen en de boot over de zandbank heen sleuren. En ja daar krijg je spierpijn van. Gelukkig is het goed toeven in het ondiepe water en overal zie je mensen, als gestrande walvissen, liggen. Een soort combinatie tussen zonnebaden en zwemmen. Deze keer zien en horen we de papagaaien wel. Prachtige grote gekleurde vogels, verschanst in de bomen aan het strand.

Golfito met de begraafplaats op de achtergrond 25 december Het oordeel is geveld. Onze beide monteurs verklaren, onafhankelijk van elkaar, de versnellingsbak als versleten. We gaan proberen om na de kerstdagen en met goede wind naar Puntarenas te zeilen. We moeten daar zo wie zo heen om de boot uit het water te halen en klaar te maken voor onze volgende grote oversteek naar de Marquezes eilanden. Ons onderwaterschip lijkt wel een drijvende koraalrots, vol met kokkels en zeewier. Het is dat onze romp donkergroen is, zodat het minder erg lijkt dan het is. Een stralende kerstochtend. Eerst lekker ontbijten en als de kinderen aan dek zijn, om samen met Piet de kleine krabbetjes van boord te jagen, ook een uitvloeisel van ons “levend groene” schip, leg ik gauw de cadeautjes rond de kerstboom. Pjotr ontdekt de cadeaus en de vreugde is groot. De Tigers komen op de koffie en genieten van de heerlijke vruchten cake, die Evie en ik de vorige dag bij de warme bakker in Rio Clara, een half uurtje met de bus, gekocht hebben. Het was maar goed dat we de cake gekocht hadden, samen met een doos lekkere chocolaatjes. De Nederlandse appeltaartmix die ik in Curaçao gekocht had was namelijk houdbaar tot juli dit jaar en hoewel Piet altijd roept dat dat niets uitmaakt, was en bleef het meel klonterig. Overboord ermee. Na de koffie, trouwens echte Costa Ricaanse, gingen we in de bijboten naar “ons” hotel Gaviotte, waar we heerlijk gezwommen en vervolgens lekker gelunched hebben. Het was een heel gezellige dag, hoewel het vreemd blijft Kerst in de tropen te vieren.

Golfito bezoek van Joram, Fynne en mamma Barbara 20 December. Ronel en de jongens komen langs met de bijboot om te vragen of we mee gaan zwemmen. Daar zijn we natuurlijk altijd voor in. Goede timing, want de afwas moet nog gedaan worden, maar we krijgen dispensatie van Piet, dikke kus. Wanneer we aanleggen bij de steiger zien we een vrouw met 2 kleine kinderen onze kant oplopen. Het is Barbara met Joram en Fynne. Barbara had onze website gezien en in mij, een zeilende moeder, een verwante ziel herkent en een mailtje gestuurd. Terwijl haar man de Atlantische oceaan overzeilt, vliegt zij met de kids naar Costa Rica om familie te bezoeken. Deze werkt en woont tijdelijk op een boerderij. 7 dollar per dag en wat werken in en om de boerderij voor kost en inwoning. Dat wordt hier vrij veel gedaan. Barbara logeert in Dominical, een dikke 2 uur rijden van Golfito. Met een dikke 4 wheel drive is het echter goed te doen en ze besluit ons te verrassen. Dat is goed gelukt. We gaan met zijn allen naar het zwembad en kletsen lekker. Een mixje van Nederlands, dat Ronel vanwege haar Zuid Afrikaanse achtergrond ook verstaat, en Engels. De middag vliegt voorbij. Na de kerst vliegen ze weer terug naar St Lucia, waar de boot ligt en beginnen ze aan hun Caribische avontuur. De monteur voor onze koppeling is nog steeds niet geweest. Hij is zelfs nog niet in Golfito gearriveerd. We hopen dat hij vandaag komt en voor de zekerheid heeft Piet ook nog een tweede monteur besteld. Het ziet er naar uit dat we hier de Kerst gaan doorbrengen. Er blijven nieuwe kerstversieringen gemaakt worden. Ik heb gisteren nog wat cadeautjes gekocht en feestelijk ingepakt. Ik ga een kinderversie van het kerstverhaal van internet plukken, zodat we wat boven de versiering en de cadeau’s uitstijgen.

Golfito 19 december. Vanwege de honden gaan we niet terug naar Land and Sea. We ankeren wel op dezelfde plek, maar gaan aan wal bij de buren. Alles helemaal nieuw en een aantal grote moterboten voor de deur; helemaal onze scène. We vragen of ze kunnen helpen met de versnellingbak. Piet wordt direct met een busje meegenomen naar een monteur aan het eind van het dorp. Hele kleine huisjes, soms niet meer dan wat palen en golfplaten dak. De monteur is druk en heeft geen tijd voor ons. Woensdag komt er echter een koppelingsspecialist uit Puntarenas om de vissersboten te reviseren. Wij worden in zijn schema opgenomen. De gegevens van het apparaat worden opgevraagd zodat hij gelijk wat onderdelen zou kunnen meenemen. Het klinkt allemaal veelbelovend, maar je weet hier nooit. We gaan bij de Tiger langs. Ze zijn erg verrast om ons zo snel weer te zien. Het is erg gezellig en we blijven eten. De kinderen maken mooie armbanden van kleurrijke kralen, die vervolgens op de als kerstboom omgetoverde paal (maststeun) worden geprikt. We draaien Zuid Afrikaanse muziek, de kinderen dansen en doen trucs op de bank. Ter inspiratie gaat Ronel ook nog even op haar hoofd staan. Heel indrukwekkend, maar dat was wel nadat zij en ik een fles rode wijn soldaat hadden gemaakt. Aangestoken door de kerstsfeer op de Tiger, diep ik de plastic kerstboom, vorig jaar gekocht op de Kaap Verden, op en gaan we de Sabbatical versieren. Er worden sterren geknipt die we aan het kerstgroen, ook plastic, hangen. Het is prachtig geworden en ik mis alleen nog de echte dennengeur, maar daar schijn je spuitbussen voor te hebben.

Golfito - Puerto Jimenez 16 December. We nemen afscheid van Neill, Ronel, Emiel en Peter. De “Tigers” kunnen nog niet vertrekken omdat ze nogal wat problemen hebben om hun nieuwe zeilen, verstuurd vanuit Barbados, in bezit te krijgen. De regel dat schepen op doorreis geen invoerbelasting hoeven te betalen, is sinds kort niet meer geldig in Costa Rica, dat betekent een belastingaanslag van bijna 30%. Op zeilen van 5000 dollar is dat toch een aardig bedrag. Het nieuwe plan is om de zeilen naar Panama te laten sturen, waar de invoerbelasting niet betaald hoeft te worden. Neill met de bus naar Panama om de zeilen daar op te halen. Vervolgens brengt hij de zeilen naar vrienden in David, een uur van de Costaricaanse grens. Zelf weer terug naar Golfito, zonder zeilen omdat je anders toch weer moeten betalen. Vervolgens naar Isla Parida, Panama varen en dan met een vissersboot naar David, zeilen inladen en weer terug naar Costa Rica. Dus dat duurt nog wel even. Ronel is een aantal dagen druk in de weer geweest om een nieuwe zonnetent te maken. Het is erg mooi geworden en heeft zelfs een afwateringssysteem om het opgevangen regenwater in de tanks te laten belanden. Volgens mij kan ze wel in de zonnetent business gaan en zo wat extra cash genereren. We tuffen naar de overkant van de baai, ongeveer 8 nmijlen varen. We ankeren tussen een hele school sportvisboten. Dat kan niet anders omdat het hier heel diep en vervolgens snel heel ondiep wordt. De boten horen bij een resort, met een prachtige lange pier. We gaan op onderzoek uit, maar worden vriendelijk verzocht om weer te vertrekken. Privé gebied. Ik neem de kinderen mee naar het strand, waar ze heel gezellig spelen met een stel Tico kinderen. Ook hier zijn de mensen weer uiterst vriendelijk. De volgende morgen verkennen we het dorp. Een groot voetbalveld lijkt het hart van het dorp te vormen. Er is een supermarkt, een bakker en heel veel touroperators. Er wordt hier veel gewandeld. We zien ook verschillende toeristen met bergschoenen aan, klaar voor een sportieve dag. Voor Piet kopen we 2 korte broeken, samen 6 dollar. De winkeljuffrouw vraagt of we nog wat kleingeld te wisselen hebben. Graag. De munten, Colones genaamd, zijn nog iets groter dan onze oude rijksdaalders, dus de beurs puilt al snel uit. De papagaaien, die hier in grote getale zouden moeten rondvliegen, zien we helaas niet. Omdat we problemen hebben met de koppeling moeten we helaas weer terug naar Golfito. Wanneer we rond de 2000 toeren draaien, pakt de versnelling niet meer en horen we verschrikkelijke geluiden. We besluiten terug te keren en weer eens wat reparatiewerk uit te (laten) voeren. De kinderen vinden het niet erg en verheugen zich op een weerzien met Emiel en Peter. Zo zie je maar weer. Elk nadeel heeft ook zo zijn voordeel.

Golfito spelen met Gears 14 december. Pjotr loopt rond met een kussensloop op zijn hoofd en een laken om zijn middel. Hij is een piraat. Evie in haar Elfen pakje met een stranddoek om is prinses. We proberen te internetten aan boord, maar het gaat moeizaam. Het is net gelukt om onze kerstgroet op de website te krijgen en toen was het op. Evie en Pjotr hebben gisterochtend met veel plezier kerstkaarten gemaakt. Prachtig gekleurd karton en schuimvellen, waarvan we figuurtjes geknipt hebben, kosten hier bijna niets. Na noeste arbeid is het goed afkoelen in het zwembad bij het naburige hotel. Piet is op pad geweest om een transformator en nog wat onderdelen voor de boot bij elkaar te sprokkelen. Er is hier een duty-free dorp waar vooral veel koelkasten, van die hele grote die ook ijsklontjes maken, te koop zijn. Eerst een kaartje halen en dan mag je de volgende dag kopen. Vandaag gaan we, met onze kaart, kijken of er ook iets voor ons bij is. We hebben het hier erg naar onze zin. Het is hier heel relaxed. Alleen een nadeel, er zijn nogal wat honden en een stuk of wat katten. Piet begint al weer te niesen. De boxer is al wat ouder en niet gewend aan kleine, gillende en rennende kinderen. Eerst is kleine Peter gebeten en gisteren was Evie aan de beurt. Toen ze hem wilde aaien, sprong het beest op en beet haar in haar gezicht. Ik schrok verschrikkelijk en greep Evie, terwijl Piet het beest een schop verkocht. Het bleek gelukkig mee te vallen, maar ze had wel de afdrukken in haar gezicht en ze was erg geschrokken. De, naar mijn mening nogal milde, afstraffing uitgedeeld door Piet, werd door de dierenliefhebbers niet echt gewaardeerd. De door Pjotr gemolde dvd speler heeft Piet gelukkig kunnen repareren, maar misschien wordt het tijd om het gezellige, maar niet op kinderen ingestelde, “Land and Sea” te verlaten.

Costa Rica, Golfito knutselen 3 december. Vertrek 16.30 uur Aankomst 15.30 uur. Afstand 81,34 nmijl. Wind West 3 tot 4 Na een uitgebreid visdiner, zelfs met vissoep, vertrekken we voor het laatste stuk naar Costa Rica. We houden de wind op de kop en we moeten alles moteren. We vangen weer een vis en wat voor een, een Mahi Mahi van 120 cm. Een haak om deze grote beesten aan boord te kunnen hijsen wordt steeds belangrijker. Op de verlanglijst.. Als we in Golfito aankomen, worden we ontvangen door onze zeilvrienden uit Zuid Afrika. Emiel en Peter staan op de steiger en de kinderen zwaaien uitgebreid naar elkaar. Er wordt geknuffeld en gezoend. We pikken de draad na 5 maanden zo weer op en het is alsof we elkaar gisteren nog gezien hebben. De volgende dag komen ze BBQ-en. We hebben immers nog een aardig voorraadje vis. Het was heel gezellig. We liggen bij “Land and Sea” Het is echt een cruisers hangout, zoals ze dat noemen. Er zijn een paar boeien en genoeg plaats om te ankeren. Ze hebben een dinghy steiger, een gezellige zitruimte, een prima gevulde boekenkast, een grote tv, een koelkast vol dorstlessende drankjes en een heerlijke schone badkamer, met koude douche. Voor 5 dollar per dag kunnen we van al deze luxe genieten. We treffen Paul en Menno, een Canadees van Hollandse afkomst. Zij hebben een zeilschip van Panama hiertoe gevaren. Het schip gaat hier op een vrachtschip richting Canada. Het vrachtschip is enorm. Het laat zich zakken en de schepen kunnen zo naar binnen varen. Duikers zorgen er middels onderwater laswerk voor dat de schepen goed vaststaan. Natuurlijk is de Sint ook in Golfito geweest. We hadden het luik open laten staan en dat was genoeg voor de Sint. Als de kinderen binnen komen zien ze de grote Sinterklaas tas vol met cadeautjes. De chocolademelk, wel koude, en een lekker gebakje zorgen voor de juiste sfeer. Evie krijgt prinsessen, elfen pakje en Pjotr een piratenschip. Allebei helemaal goed. Sint weg, ruim baan voor de kerst. De kinderen wordt uitgenodigd voor een knutselochtend; kerstdecoraties maken. Knipwerk en schilderen en de ochtend vliegt voorbij. Golfito is ook al in de kerstsfeer. Veel kerstbomen, allemaal neppers en ook veel kerstallen.

Isla Contreras, Isla Secas en Isla Parida Ankerplaats bij Isla Contreras 30 november – 2 december. Het blijft maar mooi. In een beschutte baai bij Isla Contreras vinden we een prachtig ondiep stuk om met de kinderen te zwemmen. Er zwemt ook een grote schildpad rond. Om de beurt gaan Piet en ik met de bijboot naar de punt om daar te snorkelen. Ik zie een grote schildpad, die zich angstig schuil houdt onder een rotsje. Ik kan hem echter prima zien en bekijk hem een poosje, prachtig beestje. Als ik een eindje achteruit zwem, ziet hij zijn kans schoon en schiet er van door. Er zijn heel veel mooi gekleurde visjes. De parkwachters van Coiba komen langs. De baas is aan boord en mag de centen wel in ontvangst nemen. We krijgen een handgeschreven bevestiging van onze donatie en dat doet ons geloven dat zijn persoonlijke kerstmispot gespekt wordt. Bij Isla Secas vangen we een enorme Mahi Mahi. Het is de grootste die we tot nu toe gevangen hebben, 113 cm !!. We kunnen het beest niet in een keer aan boord krijgen, omdat hij niet in ons, toch aanzienlijke, schepnet past. Hij bungelt dus een poos naast de boot, totdat zijn adem op is. Vervolgens begint het rituele slachtproces. Het levert ons 3 flinke Tupperwarebakken vol vis op. We maken een korte lunchstop. OP het eiland zien we een aantal witte tenten staan. In onze pilot lezen we dat het hoteltenten zijn, waar gefortuneerde gasten kunnen verblijven. Klinkt idyllisch hé, maar als je dichterbij de wal komt hoor je de generator ronken om de gasten alle comfort te kunnen bieden. Een beetje tegenstrijdig. Op Isla Parida zou een klein resort moeten zijn, aldus ons pilotboek. Het is zondagochtend en na een uitgebreid ontbijt, zijn we ook nog wel in voor een lekker brunchbuffet. Piet gaat kijken waar wij ons kunnen aanmelden. Helaas is het resort verlaten. Het ligt wel prachtig aan een palmenstrandje en er zijn zeker mogelijkheden. Met een speedboot ben je in een kwartiertje in Pedregal en David, waar we tijdens onze mini-vakantie waren. Piet maakt zich klaar om zijn nieuwe speergun te testen. Dat heeft toch nog aardig wat voeten in aarde. De speergun moet opgepompt worden, er wordt een constructie gemaakt om de vissen te kunnen bewaren tijdens de jacht. Als Piet na een halfuurtje terugkomt, is het speergeweer goedgekeurd, maar de vangst nihil. Er blijkt een vis geschoten te zijn, maar deze wist vervolgens te ontsnappen. Hoe ver kom ja met een gat in je lijf?

Coiba Paul en Lizz in hun bijboot 28 november Coiba is een groot eiland, ongeveer 30 mijl lang en is een natuurpark. Vroeger was het een strafkolonie. De gevangenen mochten overdag vrij op het eiland rondlopen. De sterke stromingen en de haaien dienden als bewaking. De gevangen waren zware jongens en de bewakers sloten zich zelf s'nachts in uit voorzorg. Het is hier prachtig. We liggen in een baai met nog 2 zeilboten. Paul en Lizz uit Engeland en Daryll uit de US komen koffie drinken. Terwijl wij gezellig babbelen horen we plats, plats rond de boot. Het blijken roggen te zijn, die tijdens hun dolle uurtje flink hoog uit het water springen en dan geheel gestrekt op het water klappen. De parkwachters komen en vertellen dat wij 20 dollar voor het park moeten betalen. Dat is voor 2 personen en geldig voor 8 dagen, de kinderen zijn gratis. We duiken in de kluis om het geld te voorschijn te halen als ze zeggen dat we niet bij hun kunnen betalen, maar naar het kantoor moeten komen. Dat is een aardig stuk broemen met de bijboot, te ver vinden wij. We bieden nogmaals aan om hen direct te betalen en als dat wederom niet geaccepteerd wordt, vertellen wij zonder blikken of blozen dat de moter van de bijboot stuk is en dat we dus niet kunnen komen. Na wat intern overleg zegt de chef dat ze aan het eind van de middag wel terug komen. Nooit weer gezien. Ik neem Evie en Pjotr mee naar het strand. Er is een stuk water door rotsen afgeschermd en de kinderen kunnen daar heerlijk zwemmen. Het water is glashelder en we zien veel kleine visjes. Daryll ziet tijdens zijn snorkeltochtje, even aan de buitenkant van de baai schildpadden en 2 haaien, onschuldige types geloof ik. Nog meer natuur, als we een groepje fregatvogels zien vliegen, die regelmatig een duik nemen om een visje te scoren. De vissen worden opgejaagd door een aantal dolfijnen, die aan vissen zijn en ook boven water uit springen. En dit allemaal op honderd meter afstand van onze boot, gratis en voor niets, top entertainment.

Eiland hoppen van Bono tot Bahia Honda Bahia Honda 21 - 25 november. We kiezen er voor om s'ochtends te vertrekken richting Punta Mala, om deze, om zijn sterke stromingen en harde winden beruchte punt, s'nachts te rondden. We blijven dicht bij de kust. Het is volle maan en we moteren er lustig op los. Even verder uit de kust zien we aardig wat scheepvaart. Het is voor het eerst sinds tijden dat we weer eens s'nachts varen. Het heeft toch wel wat hoor, de familie slaapt en jij buiten om de zaak in de gaten te houden. Het is lekker warm en ik zit in mijn hemdje buiten. Dat was een jaar geleden op de Atlantische oceaan, wel anders. Toen waren de truien en een fleece jack geen overbodige luxe. De volgende ochtend zoeken we een goede plek om te ankeren. Dat valt niet echt mee. De oceaan deining rolt de baaien in en dat is niet echt lekker. Na een nachtje rollen gaan we weer verder. Bij Isla Cebaco vinden we een prachtige ankerplaats. Beschermt tegen de oceaandeining liggen we zalig rustig. Net zoals tijdens onze mini-vakantie naar Chiriqie regent het elke middag, compleet met onweer. Piet en de kinderen gaan aan wal om wat brood te kopen. Zo kopen echter terug met lege handen. Een paar huisjes, dat was alles. Niets te koop, behalve een home made brouwsel, dat er volgens Piet niet echt smakelijk uit zag. Ik heb last van een buikgriepje. Verder geen details, maar fijn was het niet. Ik lig de hele dag in de hangmat. Ik haal de broodmix te voorschijn, die we bij Riba Smit in Panama stad gekocht hebben. Volledig bio-dynamisch verantwoord. Het kost even wat tijd. Twee keer anderhalf uur rijzen, maar dan heb je ook wat. Een heerlijk meergranen broodje. Het lijkt wel of het extra lekker smaakt wanneer je het zelf gemaakt hebt. We hebben nog 5 van die pakken, dus voorlopig zitten we goed. Bahia Honda, lijkt wel een binnen meertje. We liggen heerlijk rustig en de natuur is overweldigend. Ik zat vanmorgen om zeven uur met een kopje koffie in de kuip te genieten van de rust en de omgeving, ik voelde me heel rijk. Panama is toch wel een land van tegenstellingen. Panama stad, met haar wolkenkrabbers en luxe winkelcentra en dan deze uitgestrekte natuur. We worden verwelkomd door bewoners van het dorp Bahia Honda die ons fruit aanbieden. Zalige sinasappelen, die er niet mooi uitzien, maar wel erg sappig zijn en heerlijk smaken. De mensen willen graag hun ware ruilen voor kleren, vishaken, suiker en benzine. Ik zoek wat kleertjes van Evie en Pjotr bij elkaar, wat suiker en we zijn klaar voor de ruilhandel. Het leven hoeft niet ingewikkeld te zijn.

Panama stad - Otoque Op de steiger bij Flamengo 19 november. Vertrek 13.45 Aankomst 17.30 Afstand 21,23 nmijl Wind Noord West 3 tot 4 18 November. Gezellige afscheidskoffie bij Ria en Willy genoten, alwaar Pjotr er in slaagt een slang van een kleine 3 meter zomaar over boord te laten verdwijnen. Hij deed niets…… Een tip van de kleine vandaal: meneer Willy kan wel even in het water springen en de slang van de bodem vissen, want daar is ie nu. s'Middags gaan de meisjes winkelen. Ria en ik kopen allebei een vacuum-apparaat. Vers vlees en verse groenten gloren bij de komende oversteken. Alleen een klein probleempje. Het apparaat werkt op 110 volt, dus er moet een omvormer komen. Evie is zoals beloofd bijzonder lief en blijft goed bij ons, winkelen moet wel in de genen zitten. De jongens blijven thuis en gaan vissen. We treffen elkaar aan het einde van de middag bij de ijssalon. Als we de volgende dag klaar voor vertrek zijn, de laatste tekeningen zijn aan mevrouw Ria overhandigd en ze hebben allebei een verrassing chocolade ei gekregen, zijn we klaar om te vertrekken. Het ophalen van het anker blijkt echter nog al wat voeten in aarde te hebben, of liever gezegd blubber. De hele anker ketting is bedekt met een dikke laag bruin slib. Het kost ons een half uur om de zaak enigszins schoon binnen te krijgen. Ik vrees dat de waterslang van de Sun Ra tot ongekende diepten gezonken en niet meer te redden is. Nadat we getankt hebben en een klein waterballet op de steiger hebben aangericht, het was heel warm gaan we dan eindelijk. We blijven de dreigende lucht en het onweer gelukkig voor en hebben een prettig tochtje naar het eilandje Otonga. We vangen, natuurlijk weer 2 vissen, Kingfish ook wel Siërra's genaamd. Heerlijk op de BBQ. We liggen goed, maar de swell komt wel binnen en zorgt voor aardige deining. De volgende ochtend verkassen we naar het eilandje Bona, een mijl verder op, waar we op een kleine ankerplaats minder last hebben van de swell. We vissen, zwemmen wat rond de boot en lezen. Het is 20 november, voor ons een moeilijke dag, en we denken aan Jan-Erik.

Panama stad. 16 November. De papieren voor de boot zijn op orde en we hebben alleen nog een stempel in de paspoorten nodig alvorens we kunnen vertrekken. Omdat Piet niet een echt bloeiend contact met de dame van de immigratiedienst in Flamengo heeft, besluiten we de stempels bij de Balboa jachtclub te gaan halen. Ik ga met de kinderen zwemmen bij restaurant Fridays, waar we ook afspreken om te gaan lunchen. Als ik om 13.00 uur nog even een wasje draai bij de jachtclub is Piet er nog steeds niet. Dat heeft zo z'n reden zoals later blijkt. Onder het genot van een (h)eerlijke Amerikaans maaltijd horen wij zijn verhaal. De paspoorten tonend bleek dat wij een visa hadden moeten hebben. We hebben alleen een stempel met de datum van onze aankomst in Obaldia, inmiddels 5 maanden geleden. De visa worden per 3 maanden verstrekt en kunnen dan nog een keer met dezelfde periode verlengd worden. Dan wordt dan 20 dollar per paspoort, Evie en Pjotr hebben ook hun eigen paspoort, en dan nog een fikse boete. Piet grabbelt de paspoorten bij elkaar en mompelt iets van: "Dan maar zonder stempels, de groeten" Terwijl hij wegloopt wordt hij teruggeroepen en in het kantoortje, wordt op fluistertoon de mogelijkheid van een kleine donatie geopperd. Piet biedt 20 dollar voor een "legale" afhandeling. Dit wordt geaccepteerd, maar de afhandeling van deze deal kan alleen plaats vinden op het kantoor in Flamengo en wel voor 12.00 uur. Piet springt in de eerste de beste taxi en stapt na 5 minuten, nog net op tijd voor de deadline, uit. Geeft de taxichauffeur 1 dollar voor zijn diensten. Deze protesteert, zoals gebruikelijk door de taxi chauffeurs gestationeerd bij de Bolboa jachtclub, maar daar wordt verder geen aandacht aan geschonken. Als het geld geschoven is, de stempels verkregen en de paspoorten weer veilig in de kluis liggen kan Piet eindelijk richting restaurant Fridays. Helaas had hij buiten de taxichauffeur gerekend, die om zijn gelijk te halen, hij wilde 3 dollar, een politieagent in de arm genomen had. Er zou een aangifte gedaan worden. Voordat jullie nu denken dat Piet inderdaad te weinig betaalt. De vergoeding voor dit ritje is ongeveer 50 cent, een ritje naar de stad is ongeveer 2 dollar. Vele taxi chauffeurs vragen echter structureel te veel en hopen er het beste van, die toeristen weten toch niet beter. De aanbevolen handelswijze is de volgende. Gewoon in de taxi stappen, vooral niet vragen wat de rit kost. Bij aankomst, stapt iedereen uit de taxi en het geld ( 50 cent tot 3 dollar) wordt met "smile" overhandigd. Niet reageren op getoeter of ander protest. Dus ook niet onder de indruk raken van een politieagent en de dreiging van een procesverbaal. Piet zegt dat hij zelf ook graag aangifte wil doen omdat de taxichauffeur veel te veel vraagt en dat hij na 5 maanden Panama heus wel weet wat zo'n ritje kost. Dit smoort de aangifte in de kiem en Piet kan eindelijk, met de bus, naar restaurant Fridays afreizen. De volgende dag gaan Ria en ik, samen met Evie en Pjotr naar Willeke. Zij geeft een BBQ voor Nederlandse dames en kids. Willeke is een geweldige gastvrouw die ons, omringd door talloze verhuisdozen en nog steeds zonder keuken, met het grootste gemak een zalig maaltijd voorzet. De zalm met kruiden en ingepakt uit een reusachtig bananenblad uit de tuin even op de BBQ is verrukkelijk. De kids, 11 stuks waaronder 3 Sophie's, vermaken zich in het zwembad en later met een 2 en half uur durende Sinterklaas dvd. Dat gezelligheid geen tijd kent blijkt wel als we pas rond half tien op de jachthaven aankomen, waar Piet en Willy ons toch wel enigszins ongerust opwachten.

Contadora - Panama stad het maken der lampions 11 november. Onze laatste dagen in Contadora waren vochtig en hobbelig. Tijdens een korte droge periode gingen we vlug aan wal om te gaan kijken of we beter zouden kunnen verkassen naar de andere kant van het eiland, omdat we daar dan rustiger zouden liggen. Nauwelijks aan wal of de hemelsluizen gingen weer open. Piet, als een echte heer, gaat op verkenning uit, terwijl ik samen met kids blijf schuilen op het strand. Hilariteit alom, vooral bij Evie en Pjotr, wanneer Piet terug komt, gehuld in een plastic vuilniszak, maatje XL. Deze nieuwe mode wordt overgenomen door de rest van de familie Snel en zo gaan we terug naar de boot. We verkassen niet. Een lekker tochtje naar Panama Stad en twee keer beet, tonijn. We beginnen er al op te rekenen dat we wat vangen. We gaan dit maal niet aan de boei bij Balboa Jachtclub, waar ze nog steeds bezig zijn met het afronden van het nieuwe clubhuis, maar kiezen voor Amador, waar we het anker uit gooien. We liggen lekker rustig en dat komt goed uit want er moet geknutseld worden voor St maarten. De melkpakken worden beplakt en beschilderd en vervolgens buiten gehangen om te drogen. Als het donker is, stappen we in de bijboot en broemen we naar Ria en Willy die vlakbij liggen. Er wordt gezongen en de snoepjes worden enthousiast in ontvangst genomen. Evie en Pjotr waren er nog dagen later vol van. Piet en de kinderen lopen op de boulevard en zien ineens de Sabbatical richting de rotsen drijven. Vlug naar de Flamengo jachthaven, waar onze bijboot ligt en vol gas. Karin en Andreas, het jonge Zweedse stel, is aan boord geklommen en proberen samen met een aantal werklieden een ramp te voorkomen. De preekstoel verbogen, maar gelukkig verder geen schade. We begrijpen niet hoe het mogelijk is na 2 dagen prima geankerd te hebben. Ik kom terug van de stad, waar ik bij de American Outlet store ( in de buurt van Caladonia) geweldig goed geslaagd ben. Rokjes en topjes voor heel weinig en zelfs een lange avondjurk, die ik voor 4,75 dollar niet kon laten hangen. Bij terugkomst hoor ik het hele verhaal en komen we even bij van de schrik bij Ria en Willy aan boord. Mailtje terug gekregen uit Salinas, Ecuador. De boot uit het water kost ons daar 1350 dollar, inclusief een verblijf van een maand. We hebben daarom besloten om naar Costa Rica te gaan. In Punta Arenas kunnen we eruit voor de helft en er is ook een mogelijkheid tot ( gecontroleerd) droogvallen. Het is wel even varen, maar het geld dat we uitsparen kunnen we vervolgens uitgeven om in Costa Rica op excursie te gaan en lekker Kerstmis te vieren, want waar heb je anders een avondjurk voor.

Contadora met zicht op Contadora 8 november. Vanacht wakker geschrokken en uit het luik loerend zag ik de reden. Het landingsvaartuig dat Contadora ongeveer 2 keer per week aandoet om spullen voor de bouw te brengen doolde rond. Ze konden hun boei niet vinden, zeker nieuwe bemanning. Piet scheen met onze mega zaklantaarn op hun boei en toen was het leed gauw geleden. Dit schip vaart met vloed het strand op, valt vervolgens droog, klep open en de goederen kunnen van boord gehaald worden. Gisteren met Ria en Willy, die inmiddels ook uit Isla Canos vertrokken waren, naar een onbewoond eilandje gebroemd in de bijboot. Aldaar gesnorkeld, prachtige vissen en heel, heel veel. Je zou zeggen dat het dus een makkie voor Piet en Willy zou worden om daar een maaltje bij elkaar te speervissen. Willy was redelijk fortuinlijk met 4 medium size vissen. Piet had er een, maar die bleek niet erg lekker te zijn, aldus Willy. Piet was niet erg tevreden over zijn speergeweer. Je moest het slachtoffer ongeveer 5 cm voor de speer krijgen anders was het succes op doorboring nagenoeg nihil. Nog even geprobeerd met het apparaat van Willy. Dat ongeveer anderhalf keer zo lang was en een echter killer, aldus de eigenaar. Dit geweer is vergelijkbaar met het luchtdruk geweer van Chris, waarmee Piet ooit zijn eerste vis mee geschoten heeft. Dus je begrijpt het al, er moet een nieuw geweer komen, groter, beter en oh ja ook wat duurder. Ons leven hier op Contadora gaat verder zo zijn gangetje. We gaan regelmatig bij het vliegveld kijken, een hapje eten, op bezoek bij Werner en Ginny en we luieren op het strand, onder de parasol. Tijdens de borrel op de Point Zero, bij Andrea en Gabriela, hoorden we dat zij naar de haven in Vacamonte waren wezen kijken. Ook zij willen hun boot uit het water hebben om te schilderen. Het bleek echter erg duur te zijn, er zijn geen sanitaire voorzieningen en het uit het water halen leek een tamelijk riskante operatie te zijn. Dus geen optie. Wanneer je je boot uit het water wilt hebben, doe dat dan vooral in Shelter Bay Marina, aan de Caribische zijde van Panama. Wij blijven zoeken naar een ander alternatief

Isla Canos Evie 's eerste vis 3 November Ons weekje bij Isla Canos staat in het teken der visserij. Zelfs de kinderen worden ingeschakeld om ons dagelijks portie vis binnen te halen. En, het blijkt kinderlijk eenvoudig te zijn. Met de 2 lijntjes, wat loodjes en een haakje met wat visrestanten van de vorige dag wordt er volop gevist en gevangen. Evie en Pjotr vangen grote papagaaivissen en zijn erg trots en zeer enthousiast. Het is een heel mooi gezicht hoe ze genieten en stralen en Piet die druk in de weer is om de vissen binnen te halen en afgesnoept aas te vervangen. Het achterdek is onze visfabriek geworden. De vangst wordt daar schoongemaakt en gefileerd. Willy en Ria helpen ons weer om alles te verorberen en we hebben weer een gezellige avond. Evie en Pjotr maken regelmatig tekeningen voor Willy en Ria. Er moet ook tekst bij, die ik gedicteerd krijg en dan in stippelvorm opschrijf. Evie en Pjotr tekenen over de stippeltjes en voila, de persoonlijke boodschap is, soms met wat halen, leesbaar. We spelen ook regelmatig schooltje op verzoek van de kinderen, die voorla letters erg spannend vinden. Het is grappig om te zien hoe dit leerproces zich voltrekt. Evie luistert ingespannen naar de opdracht en gaat vol energie aan de gang. Pjotr luistert ook, maar in plaats van in actie te komen denkt hij eerst even na en komt dan iedere keer met een toevoeging op de proppen. Dus wanneer je bv in een wolk van verschillende letters de c’s moet omcirkelen dan doet hij dat braaf maar daarna tekent hij er nog een paar letters c bij, die hij dan ook omcirkelt. Het brood is op en het is vrijdag. We besluiten om naar Contadora te varen, waar de voorraadboot uit Panama net is gearriveerd om daar weer wat inkopen te doen. We hebben Claude gemailed met de vraag of we in Vacamonta, een haven in de buurt van Panama ook uit het water kunnen. Claude schijnt daar gesignaleerd te zijn, dus we hopen dat hij ons kan helpen. We willen proberen om de boot nog in Panama uit het water te halen, schoon te maken en te schilderen. Met de nieuwe regels in Ecuador, waardoor iedere haven die je aandoet 150 dollar entree kost, willen we slechts een haven aandoen. Waarschijnlijk wordt dat Bahia de Caraquez en daar is geen mogelijkheid om je boot uit het water te halen. De andere optie, Salinas, blijkt erg duur te zijn. En wij willen graag nog wat geld over houden om Ecuador te bekijken.

Contadora - Isla Canos 27 oktober. Vertrek 11.15 Aankomst 15.00 Afstand 20,64 nmijl Wind ZuidWest 4/5 Het werd steeds hobbeliger in Contadora en na wat natte landingen op het strand besloten dat het tijd was om weer verder te gaan. Gisteren de hele dag gewacht op de bevoorrading uit Panama stad. Wij dachten dat de boot s'ochtends vroeg kwam en dat de groente en het brood een paar uur later in de schappen zou prijken. De boot kwam pas s'avonds en de oogst was mager. Wel wat tomaten, schreeuwend duur, en gelukkig brood. We varen richting Isla Canos, waar we vorige keer ze zalig rustig gelegen hebben en s'nachts bezoek kregen van de walvissen. We hebben deze keer trouwens nog geen walvissen gezien. Zeer tot de schrik van een man die wij op het strand in Contadora troffen. Hij vertelde ons dat hij een productiebedrijf had in "new age" muziek. De cd's met ondermeer walvisgeluiden doet het erg goed en hij was gekomen om foto's van walvissen te maken. Kun je leuk naar kijken tijdens het relaxen. Piet was net bezig ons visarsenaal klaar te maken. De eerste lijn over boord en gelijk beet. Een lange slanke vis, grijs met gele vlekjes, mogelijk een king fish. Heel lekker. Na de lunch krijgen we het druk. Binnen 2 uur vangen we nog 4 vissen. Een enorme, het nieuwe record, Jack achtige van 88 cm en zeker 10 kilo. Nog 2 king fishes en een kleine tonijn. Zoveel vis vraagt om een feestje. We nodigen Ria en Willy uit om te komen BBQ-en. De BBQ doet het prima, de vis is zalig en het gezelschap is goed. Opeens zegt Ria:"volgens mij liggen we vast en we hangen scheef" We kijken eens goed om ons heen en zien overal zandbanken. De Sun-ra even verder op hangt ook al aardig schuin. Ria en Willy snel nar huis getuft. De komende 2 uur zakt het water nog verder en we hangen geheel op een oor. Het is een gekke gewaarwording om zo schuin te liggen. Evie valt uit bed en we bevestigen de slingerzeilen. Pjotr die op het bovenste bed ligt, haal ik er uit en hij wordt op de bank gelegd. Volgens Piet kunnen we niet omvallen. Het waait niet en er zijn geen golven, dus wat oncomfortabel, maar verder niets aan de hand. Rond half twee s'nachts drijven we weer en halen we snel het anker op om iets verder op te gaan ankeren. De volgende ochtend even naar Ria en Willy om te vragen hoe zij deze nacht beleefd hebben. Rampzalig. Ze hebben water binnen gekregen en niet zo weinig ook. Alles is nat. Het hele fornuis uit elkaar geschroefd en weer zoutvrij gemaakt, de voorraad bedorven en de kleren nat. We nodigen ze uit om bij ons te lunchen. s'Middags ga ik met de kinderen naar de kleine waterval en daar spoelen we alle kleren van Ria uit,. 3 grote emmers vol. De was wappert vrolijk aan de waslijn, als het enorm begint te regenen. Echt storten. Nou ja nog een extra spoelbeurt kan geen kwaad. De vis is op en Piet maakt plannen voor een speer expeditie.

Panama stad - Contadora de tonijn 21 oktober Weer vertrokken uit Panama stad, maar niet zonder nieuwe kennis. Piet is door Bill, zijn visvriend zoals Evie hem noemt, ingewijd in de kunst van het vangen der grote vissen. Een paar uur vissen en dan 17 vissen vangen is hier heel normaal, verhaalt Bill in de bar van de jachtclub. Foto’s van enorme vissen staven deze verhalen. Bill laat Piet zien hoe je een “shock cord” maakt, dat ervoor zorgt dat wanneer een vis toehapt, de haak erdoor de schok niet weer uitflipt. Grote haken en heel dik nylon vislijn, ook heel belangrijk, en plastic inktvisjes met een witte onderkant, ja ja. Geheel voorbereid varen wij naar Contadora. Geen 17 vissen, maar wel 1, een mooie 70 cm grote tonijn. Heerlijk. In Contadora bezoeken we Ginny en ruilen weer wat boeken. Terug naar het dorp krijgen we een lift van de buurvrouw in haar golfkar. Helemaal leuk vinden Evie en Pjotr. Jammer dat het maar een klein stukje is naar de winkel, waar trouwens helemaal niets aan verse ware te krijgen is. De boot uit Panama komt vrijdag, dan staan we voor de deur. Helaas is de Kuna bakker met vakantie en zijn we veroordeeld tot het fabrieksbrood uit Panama. Wil en Ria liggen hier ook voor anker. Zij zijn de eerste Nederlandse zeilers, die we sinds Grenada treffen. Wil en Piet spreken af om samen te gaan speervissen. Wil heeft een heel professioneel apparaat en ik zie Piet daar toch wel wat jaloers naar kijken. Zijn speergun heeft beduidend minder power en is voornamelijk geschikt voor bij het rif en voor heel dicht bij. Ik ben benieuwd of deze excursie ons weer wat lekkers op brengt. Het regenent de hele dag en de visexcursie wordt afgeblazen. We vangen echter een mooi papgaaivis vanaf de boot en de lunch is weer een feest. In Panama stad hebben we trouwens al Sinterklaas inkopen gedaan in een hele groot warenhuis met een enorme speelgoed afdeling. We hebben “Gears” gekocht. Dit is een soort technisch lego, maar dan met wieltjes die allemaal in elkaar grijpen. Volgens Ronel is dit het meest fantastische speelgoed dat zij ooit gekocht heeft en Emiel, de toekomstige echtgenoot van Evie, speelt er heel graag mee. Pjotr vertelt ons vanochtend geheel spontaan dat hij weet wat hij wil worden; de Kerstman ! Kan hij iedereen cadeautjes geven Lief he.

Boquette - Santa Fe - Panama stad even parkeren 15 oktober. Over de Lonely planet gebogen, besluiten we naar Santa Fe te gaan. Weer een bergdorp, want een zeiler wil ook wel eens wat anders, maar dan 200 km verderop. Terug naar de Pan-America highway en gas. Dat een achterbank toch een stuk kleiner is dan de Sabbatical, bleek al snel. Regelmatig moest ons stel op de achterbank tot de orde geroepen worden. De koekjes, zo handig verpakt per 4 bleken enorm te kruimelen, de boekjes en de tekenspullen lagen overal verspreid kortom chaos. In Santa Fe vinden wij, alweer in de stromende regen, aan het eind van de middag een hotelletje. Een kamertje met 3 grote bedden, een grote tl balk en een douche met alleen koud water. Evie is helemaal in de wolken met haar bed dat door het roze beddegoed met kantjes net een prinsessen bed lijkt. Niet echt gezellig, maar we slapen als rozen. Niemand valt uit bed. En voor 12,50 euro mogen we niet klagen. De tijd heeft stil gestaan in Santa Fe. Prachtige natuur, een koffie fabriek en veel kleine huisjes met veelal 1 of 2 ranke paardjes voor de deur geparkeerd. We komen ook regelmatig mensen te paard tegen. We wandelen naar de rivier. Piet durft het niet aan om met de auto te gaan, het gaat namelijk nogal stijl naar beneden. Een beetje beweging is wel goed voor ons. Terug in Panama stad, sluiten we de dag af bij het Panama kanaal. Bij het restaurant daar drinken we koffie genieten van het uitzicht. De schepen varen vlak langs. Er wordt omgeroepen waar ze vandaan komen. Veel japanners trouwens, en groepsfotos. We hebben erg genoten van deze mini-vakantie en zijn weer helemaal klaar om onze zeilreis verder te hervatten.

David - Boquette omgeving Boquette 13 oktober. Op weg naar de bergen, op weg naar de koelte. De weg wordt geflankeerd door reclame borden. Overal wordt gebouwd en wordt land aangeboden. Onderweg even gestopt voor koffie en wat fris. Deze uitspatting kost ons 1 dollar. Voor een vergelijkbaar rondje in Frankrijk telden wij 10 euro neer. In Boquette is ons verblijf voor de nacht snel gevonden. Hotel “Topaz” gelegen aan een riviertje staat een gezellig huis met een gastenverblijf in de tuin. 4 kamers met een groot gemeenschappelijk overdekt terras. De buurvrouw, een Amanda Lear achtige vrouw met zware stem was 10 dagen in Panama en aan het bijkomen van haar verblijf in Costa Rica waar ze beroofd en aangevallen is. Ze loopt nu op krukken. Het is een bijzonder type dat graag in de belangstelling staat en ons vertelt hoe mooi en geweldig ze is. De Amerikaanse buurman is na een jaar van chatten op internet naar Panama gekomen om kennis te maken met de vrouw van zijn leven. Helaas bleek de romance geen lang leven beschoren en was de liefde van haar kant binnen een week voorbij. De kinderen vermaken zich in het zwembad en we eten lekker overdekt, want wederom begint het s’middags te regenen. In het dorp is het gezellig druk. In het park wordt opgetreden door een dansgroep. Er zijn veel indianenvrouwen die in ruimvallende, alles verhullende, bontgekleurde jurken rondlopen. Ook kleine meisjes zijn zo gekleed. Het is een vrolijk gezicht, maar niet echt charmant. Het koelt s’avonds aardig af en voor het eerst hebben we het koud in bed en is de wollen deken geen luxe. Evie valt uit bed en de honden van de buren blaffen de gehele nacht. De volgende dag maken we een tochtje in de bergen. Prachtige uitzicht. Er wordt hier veel fruit verbouwd en er zijn een aantal koffie plantages, die je ook kunt bezoeken. Er wordt hier veel aan wildwater rafting gedaan en wandelaars kunnen hun hart hier ophalen.

Panama city - David 12 oktober. Al vroeg in de weer om de koffers te pakken, natuurlijk weer veel te veel meegenomen, terwijl Piet onze huurauto ophaalt. Evie en Pjotr pakken hun eigen rugzakjes in en hun knuffels mogen ook mee. Dat is heel uitzonderlijk, want meestal passen die op de Sabbatical, omdat wij bang zijn dat ze ergens blijven liggen. Gelukkig komt de baggage droog aan wal, hetgeen niet van zelfsprekend is met deze harde wind en de hoge golven. We vertrekken voor een lange rit van ruim 400 kilometer naar David in Chiriqie. De snelweg is erg rustig en we maken goede voortgang. Het is wel opletten geblazen want er zitten regelmatig aardig kuilen in de weg. Als je een bus of een vrachtwagen ineens naar links ziet uitwijken weet je genoeg. Het landschap is mooi. Bergen aan de linkerzijde en zee aan de rechterkant. Hele stukken met niets, geen dorpen, gewoon ongerept. Voor ons blijft dat toch bijzonder. Na een paar stops komen we tegen het einde van de middag in David aan. De tweede stad van Panama, maar zonder de allure van Panama city. Ik had in de lonely planet een gezellige hotelletje gevonden " the Purple house". In de stortregen de weg vinden, zonder echt veel straatnaam bordjes is niet echt makkelijk. Ineens zien we even verder op het paarse huis opdoemen. De kamer met 4 bedden is net vergeven, maar er is nog wel iets. De beste man, hoog hippie gehalte, met grijs lang haar in een paardenstaart wil mij net de andere kamer laten zien wanneer ik een enorme gil hoor. Evie staat tegen het hek gedrukt en voor haar staat een hond te blaffen. Het is de huishond, te herkennen aan een paarse stip op zijn voorhoofd en hij is niet te vertrouwen met kinderen onder de 8 jaar, aldus de man met staart. De familie Snel stapt weer in en rijdt naar de supermarkt. Aldaar een ander hotelletje uitgezocht en gebeld. Ik roep iets over kamers en kinderen en hoy, vandaag, en vertel Piet dat het goed is. Ik stap met de kinderen in een taxi en Piet volgt ons naar hotel Iris. Prima hotel midden in het centrum en tegen over het park. Oh ja er is ook een bar restaurant op de eerste verdieping. Tot 2 uur s´nachts muziek. Gelukkig slapen de kinderen zalig en zijn ze weer om 7 uur wakker. Om de hoek ontbeten en vervolgens naar Pedregal om de jachthaven aldaar te bezoeken. De jachthaven is erg klein en ligt helemaal vol. We treffen een paar Amerikanen die hier al een poosje liggen, om de moter te vervangen, iets meer dan een jaar om precies te zijn. Binnenkort gaan ze weer weg... Er ligt een Nederlandse Catamaran, maar de familie met 2 kleine kinderen zijn net terug naar nederland. We krijgen een rondleiding van Rupert, de kapitein van een drijvend vishotel. Enorme vishengels aan boord en we worden gefeteerd op sterke visverhalen. Dat dit hotel ook naar Coiba vaart, is volgens Piet een wonder en geen aanrader. We besluiten dat het niet de moeite waard is om met de Sabbatical de reis naar Pedregal te maken. We gaan verder, op weg naar Boquette in de bergen.

Panama Balboa 11 oktober. En waaien dat het doet. We slingeren van voor naar achter en ook nog van links naar rechts. Het is echt niet leuk meer aan de boei. Iedereen klaagt. Overdag vluchten we naar de wal, maar nachts.... Je zou het slingerzeil en de anti zeeziekte pleisters bijna te voorschijn halen. Vandaag is onze bestelling, een intelligentie koppeling voor onze 3 accu's en de BBQ uit de VS aangekomen. Natuurlijk ging het installeren weer niet zonder horten of stoten en ik meende ook een paar krachttermen te horen, vaag. Piet is helemaal in de Sudoku's geraakt. Na 2 weken, zonder succes de puzzels in de krant geprobeerd te hebben, heeft hij het sinds gisteren te pakken. Hij heeft het licht gezien en maakt de ene puzzel na de andere, zelfs die van 6 sterren. Hij wordt hiervoor door Evie beloond met een sticker voor iedere opgeloste Sudoku. We hebben een auto gehuurd en reizen morgen af naar Chiriqie, de meest westelijke provincie van Panama, direct naast Costa Rica. Het is ruim 400 km rijden. Iederen spreekt vol lof over deze provincie dus we zijn erg benieuwd. We willen ook naar Pedregal, dat onder David, de hoofdstad ligt. Daar is een jachthaven en we willen zien hoe deze er uit ziet en of ze plaats hebben. Om er met de boot te komen, is namelijk een aardige uitdaging. De rivier op, die met eb op sommige plaatsen maar een halve meter diep is en er zijn ook veel zandbanken. Dus we willen niet voor verrassingen te komen staan. Ik verheug mij zeer op deze mini-vakantie van 4 dagen. Evie en Pjotr hebben hun rugzak al ingepakt en zijn er al helemaal klaar voor.

Panama stad kijkend naar de voetbal wedstrijd 8 oktober. Zaterdagmiddag en het regent dat het giet. Dat doet de electriciens, die wij besteld hebben, besluiten om maar weekend te gaan vieren in plaats van arme klanten te gaan helpen. We modderen het weekend weer door. Elke dag stroomdraaien en we doen nog zuiniger dan normaal. Maandag komen de heren aan boord en meten alles door. Na een uurtje constateren ze dat alles ok is. Dat klinkt fijn, helaas is niet alles ok. De nestor van de zaak, zijnde hun vader, komt de volgende dag opdraven. Ook hij constateert dat alles goed is. Eendracht.....Wij hoeven niet voor deze service te betalen, hetgeen fijn is, maar geholpen zijn we nog steeds niet. Mike, ligt met zijn boot de Wild Turkey ook in the Balboa yachtclub en wordt ons aanbevolen vanwegen zijn kennis van electronica. Hij maakt zijn reputatie waar. Alhoewel de metingen anders laten zien blijkt een van onze gelaccu's evenals de verdeler stuk te zijn. Ok, een nieuwe accu en klaar is kees zou je denken. Het was echter een hele klus om de oude accu eruit te krijgen en de nieuwe in te bouwen. Het was een ware workout, die accu's wegen ongeveer 70 kilo en het is bijzonder warm in de kajuit. Ik was met de kinderen op stap, zodat Mike en Piet ongestoord de gehele vloer konden uitbouwen. Het is gelukt, maar als Piet er aan terug denkt breekt het zweet hem spontaan uit. Nu is wachten nog op de verdeler die ons vanuit Amerika wordt opgestuurd. In de tussentijd zijn wij weer veel in de stad te vinden. We hebben ook een fijn park gevonden midden in de stad. Evie en Pjotr kunnen daar zalig spelen. Het is een populaire plek, waar jongens en meisjes dansen, gevoetbald wordt en ijs gegeten wordt. Tegenover mij op een bankje zat een stevige dame van middelbare leeftijd. Af en toe keek ze naar de weg en glimlachte. Wat bleek. Haar man, vriend, lover? was daar als politieman aan het werk. Ze belde elkaar af en toe en stuurde sms-jes. Ze konden duidelijk niet wachten totdat de werkdag voorbij was. "He die meneer is aan het rolschaatsen" roept Evie op een niet te missen luidsterkte. De meneer in kwestie blijkt Nederlander te zijn, die samen met zijn zoon aan het skeeleren is. We maken een praatje en worden uitgenodigd om hen de volgende dag te bezoeken. Het was een bijzonder gezellige middag bij Hessel, Willeke en hun kinderen Allard, Sophie en Quirine. Ze wonen sinds juli dit jaar in Panama in een prachtig, heel modern huis tegen de bosrand. Evie en Pjotr vonden het geweldig om weer Nederlandse kinderen te ontmoeten, dat was namelijk sinds ons bezoek aan Aruba niet meer voorgekomen. Dat ze geen boot hebben, vonden Evie en Pjotr heel vreemd. De trampolie, de konijnen en schildpadden, de heerlijke worstjes en patat, klaargemaakt en geserveerd door Allard en genuttigd voor de video, maakte echter heel veel goed. Hessel en Willeke, nogmaals bedankt voor jullie gastvrije onthaal.

Panama stad alweer feest op de Sabbatical 29 September. Heel langzaam werken we door onze "to do" lijst heen. Wat betreft de visserij zijn we geheel voorzien. De speargun is gevonden en gekocht, een hengel en een heel assortiment aan plastic inktvisjes. Ook nog heel dikke plastic lijnen voor het grotere werk. Dus varend, voor anker en snorkelend tussen het rif, vissen kijk uit. De BBQ om al dit zeevoer te kunnen bereiden is geen probleem, alleen de schroeven om de BBQ aan de railing te bevestigen zijn nergens te vinden. We zijn op zoek naar een gezellig stofje om onze kussen te laten bekleden. Echt leuke stof hebben we nog niet gevonden. Oubolligheid lijkt hier troef te zijn. We kijken nu naar kantoorstoelen bekleding, schijnt heel sterk te zijn. Het transport van de kussens wordt nog een hele klus. Het zijn 20 kussens, ze zijn niet zwaar maar wel groot. Eerst in de bijboot en dan in de taxi, maar ja, je wilt wat. We hebben geconstateerd dat de koelkast de grote boosdoener is inzake het stroomverbruik. Als de koelkast aanstaat zie je de accu's leeglopen. Nader onderzoek leert dat onze koelkast geschikt is voor koelere wateren en dat is nu niet echt van toepassing hier. Warm en vochtig is meer ons deel. Dus of een nieuwe of alleen een nieuwe termostaat. Wat is wijsheid. Evie en Pjotr kondigen regelmatig aan dat het feest is. Dan moeten er slingers gemaakt worden, balonnen opgehangen worden en worden er kunstwerken gemaakt die vervolgens opgehangen moeten worden. Ze zijn de hele ochtend al bezig. Een beetje begeleiding, maar ze worden steeds zelfstandiger. Nu alles er gezellig en feestelijk uit ziet, moeten er nog taarte gebakken worden en mensen uitgenodigd worden. We gaan het cullinaire gedeelte maar aan wal genieten. Er zijn hier prima bakkers, die heerlijke taartjes bakken. Gelukkig laten Evie en Pjotr zich makkelijk verleiden en gaat familie Snel op stap.

Contadora - Balboa een van de vele strandjes op Contadora 23 September. We zijn weer omringd door moterboten. Het lijkt de Hiswa te water wel. Glimmend, met veel glas, visgerei en allemaal personeel aan boord, dat elke ochtend rond 7 uur begint met de schoonmaak van de reeds smetteloze schepen. Natuurlijk onder begeleiding van gezellige zuid Amerikaanse muziek. Goede morgen. Onze buren kwamen gisteren terug van een vistochtje, ankerden en gooiden nog wat restanten tonijn overboord. Nog geen 5 minuten later hadden ze beet, een enorme vis van wel anderhalve meter werd binnen gehaald. De bekende vissersfoto’s werden gemaakt. Piet heeft, wellicht ter inspiratie, de vangst, een rooster nog even van dichtbij bewonderd. Je kunt er een maand van eten was zijn commentaar. Vanochtend weer ontbeten met Kuna broodjes. De bakker is een Kuna indiaan en hij bakt zalige broodjes. Het brood in Panama is niet erg lekker, slap en met suiker. Dus we zijn blij met deze bolletjes. De appeltaart was trouwens ook niet verkeerd. Lekker voor met een blikje fris aan het strand op een strandstoel. Er zijn nauwelijks gasten in het hotel en niemand zegt er wat van wanneer je gebruik maakt van de strandstoelen. Heerlijk gelezen, terwijl Evie en Pjotr zandtaartjes met schelpen maakten. Ginny en Werner hebben een boekenkast vol ruilboeken, dus ik weer even vooruit. Vanochtend vroeg wakker, en klaar om te vertrekken. Helaas weer niet zonder horten en stoten. Piet had de startaccu losgekoppeld, dus starten was geen probleem. De ankerketting was om een rotsje heen gedraaid. Piet te water, maar 9 meter is te diep voor onze parelduiker om de ketting te bevrijden. Na een halfuurtje heen en weer varen, ketting ophalen en weer vrijgeven waren we eindelijk los en op weg naar Balboa Een mooi tochtje. Stroom mee, waardoor we gemiddeld 6 knopen gaan. Onderweg nog een aantal dolfijnen gezien, de eerste aan de Pacific kant. We gooien het anker uit vlak voor het strand. Ook hier veel, heel veel moterboten uit Panama stad. Gelukkig vertrekken ze in de loop van de middag en hebben wij het rijk weer alleen.

Contadora 22 september. We zijn al weer een week op Contadora en het bevalt ons hier prima. Veel mooie stranden en maar liefs 3 kleine supermarktjes van het niveau campingwinkel. Prima dus. We zien elke dag walvissen. Zelfs op onze ankerplaats, die we in het weekend delen met een kleine vloot moterboten uit Panama stad, komen ze tegen de avond even buurten. Het zijn enorme beesten. De mooiste ontmoeting was echter een week geleden, op de verjaardag van Caroline, onze schoonzus. Als we Contadora naderen, zien een rug en een stukje staart, in plaats van onder water te verdwijnen, zoals gebruikelijk, besluiten ze dat het tijd is voor een dol kwartiertje. Moeder en kind spelen, springen boven het water uit en er wordt veel en hard met vinnen en staart op het water geklapt. Een heel spektakel. We doen de moter uit en zitten eerste rang. Wat een prachtige beesten en wat zijn ze groot. Voor meer foto´s zie het fotoalbum Specials. Eerst het Panamakanaal rn dan walvissen We ontmoeten Ginny en Werner. Ze cruisen als 5 jaar in Panama en hebben 2 jaar geleden een huis op Contadora gekocht. Dat was een wijs besluit, want in de afgelopen 2 jaar zijn de huizenprijzen hier tot ongekende hoogte gestegen. Ze zijn bijzonder vriendelijk en nodigen ons uit bij hun thuis. We wandelen elke dag een stukje en hebben inmiddels het hele eiland gehad. We lunchen steevast in het restaurantje in het dorpje en genieten van de vele strandjes. Het leven op Contadora is goed. Hoogtepunt(en) van de dag zijn de kleine vliegtuigjes die hier aankomen. De gasten worden de verschillende hoteliers afgehaald met golfkarretjes. We kennen ze inmiddels allemaal. Vandaag gaan we terug naar Panama stad voor wederom wat grote inkopen, waaronder jawel de speargun. Helaas laat onze stroomvoorziening ons wederom in de steek. Het stroomniveau is onder de 12 volt geraakt en voor de startmoter is dat dus te weinig. Nadat we alle stoomverbruikers, zelfs de koelkast, op nul hadden gezet laden we heel langzaam weer op. Tegen 10 uur staan we op 12.4 en kunnen we de moter starten. Te laat om nog te vertrekken dus weer een dagje op het strand.

Isla Bayoneta - Isla Pedro Gonzales 12 september. Deze nacht was weer een heftige, eerst konden we niet slapen van de warmte en de kleine muskietjes, vervolgens raakten we de grond bij eb en moesten we laat in de avond verkassen en opnieuw ankeren en om even voor vieren werden we i.p.v. het geproest van walvissen zoals een paar nachten geleden, gewekt door een onweersfront dat over ons heen kwam.De wind viel gelukkig mee, de regen niet, het stortte. De lichtflitsen kwamen in drie buien over ons heen en sommige inslagen waren redelijk dichtbij. Omdat wij de enige boot in de omgeving zijn, is onze mast van 20 meter een van de hoogste punten. Gelukkig dreef de laatste bui door een windschifting langs ons heen en konden we na ruim een uur het bed weer opzoeken.Natuurlijk met de luiken dicht, want het regende nog steeds, maar binnen waren de muskietjes nog.Jullie begrijpen dat wij vanmorgen niet geheel fris aan het ontbijt begonnen, de kinderen hadden lekker geslapen en waren vroeg op. Pjotr had door alles heen geslapen en Evie was een keer wakker geweest vlak voor de buien losbarsten. Desondanks gaan we met nieuwe moed naar het volgende eiland vandaag,Isla Pedro Gonzales, waar wel een dorpje is en waar we misschien brood en wat andere dingen kunnen kopen. Het is heel anders dan thuis of in een grotere plaats, het winkeltje is er soms en heeft soms iets wat je kan gebruiken, van de week waren we bij een winkeltje dat weliswaar open was, all hours, maar waar je vrijwel niets kon kopen Dan heb je wel geld maar geen eten of drinken.Gisteren bij aankomst hebben we trouwens nog twee walvissen gezien, maar toen Chanel de camera paraat had lieten ze zich niet meer zien, wij hebben een half uur de zee afgetuurd maar hebben ze niet meer boven zien komen, wat een adem! Aangekomen bij Isla Gonzales werden we verwelkomd door Marcello in zijn kano. Hij vroeg ons of we interesse hadden in fruit. Bananen, Papaja, limoentjes, avocado, sinasappels. Ja, ja, ja heel graag. Marcello stond ons op het strand op te wachten en bracht ons eerst naar de winkel. Ook hier geen brood, morgen…We kopen pakjes Maria koekjes als alternatief. Er is in dit dorp dat ongeveer 500 zielen telt maar een winkel, maar bij dat huis kun je kip kopen en daar kun je eieren krijgen en weer verder op oesters. Een groepje kleine kinderen loopt met ons mee, net als op de San Blas eilanden. We delen de Maria koekjes uit en worden beloond met dankbare blikken en glimmende oogjes. Terug op de boot wassen we het fruit. De kleine banaantjes zijn nog groen en we hangen ze aan een koord op het achterdek in de zon. Ze worden waarschijnlijk allemaal tegelijk rijp, dus dat wordt even door eten. In de buurt van de Sabbatical is een visser in zijn kano druk bezig. En niet zonder resultaat. Hij vangt veel vis en wij kopen er 6. Dit maal even onder de gril en smullen maar. We liggen bijna van alle kanten beschut, maar helaas is het weer raak s'nachts. Het lijkt wel of de weergoden het erom doen. We hobbelen zo erg dat we er bijna misselijk van worden. In de ochtend maar weer verkast naar de andere kant van het eiland. Tussen de buien door lekker gezwommen. Piet gaat even buurten bij een visserschip dat even verderop voor anker ligt. Ze bereiden net zelf het eten alvorens ze uitvaren, natuurlijk vis. Piet krijgt een kleine tonijn en 2 grote Groopers. Betalen hoeft niet, hij krijgt ze cadeau.

Del Rey San Miguel 11 September. Piet gaat even buurten bij de Amerikanen en wordt uitgenodigd om mee te gaan speervissen. Dat is een prima idee omdat we door alle verse etensware heen zijn en het blikvoer lonkt. Sinds Guadeloupe is Piet zeer geïnteresseerd in spearguns. Je hebt ze in allerlei maten en kleuren. Dit is zijn kans om te ervaren hoe dat is, visjes schieten. De mannen scheuren weg richting de ondieptes. Piet krijgt instructies de vis net achter de kieuwen te raken, voor het afdrukken even rond te kijken waar de andere lieden zwemmen en vooral niet in een rots schieten. Nadat Chris een vis geschoten heeft is Piet aan de beurt. Als een ervaren jager krijgt hij een vis in het vizier en hoera in een keer raak ! Vervolgens een vis van serieuze afmeting in beeld. Helaas wordt het water troebel op het moment suprème en kan er niet veilig afgedrukt worden. Er zwemt zelfs een zalm rond, maar die is zo snel dat de heren geen schijn van kans hebben. Twee uur later komen de heren weer aan en wordt de vangst getoond en verdeeld. We krijgen een Grooper en een donkere bruine, niet nader geïdentificeerd. De bruine blijkt vegetariër te zijn. Uit de ingewanden stijgt een enorme walm op en veel groene smurrie. De vissen zijn moeilijk te fileren, maar smaakten wel erg lekker. Piet is nu vast besloten om in Panama-stad een speargun te kopen. Hij heeft immers aanleg en wij hoeven ons dan geen zorgen te maken over de visvoorziening. Chris en Andrew hebben de walvissen ook gehoord en met hun nachtkijker zagen ze de beesten vlak bij onze boot omhoog komen. We hopen de walvissen nog een keer te kunnen fotograferen, maar dat is niet makkelijk. Soms duiken ze op en voordat ik het toestel in de aanslag heb, zijn ze al weer lang en breed onder water. Andrew en Chris gaan naar het Zuiden van het Eiland Del Rey en vervolgens verder naar Coco, een eiland 500 nmijl van Costa Rica. Het is een groot natuurpark en je schijnt er prachtig te kunnen duiken. Ze gaan dan verder naar Costa Rica en ze beloven ons te mailen over hun ervaringen daar. Wij horen namelijk heel wisselende geluiden over dit land. Van diefstal tot erger, dus we zijn in dubio. Wij gaan naar het Noorden van Del Rey naar San Miquel, het grootste dorp van de Las Perlas eilandengroep. We moeten nodig inkopen doen. Het is opkomend tij wanneer we in San Miquel aankomen. Alle boten liggen op het strand. Als we uit de bijboot stappen, verbranden we onze voeten bijna, het water is zeker 40 graden. We durven de bijboot niet te lang alleen te laten en dus moet er snel ingekocht worden. Dat blijkt niet heel makkelijk. We worden van hort naar her gestuurd voor brood, soms zelfs onder begeleiding. Helaas nergens brood te krijgen. Dan maar melk, water, eieren en aardappelen. De ankerplaats is niet erg beschut en we besluiten naar Isla Casaya te varen. Je merkt trouwens wel dat dit niet het cruising seizoen is. Het aantal boten dat we tot nu toe gezien hebben, is op een hand te tellen

Isla Espiritus Santo - Isla Canas isla Canas 9 September. We liggen als in een visvijver voor anker bij Isla Espiritu Santo. De vissen springen in hele scholen tegelijk uit het water rond de boot. We proberen ze te voeren met stukjes gerookte varkenspoot, brood, spaghetti en toastjes, maar helaas is er niets van hun gading bij. We vangen helemaal niets. Rond 10 uur vertrekken we naar Isla Canas. Het is een kort, maar prachtig tochtje. Zoveel kleine eilanden, allemaal, zelfs het kleinste rotsje weelderig begroeid. Het doet mij denken aan Canada, Ontario, zo veel ruimte zo veel natuur. We liggen prima beschut en naast ons liggen de Amerikanen met wie we door het Panama kanaal gekomen zijn, dat wil zeggen Chris en zijn neef Andrew. Judy is naar Amerika gevlogen omdat haar prille zwangerschap niet helemaal goed verloopt. Als het stopt met hard regenen gaan we naar het dorp La Ensenada Het strand ligt vol met kano's en bootjes. De dorpelingen zitten voor de deur, kletsen en er wordt vis schoongemaakt. Helaas is er geen brood te koop of iets anders trouwens. De kinderen hebben hun kleine parapluutjes op en dat is een heel grappig gezicht. Op de terugweg valt Evie in slaap. Er schijnt nog een ander, iets groter dorp te zijn, maar dat kunnen wij niet vinden. Terug op de Sabbatical krijgen we bezoek van Chris en Andrew. Ze vertellen verhalen over hun reis. Chris en Judy zijn in twee en een half jaar de wereld rond gezeild en als ik zijn verhalen hoor denk ik, joh dat gaan wij ook nog allemaal zien. Het nieuwe en onbekende blijft ons trekken. We krijgen ook bezoek van een van de dorpelingen, die met vrouw en kind in de kano langzij komt. Ze hebben kokosnoten, bananen en limoentjes. Geen vis of brood. Gelukkig hebben Chris en Andrew de hele koelkast vol vis, ze zijn fanatieke speervissers en we krijgen een avondmaal reeds gefileerde vis van ze. Grouper, heel smakelijk. Rond vier uur s'nachts hoort Piet vreemde geluiden rond de boot. Even later hoor ik hem roepen: "Chanel wordt wakker" dat duurt wel even, maar dan zit ik met een slaperig hoofd in de kuip. Het blijken 2 a 3 walvissen te zijn. Je kunt ze niet zien, wel goed horen. Ze " praten" met elkaar en maken een laag boehoe geluid en ze komen regelmatig boven om adem te halen met veel geproest. Het is heel bijzonder.

Balboa - Taboga - Las Perlas isla Contadora Vertrek 8 uur Aankomst 15.15 uur. Afstand 35,7 nmijl Wind ZuidWest 4 8 September. Eindelijk hebben we ons kunnen losrukken van de stadse geneugten en varen, via Taboga waar we nog 2 gezellige dagen doorbrengen, naar de eilanden groep Las Perlas. Onderweg vangen we 2 vissen. Een grote tonijn en een Mahi Mahi. Weer een feestmaal. Alleen die vetspetters… een buiten-BBQ die je aan de railing vastschroeft zou ideaal zijn en dan op gas, helemaal goed. Dit moet maar wachten tot dat we weer in Panama-stad zijn. Vlak voor Isla Contadora ziet Piet 2 walvissen. Dat wil zeggen een bult, een spuit en een stukje staart. Ik was te laat en zag alleen het laatste stukje staart. We ankeren voor playa Larga, een prachtig mooi strand. Onderweg naar het strand zien we een hele school met kleine schildpadjes. Het water is heel ondiep en lekker warm en we vermaken ons goed. Aan het eind van de middag begint de wind aan te wakkeren, helaas precies uit de hoek waar voor wij niet beschermd liggen en het wordt aardig hobbelig. s'Nachts worden we wakker van een schurend geluid. Toch iets te dicht bij de kant geankerd. We moeten weer wennen aan een tij-verschil van enkele meters. In de Carieben was het nooit meer dan 30 cm. Het alarm van onze dieptemeter gaat af, minder dan 2 meter water !! Het kost ons veel wat moeite om los te raken. We varen de hoek om en ankeren daar voor playa Carique. Een mooie plek met verschillende huizen, waaronder restaurant/hotel Romantico. Ziet er heel aanlokkelijk uit, maar gaan daar niet eten want wij hebben nog een hele tonijn in de koelkast. Er staat een aardige branding en onze landing is woest. De kinderen waren net in het water gesprongen toen er een grote golf kwam die mij uit de bijboot wierp de boot bovenop de kinderen. Gelukkig verder niets gebeurd. We hebben brood nodig, maar zitten niet te wachten op een tweede lancering. Piet gaat het alleen proberen. Het eiland is heel klein. Binnen 10 minuten ben je aan de andere kant. In de 2 kleine winkeltjes vlak bij de "airstrip" ,een keer per dag een vliegtuigje vanuit Panama stad, wordt er ingekocht. Terug een lift van een Amerikaan in zijn golfkarretje. Geheel doorweekt komt Piet weer aan boord, een "breekertje" te vroeg vertrokken. We besluiten een eilandje 3 nmijl verder op te gaan. Onderweg weer een staart. We ankeren tussen Isla Chapera en Mogo Mogo. Volgens onze gids, The Panama Cruising Guide van Eric Bauhaus, is hier de tv-serie "The survivor" opgenomen. Het eiland is inderdaad onbewoond, als je muggen niet meetelt. Daar zijn er (te) veel van. Even snorkelen rond de boot en ik zie, 8 meter diep, 3 grote roggen, met van die hele lange staarten. Een is lichtbruin en bedekt met kleine witte stipjes, heel bijzonder. Veel mooie schelpjes gevonden met de kinders terwijl Piet een tukje in de hangmat doet. Onder het avondeten begint het te flitsen in de verte. Kids naar bed en dan komt het onze kant op. Flitsen, donder, wind van 28 knopen en harde regen. Het duurt tot negen uur en dan is het gelukkig weer over. We kijken elkaar aan en zeggen: "Als we een beetje doorgevaren hadden, zouden we dit soort weer gemist hebben." De volgende morgen is het prachtig weer en samen buigen we ons over de kaart om weer een nieuw eilandje uit te zoeken.

Balboa boulevard 3 september Omdat iedereen verkouden is geworden van zwemmen in het zwembad, denken we, gaan we op zoek naar een strandje. De badpakken ingepakt en op stap. Lekker een stuk langs de boulevard lopen en dan het laatse stuk met de bus, voor een kwartje per persoon, alleen de volwassenen hoeven te betalen. Nadat we lekker gelunched hebben, gaan we naar het strandje. Je moet betalen en omdat Piet vertelt dat hij gepensioneerd is, scheelt dat weer een dollar. We zijn verzeild geraakt in een soort biologisch centrum. Er is wel een strand, maar dat is exclusief voor krabben. Nog meer dieren te zien, schildpadden, vissen en zeesterren, die de kinderen mogen aaien. Gezellige pick-nick tafels en grote bamboo stokken waarmee gebouwd mag worden. Een kolfje naar de hand van Evie en Pjotr, die samen met Piet een boot bouwen. Een educatie centrum, waar ook videospelletjes gespeeld kunnen worden. Ik ben daar geen ster in, maar gelukkig zijn Evie en Pjotr al tevreden met de muziekjes en een bewegende krab en hebben nog geen oog voor levels en puntentelling. Piet gaat die avond nog even naar de kroeg, waar een live bandje lekkere muziek speelt. Ook prima op de boot te horen, want er is hier maar een stand, knoert hard. Wanneer hij wordt opgehaald door de water taxi en wij hem uitzwaaien begint, geheel onverwacht een prachtig vuurwerk. We kijken en genieten van het spektakel. Het blijkt voor de officiele start van de verbreding van het Panama kanaal te zijn. Vandaag uitgebreid op de televisie, zelfs Jimmy Carter geeft acte de presance. Met een kleine explosie en duizende balonnen, ook rood, wit en blauw wordt het startsein gegeven. Een Nederlandse firma heeft een reusachtig contract gewonnen en de komende jaren zullen er dus veel Nederlanders deze kant op komen. Je kunt het slechter treffen.

Balboa allemaal ruines, toch nog maar even goed nalezen 30 augustus. Vandaag gaan we op de toeristische tour. Aan wal lopen we langs restaurant Fridays, waar een verkoper zijn ware aan de man brengt. Het personeel van Fridays, gekleed in een soort pipilangkous-outfit compleet met wonderlijke hoeden, rukt uit. Lekkere verse sapjes en broodjes doen het goed voordat de werkdag begint. We doen ons ook tegoed aan wat vers vocht. Piet en ik kiezen voor een soort bowl, met vruchtjes maar helaas zonder rum. We gaan naar het Parque Naturaal Metropoltana. een groot oerwoud in de stad. We kliezen voor een korte route ivm de kinderen. Via een mooi paadje gaan wij het groen binnen. Vooral veel mieren gezien, die uitertst werkzaam zijn en allemaal blaadjes vervoeren, keurig in een lange rij. We zagen ook een kleine kikker, met uistekende camouflage, leek net een verdord blaadje. Na 20 minuten zat de tocht erop. Piet had in onze Panama gids gelezen over Panama Viejo, nog een oude stad dus. Het leek heel uitgebreid op het kaartje, wellicht zouden we daar dan gelijk wat kunnen eten. Hup in de taxi en tot onze grote verbazing, alleen ruines, wel veel. De ruine stad bleek het overblijfsel van een glorieuze stad, die in 1519 gesticht werd en eeuwenlang de metropool van de Pacific was. Kathedraal, kerken, 8 kloosters, 200 pakhuizen, 200 prachtige huizen Europese stijl, 5000 gewonere huizen. een ziekenhuis, de koningsstallen en een slavenmarkt. Morgan neemt de stad in en plundert alles kaal. 300 jaar lang wordt de stad met rust gelaten totdat in 1950 Panan city de grensen van de oude stad bereikt en de zaak min of meer gesloopt wordt. Wat wij zien zijn de restanten, die nu beschermd gebied zijn, net iets te laat. We lunchen weer in een Panamees restaurant. Soort kantine, maar wel lekker eten. Het eten is er goedkoop, maar het wordt toch een dure dag. We besluiten namelijk 2 pilot boeken te kopen. een van Panama en een voor de Stille Zuidzee. Als ik met de kids al op de boot zit, komt Piet aan met een groot pak onder zijn arm. Hij heeft een hangmat gekocht. Natuurlijk wordt deze direct geinstalleerd en door de gehele familie getest en ... goedbevonden.

Tabago - Balboa en dan heel hard naar beneden Taboga - Balbao 28 augustus. We zijn nog een dagje langer in Taboga gebleven. De fietsjes meegenomen aan de wal. Het is glooiend op het eiland en de kinderen vermaken zich prima. Na een kleine beklimming volgt de beloning en suizen ze naar beneden. Dat kan hier omdat er geen gemotoriseerd verkeer is. Ook Pjotr is het loopfietsen inmiddels geheel meester na een moeilijke start waarin hij na een mislukte poging weigerde om verder te fietsen. Pjotr is sowieso erg aan het veranderen. Het verlegene verdwijnt en hij babbelt met vreemde mensen. Laat trots zijn spiderman t-shirt zien. Dat ze hem niet verstaat is helemaal geen probleem. Hij wordt ook een beetje bravourderig een echte jongen die praat over piraten en zwaarden en doormidden hakken. Als we op het strand belanden huren we een parasol, niet voor de zon maar om onze tassen te beschermen tegen de enorme regenval. Spullen droog, wij te water. Het golft aardig, maar dat is geen enkel probleem voor onze waterratten. s'Avonds pannenkoeken en de dag kan niet meer stuk. We zijn door ons cashgeld heen en besluiten terug te gaan naar Balboa alvorens naar Las Perlas te varen. We liggen aan onze vertrouwde boei. Met de "panga," watertaxi naar de kant, doen boodschappen, draaien weer een wasje ( 0.50 cent per was) en zwemmen lekker bij het hotel. We vinden de USB GPS en kunnen ons zelf straks zien varen op onze elektronische kaart. Toch wel handig in Las Perlas met al die kleine eilandjes. Het voelt een beetje als thuiskomen.

Balboa - Taboga Tobago Vertrek 9.30 stop in de zeer luxe jachthaven Flamengo om benzine en water te tanken, Aankomst 13.30 Afstand 12,4 nmijl Wind zuid 2 25 augustus Vandaag al weer de derde dag in Taboga. We hebben een rustige ochtend aan boord. De kinderen spelen lief en lezen boekjes. Wij lezen de lonely pilot gidsen van Ecuador en Costa Rica en verheugen ons op al de prachtige plekken, die beschreven staan. Net als we aan wal willen gaan, steekt er een forse wind op, 25 knopen, en regent dat het giet. Onze Amerikaanse buren, dezelfde als van het Panama kanaal raken van het anker en komen aardig onze richting uit. Wij liggen aan een boei, er liggen er hier een flink aantal en zijn bedoeld voor de pleziervaart vanuit Panama-city. Het is echter helemaal niet druk dus hebben we er zelf ook maar een genomen. Vanmiddag kwam er zo’n plezier bootje uit Pananma-city. Klein moterbootje met veel passagiers, die zich vermaakten in het water met drank en muziek (luid) De afgelopen 2 dagen zijn we wezen zwemmen met de kinderen. Er is hier een mooi strand dat Taboga en een klein eilandje met elkaar verbindt. Als het vloed is verdwijnt het smalste gedeelte van de zandstrook net onder water. Er is hier trouwens een heel gek patroon van eb en vloed, ongeveer om de 2 uur. Op het eiland zijn geen auto’s en langs de smalle wandelpaden staan veel bloemen. We zien ook bomen met rood/groene bamboe stelen en een palmen top. We lunchen in een hotelletje en genieten van het prachtige uitzicht over de baai en van de grote pizza. In de baai liggen verschillende grote containerschepen te wachten tot ze door het Panama kanaal mogen. Tevens liggen er verschillende grote visserschepen en een heleboel kleine bootjes. Op de achtergrond zie je de wolkenkrabbers van Panama-city. In het piep klein winkeltje kopen we bijna alle melk op, er ligt ook een enorme lever in de koeling, die laten we maar voor wat die is. Het is weer droog en Piet gaat naar de wal om wat brood te kopen. Morgen willen we naar Las Perlas, een eilandengroep van 28 eilanden en 75 eilandjes. Wellicht kunnen we zeilen. Dat zou de eerste keer zijn in meer dan 2 maanden.

Panama city Balboa oude en nieuwe stad 21 augustus We liggen aan de boei bij de Balboa Yachtclub. Het clubhuis is jaren geldeden afgebrand en men is bezig met de herbouw. Wanneer het klaar is, daar zijn de meningen over verdeeld. Er is geen dinghy dock, maar wel een water taxi service. Deze service is gratis, maar als je niet regelmatig tipt dan kan het erg lang duren voordat je opgehaald wordt. Met de taxi, die hier maximaal 2 dollar per rit kost, cruisen wij door Panama city. De oude stad bezocht, die wel wat weg heeft van de oude stad van Cartegena, maar dan veel kleiner. We drinken koffie en raken in gesprek met de serveerster. Ze vertelt dat haar man gitarist was in de band van Bob Marlee en dat ze ook in Amsterdam is geweest, op tournee. Manlief blowt nog steeds en voelt zich er prima bij. Ze raad ons aan om uit eten te gaan bij Mi Ranchito, haar favoriete restaurant. Natuurlijk hebben we dat geprobeerd en het was heerlijk. Ik ben samen met Evie wezen shoppen. Een enorm winkelcentrum met heel veel winkels en ook erg veel mensen. Op het "eetplein" waar allemaal kleine restaurantjes verzamelt zijn, staat een enorme carrousel met paarden. Het heeft inderdaad veel weg van een kermis. Kleding is in Panama goedkoop en we kopen nieuwe outfits voor de kids. Terug bij de jachtclub drinken we wat aan de bar. We ontmoeten verschillende Nederlanders die werken aan de verbreding van het Panama kanaal. Er loopt een lang voetgangerspad langs de kust, het lijkt wel een boulevard. Evie en Pjotr kunnen er prima fietsen. Later op de middag vermaken zij zich in het zwembad van het nabij gelegen hotel. Het bevalt ons hier goed.

Panamakanaal Sluizen aan de Caribische kant 17 augustus. Het is nu zaterdagochtend en we hebben een beetje uitgeslapen. We liggen aan een boei voor de Balboa Yacht Club, een buitenwijk van Panama-City en kijken uit aan de ene kant op de beroemde brug "Tussen de Americas" en aan de andere kant zien we de Pacifische eilanden voor de kust van Panama. Woensdagavond laat zijn we in het (half)donker door de sluizen gegaan aan de Caribische kant, daarna voor de nacht aan een boei. Op dat moment was het kanaal precies 93 jaar geleden geopend.(15 augustus 1914)We zouden de volgende dag om half zeven verder gaan, wij waren er klaar voor maar de Canal Advisor kwam pas om half elf aanzakken, zonder excuses te maken, daardoor kwamen we niet op tijd bij de sluizen aan de andere kant en moesten we daar vijf uur wachten. De tocht door het meer was overigens erg mooi, het was zonnig en we hebben uitgekeken naar apen en krokodillen. Die ochtend werden we wakker door de brulapen dicht bij onze boei. Na vijf uur wachten gelukkig toch nog door de laatste drie sluizen, wederom in het donker, naast een sleepboot. Dat is redelijk comfortabel hoewel er in twee van de drie sluizen een behoorlijke stroming stond. Met onze Duits/Franse bemanning,Bernd en Tanja van de Upps en Patrice een scheepstimmerman uit Bretagne die alleen Frans sprak, hebben we ons er goed doorheen geslagen. Om tien uur legden we aan aan onze boei met behulp van de motorvlet van de Jachtclub. Toen aan de borrel want het was te laat om nog van boord te gaan en iedereen bleef nog een nachtje slapen (Patrice boven ons hoofd onder de giek in een hangmat met muskietennet) Het was een indrukwekkende tocht. Het kanaal is 34 nmijl lang en de sluizen, 3 maal 3 sluizen achter elkaar, zijn elk 330 meter lang. De initiatiefnemer van het Panama kanaal Ferdinand de Lesseps, ook verantwoordelijk voor het Suez kanaal, was een visionair man. Wat een joekels van schepen gaan er door het kanaal. Maar ja, alles heeft zo zijn grens en er wordt momenteel gewerkt de verbreding van het kanaal en er worden naast de bestaande- nieuwe sluizen gebouwd. Hopelijk vallen er bij dit project minder doden dan bij het oorspronkelijke kanaal, waar duizenden mannen door ziektes als de gele koorts geveld werden. We zijn blij dat we zonder kleerscheuren het kanaal gepasseerd zijn en dat we nu echt in de Pacific zijn. Voor foto´s zie het album Panama kanaal

Vandaag door het Panama kanaal !!! Vandaag 15 augustus gaan we om 15.30, plaatselijke tijd door het kanaal. In Nederland is het dan 22.30 uur. Via www. PanCanal.com kies multimedia kun je ons misschien zien op een van hun webcams. We zullen zwaaien

Portebelo - Panama kanaal Bij Sophie op de boot lekker springen 9 augustus Vertrek 9. 45 uur aankomst 14.15 uur Afstand 21 nmijl Wind Zuid West 3 tot 4 We liggen inmiddels alweer vijf nachten in Shelterbay Marina, een keurige, jachthaven met uitzicht op de sluizen van het Panamakanaal. Evie en Pjotr hebben onmiddellijk een vriendinnetje gevonden van de catamaran naast ons, Sophie, een dochter van Russische immigranten uit Amerika. Prachtig kind met vuurrood haar, een lelie blanke huid en natuurlijk sproeten. De taal is geen probleem, ze praten gewoon Nederlands tegen haar en zij spreekt Engels. Samen kijken ze naar Sesamstraat en Brum en spelen op de steiger. We liggen hier zo dicht bij het oerwoud dat we gewaarschuwd worden voor de krokodil die blijkbaar op de haven woont. Dus geen armpjes of beentjes in het water, want de krokodil is gek op kinderbilletjes, een delicatesse! De krokodil, die we nog niet hebben gezien, zorgt er zo voor dat ze keurig op de steiger blijven en alleen dingen uit het water vissen met een schepnetje. Zaterdag heeft Piet de bureaus bezocht in Colon ter voorbereiding van onze doortocht door het kanaal. Zondag is ons schip opgemeten. Maandag naar een speciale bank om te betalen ( vergeet je paspoort niet)en de volgende dag kunnen we bellen om te horen wanneer we ingepland staan. We hebben geen agent genomen en minimaal 60 dollar bespaard. Onderweg naar Colon, met de gratis shuttlebus van de Marina, hebben we de sluizen al gezien, het is druk met containerschepen, er zijn maar enkele jachten dus gaan we waarschijnlijk woensdag of donderdag door naar de Pacific. Het is een heel geregel en je moet ook nog zg. linesman aan boord hebben om de boot in het midden van de sluis te houden temidden van het turbulente water. Katja en Berndt van de Upps hebben aangeboden te helpen, zo doen ze zelf ook ervaring op. Patrice een Franse jongen gaat ook mee en dan zijn we compleet, Schipper plus 4 "linesman". We krijgen ook nog een pilot aan boord. Het wordt dus gezellig druk aan boord van de Sabbatical. We gaan woensdagmiddag aanstaande, om 15.30 uur lokale tijd door de eerste sluizen, daarna ankeren voor de nacht en om zes uur in den ochtend weer verder. Naar verwachting zijn we dan rond 13.00 of 14.00 uur aan de andere kant en nemen we de sluizen daar. Op www.PanCanal.com ( kies multimedia) kun je via webcams de verschillende sluizen bekijken. Dus donderdag rond 19.00 of 20.00 uur Nederlandse tijd zien jullie ons misschien, we zullen zwaaien.! Dit is echt een mijlpaal in onze reis. Dag Carieb en Hello Pacific Kijk voor nieuwe foto's in het foto album "Zuid-Amerika"

Isla Linton - Portebelo 7 augustus Vertrek 11.30 Aankomst 13.30 Afstand 10,3 nmijl Wind Noord 2 tot 3 Nog even koffiedrinken bij Hans, die ons vertelt dat er apen zijn op het eiland. Rond zijn huis zijn er ook brulapen, ze doen hun naam echt eer aan want we kunnen ze vanaf de boot horen. Er zijn ook veel papagaaien en we hebben een mierenvolk in actie gezien. Grote mieren die over een boomstronk heen marcheren en blaadjes transporteren. We bekijken de appartementen. Ze zien er keurig netjes uit. Beneden 2 stuks en boven een grote, met een prachtig uitzicht over de baai en het eiland. Mocht iemand geïnteresseerd zijn, casaxparavacacionar@hotmail.com, neem gerust contact op. Edina heeft onze was gedaan en de handdoeken wapperen aan de waslijn. Nog licht vochtig, niet te verwarren met kastdroog, halen we de was af. Straks in Portebelo hangen we de zaak nog wel even uit. Dat blijkt echter geen eenvoudige zaak te zijn. Portebelo staat bekend om zijn vele regen en maakt haar reputatie geheel waar. Het hele dorp is groen uitgeslagen, overal mos en begroeide daken. Aan de wal spring ik in de bus naar Sabonitas, 33 km verop. De bussen hier zijn nog kleurrijker dan in Colombia. Mijn bus heeft een zelfs een kapelletje met Jezus erin en door de rode lampjes die oplichten als er geremd wordt, veranderd de bus in een soort kermistent. De Zuid-Amerikaanse muziek schalt luid. De bus, vol met schoolkinderen gaat niet harder dan 30 km per uur. Om de haverklap wordt er gestopt en we schieten dus lekker op…De weg kronkelt langs de kust en door het oerwoud. Prachtige huizen aan het water met mooie steigers en tuinen worden afgewisseld met barakken. Na anderhalf uur bereiken we Sabanitas en de El Rey supermarkt. Een grote moderne winkel waar alles te krijgen is. Bepakt en bezakt aanvaard ik de terug reis. Ditmaal een snelbus en dat scheelt aanmerkelijk. Ik vind Piet en de kinderen in El Drake, de “hang-out”voor zeilers en backpackers. De weg loopt tot Nombre de Dias en dan houdt het op. Wanneer je naar Colombia wilt moet dat per vliegtuig of per boot. Dus de backpackers en de zeilers vinden elkaar hier en doen zaken. Teruglopend naar de bijboot, zien we een klaslokaal met een aantal kinderen, ze kijken aandachtig naar de video en maken aantekeningen. Hans vertelde ons dat de dorpen niet voor elk vak een leraar hebben en dat ze dat oplossen met een virtuele leraar op video. De volgende dag regent het zo hard dat we aan dek kunnen douchen. Lekker fris en fruitig gaan we tussen de buien door aan wal. We schuilen in de souvenirwinkel, waar je mooie schommelstoelen bekleed met leer kunt kopen, ingelijste mola’s, rieten hoeden en rubber regenlaarzen. Omdat het blijft regenen, besluiten we met de hele familie de bus te nemen. Er blijkt in Sabanitas niet alleen een supermarkt te zijn, maar ook een Mac Donalds. Ik neem de kids mee naar het kinderrestaurant en Piet gaat voor een gegrilde kip langs de weg. Evie en Pjotr zijn blij met hun speeltjes uit het Happy Meal en als ze ook nog een zaklamp en later nog plastic klompjes krijgen kan hun dag niet meer stuk.

Nombre de Dios - Isla Grande / Isla Linton isla Grande 3 augustus Vertrek 11.30 Aankomst 13.15 Afstand 7.8 nmijl Wind Noord 4 We ontwaken in Nombre de Dios, waar we een hobbelige nacht en hevig onweer hebben doorgemaakt. Piet gaat nog even aan de wal en weet de hand te leggen op een heerlijk stuk rood vlees. Er komt hier een rivier in de baai uit en door de hevige regenval kleurt de baai modderbruin. We schommelen naar Isla Grande, een weekend- en vakantie-eiland. We zijn weer in de bewoonde wereld. Het eiland staat vol met kleurige huizen en er is een lekker strand. Overal kun je voor rond de 4 dollar lekker eten. Ik kies voor calamaris en het is heerlijk. Evie gaat snorkelen, het gaat heel goed, helaas ziet ze geen vissen alleen een paar blikjes. Tegenover het eiland ligt La Guayra. Vandaar worden de vakantiegangers per boot naar het eiland vervoerd. Op de steiger liggen een aantal 2-persoons matrassen, met bloemetjesdesign. Die moeten ook mee. Of ze droog aankomen? Wij tuffen ook naar de wal, we speuren zo ingespannen naar een plek om onze vuilniszakken, maar liefs 4 stuks, kwijt te kunnen dat we het rifje voor het dorp missen en er midden op varen. Gauw terug en nu richting de steiger. De winkel, met Chinese eigenaar, heeft van alles. Variërend van brood en frisdrank tot fietswielen, pannenkoekenmeel en zelfs schenkstroop. Helaas geen fruit of groente. Op bijbootafstand ligt Isla Linton. Het is een populaire ankerplaats, er liggen zeker zo'n 20 boten, verspreid over de baai. Er blijken ook een groot aantal boten te liggen, die niet bewoond worden. We krijgen bezoek van onze Duitse buren. Ze liggen hier al een poosje en ze wachten op een nieuwe moter, die uit Panama city moet komen. Ze zijn al 8 jaar onderweg en hebben helemaal geen haast. Aan de rand van de baai wonen Hans en Edina. Hans is 20 jaar geleden uit Nederland vertrokken en na een aantal jaren in Cartagena gewoond te hebben, waar hij Edina ontmoette, wonen ze nu sinds 11 jaar in Panama. Een prachtige plek direct aan het water. Hans vertelt dat het nog veel mooier was met een strand met palmbomen erop direct voor de deur. De dorpelingen hebben echter het hele strand afgegraven om er huizen mee te bouwen. Uit pure wanhoop is hij uiteindelijk beton gaan storten, zodat hij n u nog een strook van 4 meter voor de deur heeft voordat het water begint. Na een aantal moeilijke jaren hebben ze inmiddels een drietal appartementen gebouwd, de laatste is net klaar en wordt dit weekend voor het eerst verhuurd, en koken ze voor gasten. Natuurlijk blijven wij ook eten en worden verrast met een heerlijk rijstgerecht met zeevruchten en vers ananassap. De kinderen kijken binnen televisie. De dvd's, allemaal kopieën kun je in Panama-city kopen voor een dollar per stuk. Buiten wordt er gespeeld met een mooie houten kano en wanneer ik even niet oplet zit Evie samen met een meisje van een jaar of 8 in de kano. Gelukkig is het water hier heel ondiep, maar toch. De schommel, die boven het water zwaait, vinden Evie en Pjotr ook geweldig. We blijven de hele middag en kletsen heel wat af.

Holandes Cays - Chichime cays 1 augustus Vertrek 9.30 uur Aankomst 12.30 Afstand 15,4 nmijl Onderweg wemelt het van de kleine eilandjes met palmbomen. Bij sommige eilanden liggen een aantal schepen voor anker, anderen geheel verlaten op een enkele hut na. Eilanden van verschillende grootte, variërend van een flinke zandbak tot een grote speeltuin. De schuimkoppen en brekers verraden de riffen, die de eilanden omringen. Dit alles gebed in prachtige kristalhelder water vol gekleurde vissen. Paradijs! Wij kiezen voor Chichime. We worden begroet door schelpen getoeter en even later komt de eerste kano onze kant op. Het zijn twee dames met twee kleine kinderen. Ik bekijk hun emmers vol met mola's. Sommige voelen wat vochtig aan. Het lijkt mij ook erg moeilijk om de zaak droog te houden in hun hut, tijdens het regenseizoen. We delen snoepjes en koekjes uit en ik geef het meisje een jurkje, dat we in Antigua gekocht hebben en dat Evie nu al te klein is. Na ons arriveren er nog drie andere schepen, waarvan een met Nederlandse vlag. Piet gaat met de kinderen zwemmen en bezoekt daarna onze landgenoten. Het blijkt een Amerikaan te zijn, die dit schip in Curaçao gekocht heeft. Hij heeft een aantal jaren in de bloemenbusiness gewerkt en verstaat ook Nederlands. Hij woont inmiddels in Cartagena met vrouw en kind en eens in de zoveel tijd ontsnapt hij aan alle drukte en gaat een tijdje naar de San Blas eilanden. Deze globetrotter heeft ook nog in Costa Rica gewoond en we krijgen nog wat tips van hem voor ons geplande bezoek aan dit prachtige land. De Indianen dames zijn weer terug, ditmaal met kleine kreeften. 5 stuks en we kopen ze allemaal. Piet is helemaal gelukkig en de beesten verdwijnen gelijk in de pan, waar ze langzaam oranje kleuren. Ik ga met de kinderen naar de zandbank waar we heerlijk spelen, wat is het water warm zeg. Ze klimmen en springen van een aantal grote boomstronken die hier in het water liggen en ik maak heel veel foto's. Terugvarend naar de boot zien we de ene grote zeester na de andere, de bodem is ermee bezaaid. We genieten van gebakken aardappelen met kreeft en ketchup, voor Evie en Pjotr dan, want daar zijn ze alle twee helemaal gek op. Om twaalf uur s'nachts begint het; noodweer. Het waait hard de regen valt met bakken uit de hemel en overal flitsen en donder. Tot overmaat van ramp laat het anker los. Vlug de moter aan en ik naar voren om het anker op tot halen. Geheel doorweekt klaar ik de klus, niet geheel zonder angst trouwens. We varen wat rond, gelukkig hebben de andere schepen hun toplicht aangedaan, zodat we niet tegen ze aan varen, want door de enorme regenval zie je haast niets meer. Als de wind iets minder wordt ankeren we opnieuw, weer kletsnat. Dat we heel wat water opvangen voor onze voorraad is het enige positieve aan deze nacht. Op het eiland wordt s'ochtendsvroeg door de dames de was gedaan, ook met hemel(s)water. We worden uitgezwaaid en de schelpenhoorn schalt bij ons vertrek.

Coco de Bandero cays - Holandes cays swimmingpool 31 juli Vertrek 9.30 Aankomst 11.00 Afstand 6,17 nmijl We komen aan op de populairste ankerplaats van de San Blas; "The swimming pool," en ook nu liggen er zeker 10 schepen. Allemaal Amerikanen en een Spanjaard. Het is echt een prachtige plek, geheel beschut door de omringende riffen en eilanden. In het midden is het heel ondiep, ongeveer 3 meter, en een mooie zandbodem. Het water is super helder en je waant je echt in een zwembad. We zien 2 roggen onder de boot door zwemmen en een grote zeester. We liggen uren in het water. Met de bijboot naar een eilandje met een prachtig strand en het water is heel lang kniediep, zodat we heerlijk kunnen spelen. Op het eiland staat een hut en de zes kinderen spelen samen met Evie en Pjotr in het water. Het moet toch wel heel bijzonder zijn om hier op te groeien. Piet gaat nog vissen. In de bijboot en dan een lijntje erachter. Helaas heeft hij geen geluk. Er komen nog 2 indianen in nog een kano, met buitenboordmoter, langs om brood te verkopen. Het is Kuna brood; kleine langwerpige en ronde puntjes voor 10 dollar cent per stuk, heel lekker. We maken pizzabroodjes en die smaken heerlijk

Corazon de Jezus - Coco Bandero cays een bounty eiland voor ons alleen 30 juli Vertrek 10.00 Aankomst 11.00 Afstand 6 nmijl Wind ZW4 Om 7 uur s'ochtends horen we 2 kleine vliegtuigjes, de Nederlandse dames worden ingevlogen, 17 stuks. Even later zijn ze aan boord en om 9.00 worden de anker gelicht. Een van de boten komt nog even bij ons langs varen en we wensen ze een hele plezierige vakantie. Wij hadden nog nooit gehoord van de San Blas als vakantieoord, maar het is hier prachtig en zeker een aanrader. Dus als je nog geen plannen hebt; ticket naar Panama city en vandaar een binnenlandse vlucht naar dit paradijs. Ik heb gisteren grote vellen gekleurd karton gekocht, de kinderen knippen plaatjes uit tijdschriften en maken een collage. Het wordt een menukaart van een restaurant dus er worden allerlei lekkere hapjes uitgeknipt. Ze vermaken zich prima en het knippen gaat steeds beter. Piet gaat nog even boodschappen doen en komt even later terug met 3 vissen. 75 dollarcent per stuk, daar kan je toch nauwelijks zelfs voor vissen, toch? We willen BBQ-en en Coco Bandero lijkt ons daarvoor zeer geschikt. Helemaal goed, een prachtig klein eilandje met palmbomen, omringd door een groot rif en een parelwit strand, helemaal voor ons alleen. We installeren onze BBQ, die we ruim een jaar niet gebruikt hebben en de vissen worden voorbereid. We krijgen nog bezoek van een aantal Indianen die grote krabben hebben gevangen. Er wordt er een getoond en Piet pakt het beest op. Evie en Pjotr gillen van de lach en vinden het heel spannend. Nee, ze willen de krab zelf niet oppakken. 3 vissen lijkt ons genoeg dus de krab verdwijnt weer in de mand. Het wordt een waar feestmaal. We zwemmen en snorkelen en pakken de boel op wanneer we donkere wolken zien komen. Vlak voor de stortbui zijn we binnen. Het onweer blijft gelukkig in de bergen hangen. Het koelt af tot 23 graden en we vinden het aardig fris worden. We slapen zalig.

Snug Harbour - Corazon de Jezus 29 juli Vertrek 9.59 Aankomst 14.00 Afstand 23 nmijl Wind Noord 2 s'Ochtends vroeg ligt de hele familie Snel al in het water. Piet en ik niet gehinderd door enig textiel en Evie en Pjotr met hun drijfpakjes aan. De Sabbatical wordt weer schoon gemaakt, we leveren strijd tegen de alsmaar oprukkende aangroei. In eens zie ik een kano op ons afkomen. De vissers peddelen naar "ons" rif dat al gauw 5 mijlen van hun dorp verwijderd is. Ik beweeg tactisch van de ene kant naar de andere kant van de Sabbatical, totdat de kano uit zicht is. Helaas zijn de muggen ook weer actief en we besluiten om snel te vertrekken. Het is zondag en we komen aan in Corazon (het hart) de Jezus. Dit dorp is meegegaan in de vaart der volkeren en bijna iedere hut en elk huis beschikt over elektriciteit. In het winkeltje van Eddie, dat niet meer is dan een hut met zandvloer en een balie staat een grote telvisie en een aantal mannen kijkt naar een voetbalwedstrijd. We doen hier onze inkopen; sinaasappels, limoentjes, frisdrank en zelfs vlees uit de diepvries, varken ditmaal. Op het grote plein wordt weer volleybal gespeeld door een aantal dames. Dit keer geen traditionele kledij, die zie hier sowieso veel minder. Ik ben er inmiddels achter dat het de dames zijn die volleyballen en de heren die basketbal spelen. We ontdekken een restaurantje aan het water, met een steigertje waar we direct kunnen aanleggen met de bijboot. Dat is misschien wat voor vanavond. Op de ankerplaats liggen 5 andere schepen, dit blijken charteraars te zijn. Ons buurman Peter vertelt ons dat ze morgen een grote groep Nederlandse dames verwachten. Ze hadden al een groep Nederlandse mannen gehad, maar dit lijkt hem toch een stuk "gezelliger". Tegen etenstijd begint het enorm te hozen. We zetten vlug de enorme wasemmers buiten om het regenwater op te vangen. Onze watermaker heeft weer eens kuren en we kunnen al water gebruiken. De kinderen krijgen ieder een afwasteiltje en we hebben veel plezier met z'n allen. We wassen onze haren. Piet heeft in Cartegena shampoo gekocht, een grote zilverkleurige fles. De shampoo is paars van kleur en ik ben bang dat we allemaal eindigen met een violette gloed in ons haar. Het blijft maar regenen en we halen het stuk vlees uit de koelkast. Het ruikt niet helemaal fris vind ik. Het blijkt een halve varkenskop of biggenkop te zijn, compleet met snuit en oren. De eetlust vergaat mij compleet en de kop gaat direct overboord. Geen idee trouwens wat we van deze kop hadden moeten maken, soepje ? Ola, Ola, er komt een vrouw met kind in een kano langszij. Ze heeft een grote plastic zak meegenomen vol mola's. Alles wordt getoond en ik koop weer een exemplaar met een papagaai. Ik ben van plan om de mola's op een t-shirt te naaien.

Ustupu - Snug Harbour 28 juli Vertrek 11.15 Aankomst 16.45 Afstand 30,6 nmijl Wind Noordwest 2 Om zeven uur s'ochtends varen de mannen in hun houten kano's, ulu's genaamd, uit om te gaan vissen. Ik ga even later nog even met de kids naar het dorp om wat eten te kopen. We hebben geen geluk. Terwijl we gisteren tomaten, ananas en verse broodjes konden krijgen, is er vandaag niets, zelfs geen kip. We worden meegenomen door een Engels sprekende amigo, die ons door allerlei slingerende paadjes naar een huis brengt. Hij spreekt kort met de vrouw des huizes, die ons gebaart achterom te komen. Ze laat ons een reeds in stukken gesneden kip in een pan zien. Om nu iemands avondeten op te kopen gaat mij echter te ver en ik bedankte vriendelijk. We slenteren nog even verder en worden aangesproken door een vriendelijke dame die mij vraagt of ik geïnteresseerd ben in mola's. Dit is handwerk waar de Kuna's beroemd om zijn, een soort veelkleurig patchwork, met traditionele ontwerpen. We worden uitgenodigd in haar huis, waar vele mola's aan de muur hangen. Eerst krijgen we nog wilde ananas aangeboden, heel lekker, direct uit het oerwoud. Er zijn nog meer dames en er wordt gezellig gekletst. Evie en Pjotr krijgen een mooie ketting en ik bekijk het handwerk. Ik koop 1 grote en 3 kleine mola's en iedereen is tevreden. De dames poseren, natuurlijk in traditionele kledij. Ze willen mij ook in een blouse hijsen voor de foto. Ik ben echter bang dat ik zelfs hun XXL model niet pas. De vrouwen zijn erg klein, ik schat rond de 1.50. Nog even het anker lichten en we zijn klaar voor vertrek. Helaas moeten wij hier onze kreeftenkooi, die wij precies een jaar gelden in Frankrijk gekocht hebben, achterlaten. Hij is diep in de modder gezonken en we krijgen hem er met geen mogelijkheid meer uit. Foutje, maar met al die vissenkoppen dachten we nu eens eindelijk een kreeft te kunnen vangen. Na een dagje moteren komen we in Snug Harbour aan, zo genoemd naar de Engelse zeelieden die hierheen zeilden voor de kokosnoten. We liggen heel beschut en helemaal alleen, maar er zijn helaas wel veel muggen. Gelukkig steekt er een windje op en hebben we minder last van deze kleine prikkers.

Isla Pinos - Ustupu wachten voor de telefoon 27 juli Vertrek 9.00 Aankomst 12.15 Afstand 16 nmijl Wind Noordwest 3 tot 4 We ankeren recht tegenover de dorpssteiger. Piet heeft onderweg weer een vis gevangen en terwijl ik gelijk aan wal ga om wat bier en fris te halen, wordt er op de Sabbatical een waar feestmaal van gegrilde tonijn, gebakken aardappeltjes en tomatensalade klaar gemaakt. Ustupu is het grootste dorp in de San Blas, er wonen ongeveer 4000 mensen en in het naastgelegen dorp Ogopsukum, dat middels een brug met Ustupu verbonden wordt wonen nog eens zo'n 1000 mensen. Nadat wij wederom 8 dollar betaald hebben, gaan we met z'n allen naar het dorp. We melden ons officieel en tekenen het gastenboek. Twee dagen geleden was er hier een Belgische familie op bezoek, jammer dat we die gemist hebben. Nele Kantule, een van de belangrijkste geestelijk leiders van de Kuna's is hier geboren en ligt begraven op het kleine eilandje vlak voor het dorp. We lopen door het dorp, weer gevolgd door hordes kinderen. Piet krijgt het gevoel alsof we bekende acteurs zijn, die als ambassadeurs van een stichting een ver land bezoeken. Je ziet dan foto's van hun reis, waarbij ze omringd zijn door kinderen. We ontmoeten 2 heren uit Texas. Dit blijken missionarissen, die het christendom willen verspreiden. Vanavond wordt er een dienst gehouden in de kerk, in het Engels plus vertaling in de Kuna taal. We zijn van harte uitgenodigd. We horen dat er binnen dit dorp wel 10 goddiensten beleden worden, waaronder die van de Mormonen. Naast het geestelijke werk zijn de heren ook fysiek bezig. Ze leiden een basketbalkamp voor 700 kinderen. Ga daar maar aan staan en ook nog betonnen speelvelden pal in de zon. Er wordt ook volleybal gespeeld, sommige van de dames zijn gekleed in de traditionele Kuna dracht, terwijl andere teamgenoten in een kort sportbroekje gehuld zijn. Er wordt niet gedoken, vanwege hetzelfde betonnen speelveld. Ik krijg zin om mee te doen. We zien een drietal telefooncellen die omgeven zijn door kippengaas. In dit hok staat ook een tafel met een dame er achter en een enorme klok. Je kunt je bij haar melden om te bellen. Vervolgens mag je plaats nemen op de bank, buiten het hok en je beurt afwachten. Er staan 3 wachtbanken en ze zijn allemaal vol. Bellen is blijkbaar erg populair.

Obaldia - Isla Pinas 25 juli Vertrek 9.10 Aankomst 15.40 Afstand 28,6 nmijl Wind Noordwest 5 Uit de verte is het eiland al goed te zien. Het heeft de vorm van een gote walvis en dit is dan ook de bijnaam van het eiland. We liggen goed beschut achter het eiland, waar al 3 andere schepen liggen, allemaal Frans. Het eiland is weer een en al groen met palmen langs het water en ander groen (gemixed) hogerop. Je kunt het hele eiland rondlopen in ongeveer 3 en half uur. We vermaken ons echter op het strandje De volgende dag krijgen we bezoek. 3 Indianen in een uitgeholde boomstam. Zij komen het liggeld incasseren; 8 dollar, maar dan mag je zo lang blijven als je wilt. We worden uitgenodigd om het dorp te bezoeken. Met de bijboot naar het dorp. Aan de steiger zien we grote vissersboot liggen. Het blijk de kokosnotenboot te zijn, die regelmatig de eilanden bezoekt om de oogst op te halen. De Kuna's kunnen geen land kopen, het land behoort hun allen toe. Je kunt echter wel eigenaar van een of meerdere palmbomen zijn. Kokosnoten zijn belangrijk en worden zelfs gebruikt als betaalmiddel. David, een 19 jarige jongen, die al vader is van een tweejarige, wacht ons op en brengt ons naar het opperhoofd. Deze schudt ons de hand en geeft ons, nadat hij zich ervan verzekerd heeft dat wij betaald hebben, toestemming om het dorp te bezoeken. David geeft ons een rondleiding en wij lopen door het dorp vol rieten hutten en zien het congreshuis. Hier worden elke dag de problemen besproken en opgelost. We worden gevolgd door een hele zwerm vrolijke kinderen. Evie en Pjotr zijn door dolle heen en rennen samen met de kinderen heen en weer. Er hangt een gemoedelijke sfeer in het dorp. Er wordt basketbal gespeeld, brood gebakken en de mannen hangen, nadat ze de hele morgen gevist hebben in hun houten kano's, wat rond bij de dorpswinkel. De dames zien er prachtig uit met hun kleurrijke blouses, gouden neusring, kralen om de benen, een hoofddoekje om en sommige hebben hun wangen rood gemaakt. Het is een hele andere wereld en we voelen ons bevoorrecht dat we hier een kijkje mogen nemen.

Isla Fuerte - Obaldia (Panama) 24 juli Vertrek 10.15 Aankomst 7.15 Afstand 89,8 nmijl Wind ZW3 Nog even zwemmen, helaas samen met kleine kwalletjes die gemeen steken. Onderweg spelen de kinderen gezellig. De zitkussens worden gebruikt om huizen en hutten mee te bouwen. Dit bevordert de slijtage enorm en we willen proberen om in Panama iemand te charteren die ons voorziet van nieuwe exemplaren. We hebben de naaimachine wellis waar meegenomen, maar voor een dergelijke klus ben ik niet handig genoeg. Onderweg vangt Piet een kleine tonijn. Het slachten blijkt een bloederige business te zijn. Het vlees lijkt net biefstuk en het smaakt ons die avond opperbest. Het is wel weer wennen zo'n nachtje doorvaren en we zijn allebei uitgeput als we rond zes uur in de ochtend in Panama aankomen. Het landschap is prachtig. Heuvels en bergen bedekt met groen, groen en groen. Nog even zoeken naar de goede baai en een uurtje later liggen we voor anker naast het dorp Obaldia. Prima ankergrond, allemaal zand. Om klokslag negen uur krijgen we bezoek. De havenkapitein, die onze scheepspapieren wil zien en de politie die de boot inspecteert. Dat stelt helemaal niets voor. Hij loopt door het schip en mompelt: "Bonito, bonito, bonito" en dat was het dan weer. We worden verzocht ons in het dorp te vervoegen bij de verschillende autoriteiten voor het verder afhandelen van de papierwinkel. Allen een spoor van vieze voetafdrukken herinnert ons even later nog aan hun bezoek. Aan wal blijkt de afhandeling van ons inklaren nogal wat tijd te kosten. De immigratie ambtenaar doet zo lang over het maken van een officieel document, dat trouwens nog geen halve pagina lang blijkt te zijn, dat wij besluiten om alvast te gaan lunchen. Wat we eten is niet geheel duidelijk, maar de hagel zit nog in het vlees. Misschien konijn? Evie vindt ergens een folder over de vogelgriep en het voorkomen daarvan. Misschien moeten we toch wat minder kip eten. We lopen door het dorp en staan ineens op een stuk verharde weg. Dit blijkt de landingsbaan te zijn. 3 maal per week vliegt men hier binnen vanuit Panama city. Ik weet niet of dit een aanrader is. De volgende ochtend gaan Pjotr en ik inkopen doen in het dorp. Helaas mag Evie niet mee. Ze heeft straf omdat ze haar brood stiekem weggegooid heeft en bij navraag hierover gejokt heeft. Omdat dit niet de eerste keer is, besluit ik dat het tijd is voor maatregelen. Haar gehuil snijdt door mijn ziel als Pjotr en ik wegvaren. Ik hoop dat ze er iets van leert. We komen terug met gekoelde limonade, bier en crackers. We lichten het anker en vertrekken naar Kuna land.

26 juli Isla Pinos Eindelijk zijn we in Kuna country aangekomen, Panama, de San Blas. Eergisterenochtend aangekomen in Panama op de grens van Colombia, vroeg in de ochtend. Daar in de ochtend ingeklaard bij de immigration die over het overtikken op een schrijfmachine van onze paspoortgegevens ongeveer een uur deed. De cruising permit betaald, customs etc. Zo ben je de hele morgen zoet. Veel grenspolitie aldaar en een airstrip waar je echt niet met een vliegtuigje zou willen landen. Iedereen allervriendelijkst, buenos, buenos tardes etc. We moesten nog bijkomen van de halfdoorwaakte nacht waarin we van Isla Fuerte naar Panama gevaren zijn. Gisteren in de loop van de ochtend vertrokken naar hier, het eerste Kuna eiland, dat zijn de indianen hier, bij aankomst wat gezwommen en vannacht was er een lichtshow, gelukkig in de verte, en wat regen. Deze morgen kijken we op de palmen van ons eiland, Isla Pino, dat er uit ziet als een gestrande walvis vanuit zee. Ook zien we de bergen van het vasteland niet ver van hier. We gaan zo wel kijken in het dorp of er nog iets te koop is, er is hier vrijwel niets te krijgen. Gelukkig hadden we op weg naar Panama nog een redelijk grote tonijn gevangen en daar hebben we twee keer heerlijk van gegeten. Vandaag maar weer een vis zien te bemachtigen. Alles gezond hier. Het weer? ca 25 graden (ja ja koel)droog en zonnig, wolken boven de bergen, weinig wind.

San Bernardos - Isla Fuerte 23 juli Vertrek 9.30 Aankomst 17.30 Afstand 35,7 nmijl Wind Zuidwest 3-4 We verlaten de San Bernardos aan de zuid zijde. Er is daar een smalle opening door het rif. We hebben inmiddels het programma Max Sea en de bijbehorende C-map kaarten van 2006. Ik zit beneden en houd op de computer onze positie bij. Piet heeft een weightpoint vlak voor de doorgang gezet en alhoewel het precies klopte, blijf ik het spannend vinden. Er schijnt trouwens een GPS in de vorm van een USB stick te bestaan. In de computer stoppen en je ziet je zelf op de digitale kaart varen. Al weer iets voor op de boodschappenlijst voor Panama-City. We krijgen een berichtje van de Tiger. Ze zijn veilig aangekomen in Cartegena. Samen met de zeilvrienden Mark en Sam, twee reuze handige klussers, hebben ze een nieuw bedradingplan bedacht. Naar verwachting duurt de uitvoering van dit plan 2 weken. Inmiddels zitten ze al weer in het schema van school, happy hour en de zondag BBQ. Bij onze aankomst in Isla Fuerte worden wij verwelkomd door een vader met een aantal dochters, gehuld in kleurige zwemkledij en zwemvesten. Ze roepen "follow me" en gaan ons voor naar een mooie ankerplaats. Dit is een weekend en vakantie eiland, aldus onze cruising guide. We zien een aantal hotels aan de kust en het zaterdag, dus wel zullen het wel merken. Het miezert een beetje en ik roei met de kids naar een kleurrijk gebouw dat veel weg heeft van een roeivereniging. De moter van de bijboot ligt opgeborgen in het achterluik en dat laten we maar even zo. Goed voor de conditie. Aangekomen blijkt de roeivereniging een hotel te zijn. Er liggen een aantal gasten in hangmatten en er wordt gezwommen. Ik vraag een man, die net wil wegvaren of er op het eiland ook supermarkt is, terwijl ik het woord "super" zoveel mogelijk inslik. Ja zeker er is een winkel en hij wijst de hoek om. We kunnen beter met hem meevaren. Kinders ingeladen en daar gaan we volgas en vlak langs allerlei rotspartijen. Hij zou het wel weten, hoop ik. In een mum van tijd arriveren we bij wat kleine gebouwtje. Er zit een aantal mensen onder een boom wat te drinken en te kletsen en ja hoor de keet met luik ontbreekt ook hier niet. In de winkel lopen 2 kippen met kuikens rond en geïnspireerd door dit beeld probeer ik "Pollo ?" In ja hoor uit de diepvries verschijnt een hele, ingepakte kip. Ik vraag om een halve en voor dat ik met mijn ogen kan knipperen, hakt de vrouw met een volleerd gebaar de kip in een keer door midden. De kinderen nog even een Colombiaanse appelprik limonade, nog steeds roze van kleur en daarna weer terug. En het was feest. Van verschillende kanten schalde de muziek. Piet en ik zitten op het dak van de Sabbatical te "chillen". We vinden het allebei fijn dat we na onze lange verblijf in Cartegena weer op reis zijn. Volgens de weersberichten gaat het vannacht 15 knopen waaien uit het Zuidwesten, dus we besluiten een tweede nachtje te blijven. De volgende dag lunchen we in het kleurrijke restaurant. We kunnen met dollars betalen, maar de man hanteert wel een zeer aparte koers, die niet in ons voordeel is. Wat heen en weer gepraat en de dollar is weer ongeveer 2000 peso's waard. Onze wandeling is niet echt een succes, het is zo blubberig dat we het na een glibber van Evie maar opgeven en terug roeien naar de Sabbatical. Ook goed voor de vertering. We besluiten om de volgende dag naar het grensplaatsje Porte Obaldia in Panama te varen. We kunnen daar inklaren en nog wat proviand inslaan.

Rosarios - San Bernardos San Bernardos 21 juli Vertrek 9.15 Aankomst 14.45 Afstand 25,7 nmijl Wind ZW 2-3 S'Ochtends nog een oproep gedaan op het zeilersnet voor oordruppels voor Evie. Ze klaagt over pijn in haar oor. Waarschijnlijk weer een oorontsteking net als in Grenada. Gelukkig heeft Judy van de Fia nog een flesje, antibiotica 3 dagen gebruiken. We krijgen ook nog een tip van Lynn van de Cutty Wren om een mixje van 2/3 alcohol en 1/3 witte azijn te maken en daarvan een paar druppeltjes na het zwemmen in de oren te druppelen, zodat de oren "droog" blijven. Lynn is verpleegster dus heb ik de formule gelijk opgeschreven in het belangrijke zaken boekje. Helaas hebben we alleen rode wijnazijn en balsamico in de voorraad, dus de oren moet nog even wachten. Volleerd laveren we door het rif, het went dus wel. De noeste arbeid om de aangroei te verwijderen blijkt niet voor niets te zijn, we "vliegen"door het water. Alleen de wind hè, alweer op de kop, dus moteren. We besluiten om naar San Bernardos te varen, een eilandengroep ten zuidwesten van Rosarios, om zo wat van de 190 nmijl naar de San Blas af te snoepen, zodat we daar met licht aan kunnen komen. s'Nachts Rosarios verlaten vinden wij, ondanks onze nieuw opgedane rif-ervaring niet verantwoord. Volgens de cruising guide van de Colombiaanse kust, samengesteld door en op te vragen bij de Pizazz ( sy_pizazz@yahoo.com ) is er behalve mooi water, waar het goed snorkelen is weinig te doen in San Bernardos. Het hoofdeiland is ongerepter dan Rosarios, met een enkel huis, voorzien van grote windmolens. Het piepkleine eilandje naast het hoofdeiland, met een doorsnee van misschien 100 meter, is echter helemaal volgebouwd met huizen en er is ook electriciteit. De volgende morgen gaat Piet op onderzoek uit. Het waait nogal dus met de hele familie Snel in de bijboot zou het een moeizame en natte tocht worden. Even later komt Piet terug met 2 mooie baarzen, gekocht in de viswinkel aldaar en er is ook een restaurant. Ja, ja Omdat we de volgende dag door willen naar Panama besluiten we onze laatste peso's op het eilandje te slijten. Ditmaal is het mijn beurt. Kleine kronkelweggetjes en overal huizen en kleine erfje met veel wasgoed. Weinig meubilair maar af en toe zie ik een grote koelkast staan. Overal zitten mensen in de schaduw. Er worden spelletjes gedaan en de kinderen zwemmen. Ik ben de enige vreemdeling in het dorp en dit gaat niet onopgemerkt voorbij. Ik groet iedereen met een vrolijk "Buenos" en dit wordt erg gewaardeerd. Ik zou graag foto's nemen van dit bijzondere plaatsje, maar uit een soort gene komt het er niet van. De enige foto is die aan de buitenkant van het dorp met de enorme elektriciteit masten. Ik vind maar liefst 3 kleine winkeltjes, die veel weg hebben van het winkeltje bij het zwembad te Dieren. Een klein keetje met een luikje. Al loerend door dit luikje zie ik echter geen snoep maar vooral aardappels, schoonmaakmiddelen en toiletpapier. Maar er is ook bier, limonade en zowaar witte azijn. Een meneer wil graag kip, dus de vriezer wordt open getrokken. In een plas water(?) liggen wat losse stukken kip, onverpakt. Zo vanuit de kist op de weegschaal en het avondmaal is binnen. Deze "beker" laten wij even aan ons voorbij gaan. s'Nachts veel wind, regen en onweer. We slapen slecht, de wind is 's morgens op de kop, daarom besluiten we nog een dagje te blijven.

19 juli samen met Emily Vanochtend kwam Judy van de Fia even aanwippen, nou ja even. Ze is lang van stof maar wel gezellig. Ze kwam ons uitnodigen voor de BBQ om 13.00 uur. Dit was natuurlijk al aangekondigd op het zeilersnet deze morgen, maar wij zijn niet echte trouwe luisteraars.Het idee is dat iedereen wat meebrengt en geheel tegen de heersende gewoonte in zal ik ditmaal de Sabbatical culinair vertegenwoordigen. Piet neemt de kinderen mee naar het dorp om te kijken of we daar nog wat verse ware kunnen vinden. Kids goed ingesmeerd met anti muggenspray en daar gaan ze. Ik maak een pasta salade met tonijn en tomaat. Best goed gelukt. Als ik naar de wal kijk zie ik de rest van de familie in gesprek op de steiger. Weer aan boord hoor ik dat ze hebben kennis gemaakt met de eigenaars toen ze door hun enorme palmentuin naar het dorp liepen. Het blijkt een ontwerpers echtpaar te zijn dat erg succesvol blijkt te zijn in Colombia, zoals wij later van Judy vernemen. Judy wordt ook wel "the Queen" genoemd vanwege haar koninklijke uitstraling en uitgebreide garderobe, dus we beschouwen haar als een betrouwbare bron in deze. Piet vertelt dat we vanmiddag zijn uitgenodigd om een borrel bij hun te komen drinken. Leuk, maar eerst naar de BBQ, wat hebben we het toch druk. Een klein strandje en een vervallen huis, daar ontmoeten we de anderen. Een klein buffetje vol met lekkere salades. Beverly heeft voor iedereen hotdogs meegenomen, die heerlijk smaken. Emily heeft een kleine duikbril en snorkel die Evie mag lenen. Die van haar zelf is iets te groot, zodat er vooral veel geproest wordt. Even later drijft Evie volleerd in het water, komt trots boven en meldt dat zij een vis heeft gezien. Annie, Emilie's moeder heeft een grote zeester in een emmer gevangen Ze rolt het beest op z'n rug en dan begint het moeizame proces om weer terug te draaien. Een prestatie die met applaus wordt beloond. Nog even rond de Sabbatical zwemmen met z'n allen en dan is het alweer tijd om op visite te gaan. In een mooi en gezellig vakantiehuis wordt gesproken over Colombia maar ook over zeilen. Jean Pascal wil zelf ook graag een zeilboot en droomt over lange vakanties aan boord. Onze reis vinden ze alle twee ook erg interessant. Op mijn vraag waarom er zoveel mooi huizen op Rosarios in verval zijn geraakt antwoordt Helena dat het überhaupt veel tijd en werk kost om in dit klimaat alles op orde te houden. De huizen zijn tevens veelal tweede huizen en doordat de regering al enkele jaren nadenkt over het onteigenen van de grond, viert het achterstallig onderhoud hoogtij. De tijd vliegt en rond negen uur gaan we weer terug naar de Sabbatical, onder escorte van het bedienend personeel.

18 juli afscheid van de Tiger Vandaag hebben we alweer afscheid moeten nemen van de Tiger. Ze hebben kortsluiting aan boord gehad en een aantal elektriciteitskabels zijn zelfs gesmolten. Een van de accu's is ontploft en dat resulteerde in een klein brandje aan boord. Geen elektriciteit meer en geen moter, er zat dus niets anders op dan weer naar Cartegena terug te keren om de boel daar te laten repareren. Piet en Dave van de Fia hebben ze met de bijboten door het rif geloodst. Met een zwak windje in de rug zeilen ze terug. Evie is erg verdrietig. Ze wil niet dat Emile weg gaat. We beloven dat wanneer we Emile en Peter in de San Blas weer zien we een feestje bouwen. Voor deze gelegenheid moest er dan wel alvast chips gekocht worden. In het dorpje op Isla Grande vinden we een piepklein winkeltje waar ze dit feestvoer gelukkig verkopen. Centraal in het dorp staat de school, waar kinderen met schooluniform aan op het schoolplein spelen. Het dorp ziet er keurig uit met aangeveegde zandwegen. Er wordt ons vis aangeboden, net gevangen. We kopen de Bonita en verheugen ons op een feestmaal. Ons vlees is net op, dus de timing is helemaal goed. In het kader van driemaal is scheepsrecht gaan wij wederom op naar het Aquarium. We hebben op de kaart, die je trouwens echt nodig hebt hier, een nieuwe route ontdekt. Het eerste gedeelte is bekend terrein. Gelukkig komt er een moterboot voorbij, die we verder kunnen volgen. Bij de ingang in het rif bij het Aquarium geeft de dieptemeter 2.3 meter aan. Nadat deze hobbel genomen is, zijn we binnen en ankeren we in 10 meter diep water. Piet maakt de vis klaar en we genieten van een uitgebreide lunch. Daarna stappen we in de bijboot, die steeds zachter wordt en regelmatig opgepompt moet worden, en varen naar het aquarium. Er vaart net een grote plezierboot weg en er wordt opgeruimd. Geweldig getimed komen wij tijdens de siësta aan. We dralen wat voor de ingang en zien dat we nog een uur moeten wachten. Daar komen twee jonge dames aan met ieder een bak met vis. Ze gaan de dolfijnen voeren en ze gebaren ons dat we mee mogen komen. Het hele aquarium voor ons alleen. We zien grote schilpadden, haaien, enorme baarzen, dolfijnen en nog meer groot werk, zoals een enorme rog. Na een uurtje verlaten we het aquarium en besluiten weer terug te gaan naar onze oorspronkelijke ankerplaats voor Isla grande. Daar aangekomen zien we dat Lynn en Paul van de Cutty Wren ook zijn aangekomen. We roepen ze op en vragen of ze zin hebben om een borrel te drinken bij het hotel om de hoek. Uiteindelijk gaat iedereen mee en hebben we een heel gezellig borreluurtje. Evie en Pjotr spelen in het zwembad samen met de enige gasten van het hotel, een viertal Fransozen. s'Nachts waait het behoorlijk en ik wordt regelmatig wakker om het anker te checken. De volgende dag hoor ik dat ik niet de enige was.

Cartagena - Rosarios " Queen" Judy van de Fia 14 juli Vertrek 10.30 Aankomst 16.30 Afstand 22,18 nmijl Wind ZW5 Eindelijk is het ons gelukt los te geraken van Cartagena, nadat we afgelopen woensdag nog een vergeefse poging gewaagd hadden. Na een uurtje varen bleek namelijk dat alleen de zonnepanelen stroom af gaven en de moter en de windgenerator welliswaar draaiden maar nada stroom. Dus maar weer omgekeerd. Onze agent, der Manfred, keek als of hij water zag branden toen hij de familie Snel wederom aan wal zag. In Colombia moeten alle formaliteiten door een agent afgehandeld worden. Dat lijkt wel handig, maar dat is het niet echt. Je moet 24 uur van te voren aangeven wanneer je weg gaat en dan moet je dus ook echt gaan. Terugkomen betekent afmelden en weer opnieuw aanmelden. Dus Manfred weer op stap. Ik had Evie en Pjotr met een grote bak ijslimonade in het restaurant geparkeerd, terwijl ik de boodschappen deed. Ik was zaterdagmorgen en erg druk, vooral bij de slager. Er wordt hier veel vlees gegeten. Dat is niet echt verwonderlijk, want het echt bijzonder lekker. Rond half elf anker omhoog en vertrekken. Helaas wind tegen, waardoor we al moterend voortploeterden. Door de enorme aangroei, een 5 cm dikke laag, kwam de snelheid niet boven de 4,5 knoop. Denkend aan Manfred, was opnieuw omkeren geen optie ;-) 5 Dolfijnen begroeten ons als we bij Rosarios aankomen. Het is na zessen en we verwachten Neill en Ronel niet meer, als we opeens de Tiger met zijn groene mast zien aankomen. Ze kunnen de ingang van het rif niet vinden, dus ik snel ze tegemoet in de bijboot, die trouwens, ook geplaagd door een zelfde aangroei, bijna niet meer vooruit te branden is. Even later liggen ze veilig voor anker. We genieten van het zalige heldere water. Piet gaat met een schraper, aan een lange stok gebonden, de aangroei te lijf. Ik zwem met de kinderen naar de Fia, die naast ons ligt. Als goede Amerikanen betaamt, hebben ze gelijk een frequentie afgesproken voor het dagelijkse contact. De gezelligheid gaat hier dus gewoon door.

Cartagena In de supermarkt aan de ijslimonade 11 juli De kinderen zitten op school en wij doen de laatste boodschappen. De dynamo bleek gelukkig niet stuk te zijn, en wij zijn na een dikke maand Cartegana klaar om te vertrekken, op naar de Kuna indianen. Juf Helana is geveld door een hernia en is veroordeeld tot een maand bedrust. Er worden tekeningen gemaakt en ik koop een paar mooie tropische “papagaai” bloemen voor haar. Evie en Pjotr hebben een geweldige tijd op school gehad. Hun Spaans gaat met sprongen vooruit, nog even en ik versta mijn eigen kinderen niet meer. Gisteravond, als afscheid, samen met Neill, Ronell en de kids bij de pizzeria wezen eten en spelen, ze hebben daar een kleine speeltuin compleet met trampolines, schommels, glijbaan en draaimolen in de tuin. Ook daar afscheid genomen van “onze” serveester. Want wij kwamen er regelmatig. Een andere favoriete “hangplek” is de supermarket. Het is er zalig koel en je kunt er internetten, boekjes lezen, eten en andere zeilers ontmoeten. Weer terug op straat wordt je “overvallen” door de hitte die als een warme deken aanvoelt. Na een zoektocht van 2 dagen en heel wat heen en weer geloop vinden we de plaats waar je inentingen tegen gele koorts kan krijgen. Gratis. Ze zijn tijdelijk ondergebracht in een gebouwtje in de oude stad. Oud, vuil en druk en een heel onvriendelijke dame van ontvangst. Na een uurtje wachten waren we aan de beurt. Ik had uit voorzorg eigen naalden meegenomen. Dat bleek echter niet nodig. Een reusachtige koelkast domineert de kleine behandelkamer en nadat de administratie, soms met handen en voeten, is afgehandeld is de prik een fluitje van een cent. Daarna lekker ijs van een straatventer; bolletjes geschaafd van een grote ijsklont en overgoten met limonade siroop in verschillende kleuren en koffiemelk, heel zoet. We gaan Cartagena met al haar gezelligheid zeker missen, maar we verheugen ons zeer op onze nieuwe belevenissen.

Cartagena skypen met oma 5 juli We liggen inmiddels aan de steiger. Een mooi plekje aan de buitenkant, zodat we gelukkig nog wat wind vangen. Naast ons ligt een moterboot. Zodra het donker wordt, doen ze alle luiken dicht en gaan de airco en de tv aan. Het stroompje water dat de airco genereert, klinkt als een klein watervalletje en als je, zoals ik, buiten in de kuip slaapt, werkt dat erg op je blaas. We hebben walstroom dus er kon eindelijk gestofzuigt worden, hoera ! Bikini aan, cd met “schoonmaak-muziek” op, lekker hard en zweten maar. Liters vocht verloren, maar ook zo weer aangevuld met heerlijke verse vruchtesapjes. Dat er veel suiker zit in dit overheerlijke vocht is helaas te merken aan de buikpartij van deze grootgebruiker. Een spoedig vertrek zou “lijn-technisch” dus niet verkeerd zijn. Helaas hebben we geconstateerd dat onze dynamo stuk is, dus op zoek naar een nieuwe en hopelijk is het leed dan geleden. Kinderen net naar school gebracht en onder het genot van een kopje echte Colombiaanse koffie zit ik in ons vaste internet café, waar je voor 90 eurocent een uur online bent. We skypen hier ook regelmatig, wat een genot is dat, gewoon kunnen babbelen zonder dat je nerveus hoeft te worden voor de torenhoge rekening. Evie en Pjotr verbaasten ons enorm door aan te kondigen dat ze met oma en opa gingen bellen en dat vervolgens ook uitgebreid deden. Wel een uur lang en toen was oma door haar verhalen heen. Ja, ja goed voorbeeld doet volgen. Vandaag is de US Coast Guard “Eagle” uitgevaren. Ze lagen een aantal dagen in Cartagena en dit 295 voet lange tallship met al haar vlaggetjes was niet te missen. Het schip is 1936 in Duitsland gebouwd en is als de “Horst Wessel” in de tweede wereld oorlog gebruikt als opleidingsschip Het schip is als oorlogsbuit uiteindelijk terecht gekomen in Amerika en wordt nu weer gebruikt als opleidingsschip. We hebben het schip bezocht en de keurig in uniform gestoken kadetten beantwoordden keurig al onze vragen. We toosten op Gerben, die vandaag zijn bul uitgereikt krijgt. Gefeliciteerd.

Cartagena feest op school 29 juni. De dagen glijden hier op een prettige manier voorbij. We wachten op een plaatsje in de haven om onze stroomvoorziening weer op orde te krijgen. Vanochtend, nadat de eitjes gekookt waren, bleek het water op te zijn. Je wilt hier de watermaker niet aanzetten omdat je dan gelijk de filters moet vervangen. Dus nadat Piet ons naar de wal had gebracht om naar school te gaan, begon het “ twee emmertjes water halen” Vrijdag middag op controle bij de dokter. Alle vlekjes zijn inmiddels genezen, maar voor alle zekerheid besloten we toch te gaan. Midden in een enorme stortbui rennen we naar een taxi en een poosje later zijn we bij de kliniek. Helaas, de dokter had ons donderdag verwacht. Hoe het met ons Spaans gaat….? Elke ochtend gaan de kids naar school en iedereen geniet daar nog steeds enorm van. Met ons naderende vertrek in gedachte, hebben Evie en Pjotr getrakteerd op school. Het werd gelijk een enorm feest met balonnen, feestmutsen, muziek en 2 taarten. Een roze en een blauwe, met van dat hele foute glazuur. We gaan regelmatig met Neill en Ronell op stap en gister hebben we zalig spaghetti gegeten bij hun op de boot. Er is inmiddels ook een Engels meisje van 6 jaar aangekomen, ook mee naar school, en de jongelui vormen al een (h)echt vriendenclubje. Ondanks alle gezelligheid begint het weer te kriebelen, we willen graag verder. Op naar de San Blas eilanden

Cartagena o ja we moeten die kant op 26 juni We zijn nog steeds in Cartagena. Evie heeft een huidinfectie opgelopen. Blaasjes, die erg jeuken, opengekrabt worden en vervolgens een lelijk wondje worden. Eerst alleen op haar knie, maar later ook op haar kin en benen. We dachten eerst dat het waterpokken was, maar toen Pjotr ook besmet raakte en binnen 2 dagen een wondje ter grootte van een rijksdaalder op zijn buik ontwikkelde, besloten we dat het tijd voor de dokter werd. Sam, van de vissersboot, adviseerde ons om naar de prive-kliniek te gaan, waar ze 3 weken geleden zijn nier verwijderd hebben. Onaangekondigd melden wij ons bij de receptie. Na een uurtje wachten kunnen wij bij de, engelssprekende, arts terecht. Hij verwijst ons naar een kinderarts en maakt direct een afspraak voor ons, we kunnen dezelfde middag terecht. Na een uitgebreid consult, geheel in het Spaans, verlaten wij de kliniek met een recept voor antibiotica, zalf en een drankje en iets tegen de jeuk. Een paar dagen slikken en smeren en niet zwemmen zou voldoende moeten zijn. Wij zijn inmiddels 5 dagen verder en de plekjes verdwijnen als sneeuw voor de zon. Dit tot een ieders genoegen en in het bijzonder dat van Emile. Emile is 5 jaar en erg verliefd op Evie. Zijn moeder oNell, een afkorting van Petronella, vertelt ons dat hij had gevraagd of de plekjes op Evie haar kin wel op tijd zouden verdwijnen. Hij wilde niet het risico lopen om, wanneer zij op hun bruiloft dicht tegen elkaar aan zouden dansen, ook besmet te raken. Emile en zijn broertje Peter gaan ook naar de kleuterschool. Gister zij wij samen met oNell en Neill, die oorspronkelijk uit Zuid Afrika komen, maar de laatste 14 jaar in Amerika hebben gewoond, naar de oude stad. We slenteren door de smalle straatjes en drinken uitgebreid koffie. Rond 12 uur weer een taxi terug om de kids van school te halen. Het went wel snel hoor om steeds een taxi te nemen. De kinderen vinden het al de gewoonste zaak van de wereld. oNell spreekt nog aardig Afrikaans en dat klinkt erg gezellig. Evie kan al tot 5 tellen in het Spaans en bestelt met het grootste gemak " Dos limonades" limoensap aangelengd met water, een beetje suiker en veel ijsklonten. Heerlijk verfrissend en dorstlessend. Pjotr en Evie willen graag sturen in de broemboot. Met stralende gezichten kijken ze vooral naar de moter en weinig vooruit, met als gevolg dat we vooral veel rondjes draaien en weinig meters maken. Al doende leert men, toch ?

Rosarios - Cartagena zwart van de mensen 15 juni Vertrek 10.15. Aankomst 14.25. Afstand 21,26 nmijl. Wind ZW3 19 juni..Alvorens we naar de San Blas eilanden gaan, moeten we foerageren. Dat betekent terug naar Cartagena. In de verte kun je de hoge hotelflats van Cartagena al zien staan, makkelijk navigeren dus. Op de ankerplaats zoeken we ons oude plekje weer op. Het blijft hier een komen en gaan van taxiboten, die op volle snelheid dwars door de ankerplaats racen en mensen vanaf de oude stad naar Bocca Grande, naar het strand brengen. Het is een gezellig weerzien met onze zeilvrienden en wij wisselen verhalen uit. De storm die wij op Rosarios hadden, heeft Cartagena ook aangedaan. Natuurlijk midden in de nacht. Iedereen wakker en maar goed ook want verschillende boten gingen er "vandoor" We zijn op bezoek geweest bij de Frans-Amerikaanse familie. Ze bewonen een groot visserschip en zijn bezig om het schip op te knappen en willen het daarna verkopen, als expeditieschip. Deze "opknap-verkoop" routine zit in hun bloed, ze doen niet anders en ervaren het niet als werk. Een soort hobby dus. We krijgen een rondleiding en vergapen ons aan al de ruimte en aan het "rococo-achtige" interieur. Antieke houten kastjes met gebogen pootjes, goudkleurig textiel op de wanden en veel grote spiegels, met nog grotere lijsten. Niet echt onze stijl, maar volgens Valerie is dit wat mensen verwachten, veel luxe. Over een paar maanden moet de klus geklaard zijn en varen ze naar Antigua om de boot daar te koop te zetten. Ze kijken ook al weer uit naar de volgende klus, een zeilboot dit keer, iets van 65 voet of zo. Ja, ja think big. Evie en Pjotr zijn weer op school en direct in de productie, een vaderdag cadeau dit keer. Het wordt een pennenhouder in de vorm van een appel, een als boom beklede pen met daarom heen gekronkeld een slang. Het is een zeer symbolisch cadeau. Het cadeau wordt alom bewonderd tijdens de zondagavond BBQ. Ook deze maandag is een feestdag. Colombia telt vele, vele feestdagen. We gaan naar het strand, waar het zwart ziet van de mensen. Evie en Pjotr vermaken zich, bouwen kastelen en wentelen zich in de modder. Je hoeft niets mee te nemen naar het strand, want ook hier komen om de haverklap verkopers langs met lekkere hapjes en drankjes. s’Avonds gaan Piet en ik uit eten ter ere van ons 10 jarige huwelijk. We hebben oppas geregeld en genieten van heerlijk eten, een mooie omgeving en elkaars gezelschap.

Cartagena – Rosarios kreeftje ? Vertrek 12 juni 9.00 uur. Aankomst 13.00. Afstand 21,25 nmijl, Wind NW3 15 juni. Rosarios is een kleine eilanden groep, zo’n 20 nmijl van Cartegena. Na een kort tochtje liggen wij voor het rif en turen we op zoek naar de 3 betonnen palen, die de ingang markeren. Recht vooruit zien we 2 boten voor anker liggen, maar het rif scheidt ons. Na 10 minuten turen en nog steeds geen betonnen palen willen we ons geluk ergens anders gaan beproeven. Op de kaart staan verschillende ingangen aangegeven, helaas zonder coördinaten en de schaal van de kaart is ook onbekend. Terwijl wij omkeren komt een vissersbootje ons tegemoet en wijst ons de ingang en de 3 palen. Al slingerend tussen de ondieptes door komen we op de ankerplaats. Het water is kristal helder en we zien de ankerketting weer eens duidelijk liggen. We ankeren in 4 meter diep water. De vissers beloven ons morgen kreeft te brengen. Het is duidelijk laag seizoen en de hotels liggen er verlaten bij. We moteren naar het strand en Evie en Pjotr spelen heerlijk in het water. Dat hebben ze wel gemist in Cartagena, waar het water bij de ankerplaats niet echt uitnodigt om te gaan zwemmen. In de haven is er een man die te water gaat om de boten aan een boei te leggen. Volgens mij niet echt een gezond baantje. Het water in Rosarios is heerlijk warm, het lijkt wel een warm bad. We liggen we een uur te poedelen en daarna vertelt de badmeester mij dat ik gerust gebruik kan maken van de ligstoelen. Natuurlijk heb ik aan een half woord genoeg en verbreng de middag verder al lezend. In de bar ontmoeten we de bemanning van de andere 2 schepen. Zij zijn hier al een week en vertellen ons dat het zeer de moeite waard is om naar het aquarium te gaan, leuk voor de kinderen. Zij weten de weg en we mogen morgen even langs komen met onze kaart voor de beste route. Met de kaart in de aanslag op weg naar het aquarium. Ik voorop met zonnebril met polariserende glazen, zodat je de ondieptes goed kan zien en het zijn er bijzonder veel. Het systeem met de betonnen palen is ons niet geheel duidelijk, soms bakboord en dan weer stuurboord aanhouden. We botsen tegen een rif, weliswaar heel zacht, maar toch, en we besluiten het voor gezien te houden. Terug naar bekend terrein en opnieuw ankeren, ditmaal iets verder op. De ochtend dip is weer in ere hersteld en de hele familie Snel gaat te water. We ontdoen ondertussen de boot van de aangroei, voornamelijk kleine kokkels. Het water is hier zo warm dat we sinds de boot uit het water is geweest in Grenada, 2 maanden geleden, al meer aangroei hebben dan het hele jaar daarvoor. We vinden een hotel met zwembad en ons kroost is geheel tevreden. We krijgen een aantal malen bezoek van vissers, die ons kreeft en krab aanbieden. De inflatie heeft hier echter erg toegeslagen en wij vinden ze echt veel te duur. Jammer. Het is hier zo warm dat de zonnetent geen luxe is, maar een eerste levensbehoefte. Als de kids slapen zitten we lekker op het voordek in de wind om een beetje af te koelen en we slapen om de beurt, we hebben namelijk maar 1 matrasje, buiten in de kuip. s’Nachts worden we verrast door onweer, veel bliksem, hevige rukwinden en gigantische regenbuien. Na nog een mislukte poging om het aquarium te bereiken, we moeten echt oefenen anders komen we nergens in de Stille Zuidzee, varen we terug naar Cartagena.

Cartagena de verjaardag 10 juni. De wind is Evie en Pjotr goed gezind en dus blijven we dit weekend nog in Cartagena en kunnen ze naar het verjaardagsfeest. Als cadeau print ik een mooie foto van Pilar en Evie en Pjotr maken er een vrolijke lijst omheen. Ze zijn helemaal op de creatieve toer, op de tekenschool waar zij hun ochtenden doorbrengen, wordt er iedere dag hard gewerkt aan weer een nieuw kunstwerk. Afgelopen vrijdag was er feest op school. Een moeder had taart gehaald en kleine sandwiches. De ballonnen, toeters, kleine cadeautjes, feestmutsjes en tafelkleed, beide van Batman, maakte het feest compleet. Zaterdag om half vijf begint het feest van Pilar, ze wordt 10 jaar. De feesttafel is versierd met een heleboel popjes, er staat een prachtige taart en er liggen cadeautjes. De gasten komen binnen en geven hun cadeautje, allemaal in een kleurrijk tasje verpakt, aan de jarige. Er wordt niets uitgepakt, de cadeaus verdwijnen achter de bar. Er staat een tafel met make-up spulletjes en de meisjes worden mooi gemaakt met oogschaduw, lipstick en glitters. Evie staat vooraan in de rij voor deze mini make-over. Als ze het resultaat aan Pjotr komt tonen, wil deze ook gelijk mooi gemaakt worden. Hij is erg tevreden met zijn rode wangetjes en dito neus met glitters. Tijdens de lunch, Chinees dit maal, hebben we Evie en Pjotr ervan weerhouden om ook nog het brood op te eten, omdat ze nog een plekje voor de verjaardagstaart moesten over houden. De taart blijft echter op de tafel staan en we vragen ons af of deze puur ter decoratie is. Er worden spelletjes gedaan. Sommige begrijpen we niet helemaal, maar stoelendans vormt geen probleem. Er wordt veel gelachen en iedereen heeft veel plezier. Tussen de spelletjes door worden er cadeautjes door de jarige van de tafel gepakt en aan de gasten uitgedeeld. Evie krijgt een make-up setje en Pjotr een klein pijl en boog setje. Er komen steeds meer gasten en een paar peutermeisjes zien er uit als kleine prinsesjes. Moe van al het gespring en al die mensen doen Evie en Pjotr de tv aan voor een kleine pauze. Dat dit absoluut niet de bedoeling is, wordt ze door de jarige direct duidelijk gemaakt, er moet gedanst worden. Dan is het eindelijk tijd voor taart en ijs. Ook wij worden niet vergeten en krijgen een kleine maaltijd aangeboden. Toch makkelijk als je ouders een restaurant hebben. Als we naar de boot terug willen, stapt Evie nog even in een bordje met taart, maar verder alles onder controle. Doodmoe, maar zeer voldaan valt het grut in slaap. Oh ja ze vinden het hier in Colombia erg leuk zeggen ze. En Pjotr wil ook hier wel zijn hele leven blijven.

Punta Hermosa – Cartagena de oude stad 2 juni Vertrek 5.50 uur. Aankomst 14.50 uur. Afstand 52,5 nmijl. Wind ZO 3 tot 4 7 juni Cartagena bevalt ons prima. We liggen voor anker bij Club Nautico, waar alles prima geregeld is en alles wat we nodig hebben ongeveer om de hoek is. Zondag is er een BBQ en leren we veel mensen kennen. Een groot aantal ligt of komt hier al maanden/jaren en we krijgen veel tips over de te bezoeken San Blas eilanden. Nadat we de koers op onze bankafschriften zien, die nog gunstiger was dan wij gedacht hadden ( 1 euro = 2500 peso) besluiten dat het de moeite niet loont om zelf te koken. Een prima 3 gangen maaltijd met limonade en koffie toe genieten we hier voor 5000 peso per persoon, need I say more…. Cartagena heeft een prachtige oude ommuurde binnenstad, waar je zalig kunt rondslenteren. Zondag is de stad geheel verlaten, maar door de week is het een drukte van belang. Het vervoer is hier prima geregeld. Je kunt kiezen uit een riksja, achterop een brommer stappen, de bus of de taxi nemen. Allemaal weer zeer betaalbaar. We hebben vanmiddag de bus genomen naar het strand. De bussen rijden af en aan. Gewoon je hand omhoog steken en er wordt gestopt, bushalte of niet. Het zijn van die grote Amerikaanse schoolbussen in vrolijke kleuren en heel bijzonder is dat bijna de gehele voorruit bedekt wordt door een groot gordijn. Er wordt stevig doorgereden en zelf een auto huren en je in het verkeer storten is geen aanrader. Regelmatig stappen er kleine ondernemers in de bus en beginnen hun waar; snoep, water of chips aan de man te brengen. Er stapte ook een meisje met een gettoblaster in en begon te rappen, nadat ze wat geld voor haar optreden had gekregen, stapte ze weer uit, opzoek naar nieuw publiek. De busgangers blijven allemaal heel relaxed onder die commerciële vertoon. Evie en Pjotr gaan hier naar de peuterschool. Elke ochtend van 9.00 tot 12.00 uur. Ze vinden het geweldig en dat juffrouw Helena niet zo goed Nederlands spreekt is geen probleem. Evie en Pjotr helpen haar, want zij spreken toch Spaans. En inderdaad komen er elke dag wat Spaanse woordjes bij. Ze maken elke dag prachtige kunstwerken en ik weet niet zo goed wat ik er mee aan moet, vooral de kwistig met glitter bestrooide tekeningen laten een spoor van feest achter. Wij hebben deze vrije ochtenden goed besteed en de Sabbatical is weer lekker opgeruimd en schoon. De was kan ik hier gewoon afgeven en ik krijg alles de volgende dag gewassen en gestreken terug. Geweldig toch. We leven hier dus heerlijk relaxed en worden erg gezond door al het heerlijke tropische fruit dat hier volop te krijgen is, in de supermarkt maar ook op straat. Het komende weekend willen we naar Rossario varen. Een kleine eilanden groep 16 nmijl verder op. Zeer tot ongenoegen van Evie en Pjotr, die een uitnodiging hebben gekregen voor het verjaardagsfeest van Pilar de dochter van de havenmeester. We raken hier al aardig ingeburgerd en dat binnen een week.

Rodadero – Punta Hermosa punta Hermosa Vertrek 2.30 uur Aankomst 14.30 uur Afstand 58,6 nmijl 31 mei Midden in de nacht vertrekken we. Volgens onze pilot is het verstandig om te zorgen dat je voor de middag, wanneer de wind aantrekt, de monding van de ria Magdalena, zo’n 35 nmijl verder op, voorbij bent. Het kan daar namelijk nogal spoken. De rivier zorgt ook voor veel hout en trossen wier. Opeens horen we een akelig geluid. We hebben iets in de schroef gekregen. En omdat een ongeluk nooit alleen komt barst er vervolgens een tropische bui los die gepaard gaat met donder, bliksem en winden van 30 knopen. Of dat nog niet genoeg is begint de dieptemeter opeens enorm te piepen. Volgens Piet is het ding van slag en is het hier diep genoeg. Toch maar even de computer aan en de kaart geraadpleegd. 164 meter diep volgens Tsunamis. Ik zie het al voor me. Wij stranden op een of andere zandbank en de moter valt uit. Gelukkig gebeurt dit niet en bereiken we veilig onze ankerplaats Punta Hermosa. Deze ankerplaats wordt beschermd door een enorme landtong, we liggen dus lekker rustig. Op het strand staan rijen aaneengeschakelde rieten overkappingen. Het schijnt hier in de weekends afgeladen te zijn. We besluiten een dagje te blijven en vermaken ons aan boord. Evie en Pjotr spelen in de bijboot, die is omgetoverd tot zwembad. Tegen het eind van de middag ga ik met de kinderen naar het strand. Er ligt veel drijfhout op het strand, waar ze een kasteel van maken. Het water blijft heel lang erg ondiep, zodat Evie en Pjotr heel ver de zee in kunnen lopen, hetgeen ze heel spannend vinden. Het is zo warm dat de wind als een föhn aanvoelt. Terug op de boot zitten we net aan de boterham wanneer de kustwacht langs vaart. Ze gaan naar de Fia, die net binnen komt varen. Na een kwartiertje komen ze onze kant op. Het blijkt een hele invasie. Een man of 8 aan boord, waarvan de helft in burgerkledij. Volgens ons heeft de baas zijn familie meegenomen. Iedereen klimt aan boord. De familie maakt foto’s van elkaar, poserend op de Sabbatical. Evie en Pjotr vinden het geweldig en worden ook gefotografeerd. Ik gooi een Holland speldje uit de collectie in de strijd en Evie mag dit aan de dame van het gezelschap geven. Helemaal goed, wordt direct opgespeld en getoond. Nog even naar de papieren kijken en dan met veel gezwaai en al groetend verdwijnen ze weer.

Rodadero Tayrona park, Playa Cristal Rodadero 30 mei Eerst even verkassen, we gaan iets verder van het strand voor anker. Het waait behoorlijk en de golven rollen de baai in. Het is een hele toer om de familie droog en wel aan de kant te krijgen. Op het strand worden ons van alle kanten diensten aangeboden. Variërend van koffie, excursies, lekkere hapjes, speelgoed, aardewerken fluiten, kettingen en jurken. Toch is de atmosfeer goed en is het heel gezellig. We gaan naar de supermarkt. Prima gesorteerd, entrecote voor 3 euro per pond en enorme taarten, geglazuurd in fluoriderende kleuren, voor 7,50 euro. Nadat de tweeling steeds harder door de gangpaden holt en met steeds meer zaken aankomt die wij niet nodig hebben, ga ik even een glaasje met ze doen in bedrijfsrestaurant. Als verantwoorde moeder vraag ik om appelsap. Ik krijg vervolgens een grote fles felroze priklimonade, waar, na later blijkt inderdaad een vage appelsmaak aan zit. Een paar tafeltjes verderop zit een familie die zo’n reusachtige taart heeft gekocht. Hij wordt ter plekke aangesneden. Evie en Pjotr kwijlen er van. Tot hun grote vreugde krijgen ze alle twee een stuk aangeboden. Hun stralende glimlach en “Gracias” valt ook in goed aarde. Omdat Evie’s pony al weer aardig over haar ogen hangt en Pjotr volgens eigen zeggen ook moeite heeft met achteruit kijken, vanwege al dat haar op zijn achterhoofd, wordt het weer tijd voor de kapper. We kunnen direct terecht en voor 6 euro hebben we twee prima geknipte koppies. Evie wordt zelfs compleet geföhnd. Piet gaat vervolgens ook voor de bijl, terwijl ik naar het internet café kan. 0,75 euro per uur. De volgende dag zijn we om 8.30 uur aan de wal om ons aan te melden voor een excursie, die allemaal om 9.30 uur vertrekken. We willen graag naar het nationale park Tayrona. Een optie is om in het park langs de kust te wandelen. 1,5 uur heen en ook weer terug. Op mijn vraag hoe dat dan met de kinderen moest, is het antwoord dat ze te paard kunnen. En o ja ze worden goed vast gebonden. Nu houden Evie en Pjotr wel van paarden en waren ze heel enthousiast toen ze in Nederland een rondje op de Shetlander mochten rijden, maar 2 keer anderhalf uur lijkt mij toch wat veel voor die tere billetjes. De tocht naar de bergen s ook te zwaar voor ze en dus kiezen wij voor playa Kristal. Met een man of 10 in een busje, ramen en deur open beginnen wij onze tocht van ongeveer een uur naar het nationale park Tayrona. De reisleider vraagt een ieder om zich voor te stellen en er wordt vervolgens voor een ieder luid geklapt en vriendelijk gelachen. Ja ja de sfeer zit er al goed in. We rijden door Santa Martha, eerst langs de boulevard en vervolgens door de buitenwijken, waar de huizen steeds kleiner en kleurrijker worden. Er is ongetwijfeld veel te melden over Santa Martha, onze gids praat aan een stuk door, helaas “no comprendo”. In de bank voor ons zit Jennifer, een meisje van een jaar of 5 dat hun vriendinnetje voor de rest van de dag wordt. Het is een mooie rit door veel natuurschoon, heel hoge bergen met groen. We stoppen op het strand en worden per boot naar playa Kristal vervoerd. Dit strand heet oorspronkelijk playa del Muerte, omdat de indianen die in de bergen woonden hun doden daar niet konden begraven en dat op het strand deden. Om marketingtechnische reden staat het strand nu bekend als playa Kristal. Deze wijsheid hebben we van andere toergids, die wel Engels spreekt, geleerd in de school van het leven, naar zijn zeggen. Hij is op stap met een hele klas jongelui. Ze zijn op een soort schoolreisje met als doel om ze de natuur te tonen en te laten beleven in de hoop dat ze er meer respectvol mee om gaan. De natuur wordt hier namelijk aardig verkwanseld. Zonder blikken of blozen worden de lege blikje en plastic bakjes op het strand gegooid en op- of aanmerkingen op dit gedrag worden niet echt gewaardeerd. We eten kingfish, net vers gevangen, met cocosrijst en banenenkoekjes. En na een heerlijk strandmiddag rijden we weer terug naar de bewoonde wereld. We overrijden bijna een slang, een flinke van zo’n anderhalve meter. Gelukkig ligt onze bijboot nog op het strand en we zien dat de Checkmate en de Fia inmiddels ook gearriveerd zijn.

Bahia Guayraca – Rodadero puur genieten 28 mei Vertrek 10.30 Aankomst 13.50 Afstand 14,11 nmijl Alles gemotored Nog even zwemmen. Dan afscheid nemen van onze Amerikaanse buren, Judy en Dave. Judy probeert ons nog over te halen om een extra dagje te blijven en gooit hierbij een meloen en een appel in de strijd in antwoord op ons verhaal dat we geen verse etenswaren meer aan boord hebben. Het is weer bijna windstil en we moterzeilen. Ik vind een plekje in de schaduw en in de wind op het voordek. Het prachtige landschap, groene bergen en ruige rotsen glijdt aan ons voorbij. Het is heel lang geleden dat we zo’n relaxed tochtje langs de kust maken. Ineens doemen er grote hotels op. De baai staat er vol mee. We zijn in Rodadero, ook wel Gaira genoemd. Wat een verschil met de vorige baai. Hier viert Colombia vakantie; strand, boulevard, strandstoelen, palmen en ijsverkopers. Op het strand krijg ik steeds bezoek van lieden die proberen je een excursie te verkopen. Wederom lastige conversaties in het Spaans. Gelukkig zijn de meeste goed gedocumenteerd en hebben foto’s van hun bestemmingen bij zich. Het ziet er aanlokkelijk uit, een tocht in het oerwoud, mooie stranden en steden als Santa Martha en Cartegena. We willen wel op pad, maar we moeten ons eerst even goed oriënteren. Het regenseizoen is aangebroken en in de namiddag barst het los. Als ik terug roei naar de Sabbatical lijkt de afstand een stuk korter geworden. Dat klopt ook, het anker is weer eens gaan krabben en wel liggen nu vlak voor het strand. Het blijft regenen en uiteindelijk trotseert Piet de elementen en gaat op zoek naar een supermarkt. Hij komt terug met een heerlijk gegrilde kip met aardappelen. Midden in de nacht wordt Piet wakker van geluiden rond de boot. Een verliefd stelletje is naar de Sabatical gezwommen. Ze hebben amoureuze plannen die ze in onze bijboot ten uitvoer willen brengen. Piet verijdelt dit door hard “Get out of my boat “te roepen. Misschien liggen we iets te dicht bij het strand.

Cabo de la Vela – Bahia Guayraca echt waar Vertrek 26 mei om 13.00 Aankomst 27 mei om 14.30 Afstand 130,8 nmijl 23 uur gemotord S’ochtends hebben zich een groot aantal kwallen rond de boot verzameld. Niet van die ronddrijvende types, maar deze geel groene variant zwemt snel en heel bewust naar het lijkt langs de boot op en neer. Een verkoelende duik zit er dus niet in voor ons. De vissers, die die nacht hun netten hebben uitgegooid komen terug met de vangst. We kopen een tong en 2 maal roodbaars voor 2 US dollar en hebben een zalige lunch. Na de lunch wordt het anker opgehaald en vertrekken we voor weer een tocht van een dik etmaal. Net buiten de baai komen er 3 dolfijnen ons een tijdje vergezellen. Samen met Evie en Pjotr op de voorpunt. Genieten. Er is nauwelijks wind, hetgeen heel bijzonder is voor deze contreien en dus werd er gemotord. Eind van de middag vangen we vlak na elkaar onze eerste vissen. 2 Bonito’s, dat zijn kleine tonijnen. Het vlees is op dus deze bijdrage van moeder natuur komt op het juiste moment. Piet maakt, onder toeziend oog van Evie en Pjotr de vis vakkundig schoon, de IJmuidense afkomst verloochent zich niet. Het avondmaal is een ware traktatie. De wacht verloopt rustig. De maan is bijna vol en verlicht ons pad. Wel zien we om ons heen veel lichtflitsen. In de ochtend varen we langs de kust en zien de bergen van Santa Martha. De Sierra de Santa Marta heeft bergen tot 5700 meter hoog. Op de hoogst toppen ligt sneeuw en dat is toch wel heel uitzonderlijk voor in de tropen. Om elf uur vangen we weer een vis. Ditmaal een Mahi Mahi en weer is ons kostje gekocht. Onze ankerplaats ligt in het natuurpark Tayrona in een van 5 mooie fjorden. De vergelijking met Noorwegen wordt hier gemaakt. En inderdaad het heeft er veel van weg. Alleen een beetje warmer. We worden verwelkomd door een stuk of 12 dolfijnen, een kleiner soort dan gisteren. We worden er weer helemaal blij van. In de baai wacht ons nog een welkomscomité. Van vlinders dit maal. Talrijke gevleugelde vrienden veel geel maar ook oranje en rood vliegen rond de boot. Ik roei met de kinderen naar het strand en wordt geholpen om de bijboot aan land te trekken door Enricho. Hij toont mij vol trots een grote stapel met visitekaartjes van jachten die hier voor ons zijn geweest. Helaas kan ik niet bijdragen aan zijn verzameling. Het maken van visitekaartjes staat nog steeds op de “to-do”lijst. Onze conversatie verloopt enigszins moeizaam door mijn gebrek aan Spaans. Even verderop ontmoeten wij een jonge vrouw en haar moeder in het water. Ze wonen in Florida, Maria is daar ook geboren, maar haar ouders zijn hier opgegroeid. Voor het eerst van haar leven is ze nu in Colombia, samen met haar beide zoontjes. De familie bezit hier een huis aan de baai en het is een en al gezelligheid. We worden voor een paar uurtjes opgenomen in de familie. We liggen heel beschut voor anker, het is heel rustig en het is hier heel, heel mooi.

Aruba - Colombia, Cabo de la Vela Cabo de la Vela Vertrek 25 mei 11.45. Aankomst 26 mei 15.30. Afstand 135 nmijl, Wind ZO 4-5 en O6 De boel aan kant, alles zeevast en klaar voor vertrek. Een klein probleempje, de moter wilde niet starten. Even leek het of de moter opgang kwam en daarna alleen maar een enorm getik. Tony, onze Nieuw-Zeelandse buurman van de Checkmate erbij gehaald en na veel testen en zweten werd er geconstateerd dat de startmoter stuk was en werd deze uitgebouwd. Piet op pad om het ding gerepareerd te krijgen en wij weer een dagje aan het strand. Heel toevallig kwamen we daar Judith en kids tegen. Ze had zich verslapen, vlug in pyjama en zonnebril op haar man naar z'n werk gereden en nu de rest van de ochtend op het strand. Judith was zo vriendelijk om ons wasgoed op te halen terwijl ik op de kinderen pasten. Waar je eigenlijk geen kind aan had. De volgende ochtend de startmoter ingebouwd en wij weer klaar voor vertrek. Helaas, weer niet starten en nog steeds dat akelige geluid. De startaccu moest vervangen worden was de conclusie. Een meer dan ochtend vullende bezigheid voor Piet, die van hort naar her gestuurd werd en dat is niet makkelijk zonder auto. Ja, ik weer op het strand en de kids samen met hun vriendinnetjes Nikki en Camille in het zwembad. Accu gelijk ingebouwd en ja hoor de moter start. De volgende ochtend verlaten wij onze ankerplaats en varen richting migratie en douane. Je bent hier verplicht om met boot en al te verschijnen. Nadat deze klus geklaard is varen wij naar de haven van het Renaissance hotel om water te laden. Dit prachtige hotel domineert het centrum van Oranjestad. Als je in de haven ligt, a raison van 1 US dollar per voet, mag je gebruik maken van alle hotelfaciliteiten, waaronder een aantal zwembaden, ligstoelen en handdoeken. Hoogtepunt is toch wel het prive eiland van het hotel, waar je als gast met een speedboot naar toe gebracht wordt. De boot vaart helemaal de hotellobby in, vanwaar de gasten kunnen instappen. In de mooie parkachtige tuin van het complex zijn ook veel leguanen te vinden, sommige met de mooiste kleuren. Piet raakt in gesprek met de havenmeester en komt even later terug met een setje extra grote vishaken en een stel glimmende plastic inktvissen. Ik begrijp dat er nieuwe inspiratie is opgedaan en dat er weer gevist gaat worden. Je zou denken na een weekje voor anker met forse wind dat ik aardig ingeslingerd zou zijn. Helaas is niets minder waard en voer ik binnen een paar uur de vissen. Het lucht wel op en de rest van de reis gaat het beter. We hebben 2 keer beet. Ik ren gelijk naar het achterdek en grijp het schepnet, de tijden van de Ikea tas liggen ver achter mij, om vervolgens te constateren dat de vis, vast een hele grote aldus Piet, er met haak en flitsende inktvis vandoor is. Rond middernacht naderen wij Monjes del Sur. Dit zijn een aantal rotsen voor de kust van Venezuela. De kustwacht op deze rotspartij is bijzonder fanatiek. Ze roepen om de haverklap schepen op. Roepen doordringen "attention, attention" en spreken over collision course en warships. Ik werd er aardig nerveus van, maar ja kanaal 16 moet aanblijven. Het was trouwens wel redelijk druk en met 8 schepen die ons passeerden stonden wij niet voor niets op wacht. Omdat de wind in de nacht behoorlijk afnam, duurde onze tocht iets langer dan verwacht. De laatste mijlen voeren we langs de Colombiaanse kust. Halve wind en geen golven, zalig. Het ziet er hier allemaal kaal uit, veel rotsen en grotten. Ja, daar wonen reuzen, aldus onze twee jeugdige experts. Die de afgelopen tijd erg op de fantasie toer zijn. Met het aanlopen van ankerplaats realiseren wij ons dat Colombia voor ons, na een kleine 30 eilanden bezocht te hebben, voor het eerst weer "het vaste land" is. Onze Amerikaanse buren uit Oranje Stad, die 2 uur eerder dan wij vertrokken, liggen al voor anker en verwelkomen ons via de marifoon.

Aruba Nederlandse vriendjes Curaçao – Aruba 17 mei Vertrek 7.00 uur Aankomst 15.00 uur Afstand 56,26 nmijl, Wind ZO 5 tot 6 22 mei Na een tocht met veel wind en hoge golven bereiken we eiland A van de “ABC-eilanden” te weten Aruba. Sinds dien liggen we hier, in de baai van Oranjestad, min of meer verwaaid. Het waait zo hard dat je met veel beleid en goede timing in de bijboot moet stappen anders ben je gelijk doorweekt. Lang wachten in de bijboot is ook geen aanrader, want je klotst zo erg dat je spontaan zeeziek wordt. Positieve kant van de zaak is wederom de stroomvoorziening. Zelfs met de watermaker aan blijven de accu’s opgeladen. We liggen hier naast het vliegveld en de vliegtuigen komen hier zo laag over dat je de passagiers bijna kunt tellen. Er komen heel wat vliegtuigen, gelukkig niet s’nachts, want uit betrouwbare bron vernamen wij dat er gemiddeld 60.000 Amerikanen per maand een weekje Aruba doen. Aruba, ongeveer zo groot als Texel, heeft voor deze invasie een hele rij gigantische hotels gebouwd, the “High-rises” genaamd. Wij hebben ongeveer onze intrek genomen in de Havanna Beach club en zijn daar de gehele dag te vinden. Onder de parasol op een ligbed. Het lijkt wel een strandvakantie. Elke middag wordt er lekker gelunched, nasi en bami met een Surinaamse tintje. De kinderen vermaken zich bijzonder op het strand, in de zee en in het zwembad, dat altijd gesloten is, maar gewoon gebruikt wordt. Er zijn een heleboel Nederlands kinderen en dat is natuurlijk geweldig voor ze. We ontmoeten een aantal Nederlandse gezinnen die pas geëmigreerd zijn naar Aruba en hier een nieuw leven opbouwen. Ik moet zeggen dat ik het ook erg prettig en gezellig vind om Nederlands te kunnen spreken. De cursus Spaans voor beginners ligt te verstoffen, maar is de komende tijd in Zuid Amerika erg aan de beurt. Zateravond werden wij " verblijd" met een muziek luidsterkte gehoorberschadiging. Dit ging de hele nacht door, aldus Piet. Ik slaap overal doorheen. Navraag leerde dat het een communiefeest was. Daar worden hier complete leningen voor af gesloten. Gezellig als je een groot gezien hebt. Vandaag is het grote regeldag. De was naar de wasserette, groot inkopen en naar het internetcafé voor wat verzekeringszaken. s’Avonds wordt er film vertoond op het strand. Natuurlijk ben ik van de partij. Groot scherm en alle strandstoelen in keurige rijen opgesteld. Helaas, helaas is de filmkeuze niet de mijne. Het is een parodie op het epos Nardia en een hele, hele flauwe. Ik heb de pauze niet gehaald en ben na een kopje koffie aan de bar weer naar de Sabbatical getuft. De wind is een stuk minder geworden en morgen gaan we richting Colombia. Ole

Spaanse water - Westpunt Willemstad 15 mei Vertrek 5.30 Aankomst 11.30 Afstand 26 nmijl Wind Oost 6 Met het krieken van de dag vertrekken we vanuit het Spaanse water richting Aruba. Het is een prachtige tocht in de luwte van het eiland. Alles schuift voorbij. De gekleurde huisjes, de strandjes en de brug bij Willemstad. We varen ook langs Casabao, waar ik 10 en half jaar gelden door Piet ten huwelijk ben gevraagd. Piet lag destijds als een aangespoelde walvis vlak voor het strand, met duikbril op, heel druk te wezen. Ik had de hele week al in het water gelegen voor het duikbrevet en hoefde niet zo nodig weer vissen kijken, want ik nam dat het dat was, waar hij mee bezig was. Net op het moment dat ik mij toch wat zorgen begon te maken riep Piet dat ik vooral even moest komen kijken. Duikbril op en op weg naar nog meer vissen. Hoofd onder water en daar stond zijn huwelijksaanzoek, met kleine steentjes in het zand geschreven. Romantisch hè. Al varend besluiten we om toch nog een stop op Curaçao te maken alvorens over te steken naar Aruba. We hebben nog wat NAF guldens en die schijnen ze in Aruba niet te accepteren. Dat vraagt om een eettentje. In de pilot wordt Santa Cruz als ankerplaats genomineerd. Een baai, tussen 2 heuvels ingeklemd, waar de wind tussendoor giert. Na 3 keer ankeren en krabben, geven we het op en varen verder. We kiezen voor Playa Forti vlakbij Westpunt, waar we in een keer goed liggen en het ook niet zo idioot hard waait. Gezellig strandje, heel helder water en veel vissen bij de rotsen. Het is een gek gezicht als je al snorkelend de Sabbatical ziet, die, omdat het water zo helder is in het luchtledige lijkt te zweven. . Op de punt van de rots staat een uitspanning. Wij nemen rond vijf uur de bijboot en verheugen ons op een koel drankje met ijs en het prachtige uitzicht. Wij stappen onbevangen binnen in wat wel een soort uitdragerij lijkt. Op het terras staat een speelhuis, een rode speelauto, formaat kleine mini en overal slingert speelgoed, allemaal in min of meer dubieuze staat verkerend. Dat wij hier niet gaan eten staat direct vast. Ik krijg spontaan overal jeuk. De kinderen vinden het prachtige en spelen dat het een lieve lust was. De verzamelwoede van de eigenaar was tot en met het toilet terug te vinden, alwaar "gezellige" kunstbloem arrangementen en beeldjes het kleinste kamertje nog krapper maakten. De overgebleven guldens verbrassen we vervolgens in een gezellig "cowboy" restaurantje verder op waar we een broodje kroket, hete kippenvleugels en ijs eten.

Curacao verjaardags lunch 15 mei De meeste lieden die hier "overzomeren" kopen een auto, of iets wat daar voor door gaat, voor die periode. Omdat wij maar een paar dagen blijven, zijn we aangewezen op het openbaar vervoer. Vanuit de haven "SariFuny" vertrekt iedere morgen om 10.00 uur een gratis busje naar "Vreudenhill", de supermarkt. Een uurtje shoppen en weer terug. Wel handig hoor. Echt groot ingeslagen hebben we nog niet, dat gaat in Aruba gebeuren, volgens insiders het meest goedkope van de ABC eilanden om boodschappen te doen. Zaterdag zijn we naar de ingang van het Spaanse water getuft met de bijboot. Dit is een natte aangelegenheid. Het waait hier stevig en tegen de wind in varend, beuken de golven je fors tegemoet. Barbara Beach is een prive-strand waar men een hotel aan het bouwen is. Het water voor het strand is afgezet met een stevige lijn. Gelukkig maar want hier worden alle moterbootjes aan vastgebonden. Het waren er gauw een stuk of 10. Ook aan dit touw lag een heus vakantiehuis, met een groot bord te huur op het terras. Een vlonder met daarop 3 gamma achtige tuinhuisjes en nog een heel kleintje als schuur voor de Hartman tuinset. Vrolijk geel geschilderd, gewoon helemaal goed. Ook wij bonden de bijboot aan het touw, maar wel zo dicht bij de steiger, die ook prive was, dat we makkelijk van boord konden klimmen. Het privebord negerend vermaakten wij ons prima op het strand en in het water. Het schijnt hier trouwens erg geliefd populair te zijn bij de plaatselijke bevolking, vooral op de zondag. Ik vraag mij of hoeveel boten dit koord kan houden. Zondag is het moederdag. Als ik dit aan Evie en Pjotr vertel, willen ze direct een mooie dingen doosje maken, geinspireerd door een verhaal van Rik en Roosje, ook weer van Carry Slee. 2 luciferdoosjes opgeofferd voor dit goede doel, gekleurd papiertje erom heen en beplakken maar. Vervolgens werden de doosjes verstopt omdat het tenslotte een verrassing moest blijven. Jochem aan de telefoon. Ze zijn weer heelhuids in Curacao aangekomen en we spreken om de zondag met elkaar op het strand door te brengen. We besluiten om dan ook de verjaardag van Evie en Pjotr te vieren. Wel zo gezellig want maandag willen we varen. Zondagochtend vroeg, heel vroeg worden de doosjes uit hun schuilplaats getoverd en vol trots aan moeders overhandigd. Gezamenlijk ontbijt compleet met eitjes. We moeten het helaas zonder warme broodjes doen. De voorgebakken exemplaren die we gister gekocht hadden, bleken al ruim een maand over de datum te zijn. Jammer. De slingers met dieren werden uitgebreid bewonderd en op onze vraag wat er gebeurt als je jarig bent, werd er diep nagedacht en werden vervolgens genomineerd; taart eten, slingers en zingen. Oh ja cadeautjes!!! Maar waar die nou ook al weer lagen? Na steeds concretere aanwijzingen werden de pakjes onder het bed uiteindelijk gevonden. Spelletjes, dvd's, kleurboeken van Bob de Bouwer en duikbrillen compleet met snorkel waren de oogst, die in zeer goede aarde viel. Taart eten, zingen en daarna de tas inpakken om naar het strand te gaan. Jochem komt ons ophalen bij de vissershaven. De achterklep van de auto kan niet meer dicht, maar voor de rest een prima vervoersmiddel. Het deed mij zeer denken aan de auto die Rick, mijn broer, tijdens zijn stageperiode op Curacao bezat. Een " goedkoopje" met een portable accu. Elke avond verwijderen anders wordt je auto door anderen in zijn geheel verwijderd. We zaten onder een grote rieten parasol aan het strandje bij het Lion Dive hotel, daar waar ik mijn duikbrevet gehaald heb, ruim 10 jaar geleden. Lopend langs het zwembadje kwam het weer helemaal terug. s'Morgens zwetend in het klaaslokaaltje en na de lunch te water in het zwembad en zwaar dat die flessen zijn. Het was super gezellig. De kinderen hadden elkaar weer helemaal gevonden en speelden in en rond het water dat het een lieve lust was. De grote autoband en roze luchtbed die Evie en Pjotr cadeau kregen waren helemaal in de roos. Het was een prachtige verjaardag. Alweer 4 jaar, wat worden ze toch groot en wat gaat de tijd toch snel. Dus pluk de dag en blijf genieten.

Bonaire - Curacao wachtend op de bus 9 mei Vertrek 9.00. Aankomst 15.00. Afstand 36 nmijl. Wind Oost 5/6 Voor ons vertrek is Piet nog even wezen buurten bij een van onze kennissen van de "pot-luck". Hij kwam terug met de door hen zelf geschreven pilot, op cd-rom, over Colombia, Panama en de San Blas eilanden. We zijn er erg blij mee en de fles wijn, die ze vragen als vergoeding, diepen wij dan ook graag uit de koelast op. Als extraatje verblijden wij de Amerikanen met een speldje van een boer en zijn boerinnetje in kledendracht, uit de collectie souvenirs uit Nederland ( met dank aan Ilona) We varen langs klein Bonaire, dat helemaal niet klein is trouwens en een paar uurtjes later zien we klein Curacao, dat inderdaad wel klein is. De golven rollen aardig en opeens hoor ik Piet roepen: "daar gaat de bijboot!! " Ik verwacht dat de bijboot is los geraakt en voor eeuwig verloren. Dat is gelukkig niet het geval, hij is alleen ondersteboven geslagen en dat vaart niet zo best. Terwijl ik de boot tegen de wind in stuur om de vaart er uit te halen, want we doen weer 6,5 a 7 knopen, hangt Piet buiten boord. Na een aantal verwoedde pogingen en pure (wils)kracht dobbert de bijboot weer keurig achter de Sabbatical aan. We varen het Spaanse water binnen. Er liggen veel, Nederlandse, schepen voor anker en dat worden er straks nog veel meer. Curacao is een hele populaire plaats om te "overzomeren" tijdens het orkaanseizoen. We eten die avond op het drijvende terras van de Marina. Er staat behoorlijk wat wind en dat is wel zo lekker. We slapen goed. De volgende ochtend wordt er uitgebreid getekend voor Luna en Levi. Nog even naar de marina om postzegels te kopen voordat we met de bus naar Punda gaan om in te klaren en een beetje rond te kijken. Helaas blijkt het kantoortje pas om 11.00 uur open te gaan dus moet de brief nog even wachten. In het restaurant, dat ook nog gesloten is, zit een moeder met drie kinderen. De kids zitten ieder aan een eigen tafeltje en zijn duidelijk bezig met hun huiswerk. Ik duik nog even de leeshoek in en vind tussen de tijdschriften een Zeilen en een Opzij, zalig leesvoer. Met de bus naar de stad. Het is ruim 10 jaar geleden dat Piet en ik hier waren. We kwamen langs het Lion Dive hotel, waar ik mijn duikdiploma gehaald heb en Piet wees de kinderen op het van der Valk hotel, waar opa en oma gelogeerd hebben. De felgekleurde huisjes in de stad zijn een lust voor het oog. De Douane en de Immigration liggen ieder aan de andere kant van de baai. Nadat ik de norse dame van de immigration complimenteer met haar talenkennis en gemak waarmee ze tussen Papiaments, Spaans Nederlands en Engels wisselt, ontdooit ze geheel en zelfs zo dat ze spontaan aanbiedt om mij gelijk uit te klaren en mij zo nog een bezoekje aan het kantoor te besparen. Zo zie je maar weer; vliegen vang je niet met azijn. Zalig gelunched; uitsmijter met ham en rijkelijk veel gesmolten kaas, 2 keer de bus gemist en uiteindelijk na een stop bij Budget Marine, waar ze gelukkig onze rail uit Antigua ontvangen hadden, keerden wij moe doch voldaan rond half zes op de Sabbatical terug.

Bonaire 4 kleine kleutertjes Op pad om voor het weekend een auto te huren. Op onze vraag welke auto het zou worden, wees zij naar buiten alwaar wij een pick-up zagen staan. Gelukkig wel met een achterbank, zodat het kroost niet in de bak hoefde. Eenmaal onderweg zagen wij veel pick-ups rijden. Ze zijn hier populair vanwege het duiken. Lekker makkelijk om je flessen en zo in kwijt te kunnen. Op Bonaire kun je prachtige duiken en niet alleen vanaf een boot, maar ook zo vanaf te strand. In het noorden hebben we een stop gemaakt in Rincon, voor de gezellig zaterdagmarkt. Al wat wij zagen waren 2 kleine marktstalletjes, zou dit echt de grote markt zijn? Navraag leerde dat het even genoeg was. Na koninginnendag en de viering van 1 mei was men even klaar met feesten. Volgende week is het weer markt. Verder naar het noorden, veel cactussen, een paar hagedissen, prachtige oranje vogeltjes en een klein groepje flamingo's rijker, besluiten we om het Nationale park Washington Slagbaai voor gezien te houden. Je kunt er mooi wandelingen maken en er zijn mooi fietsroutes uitgezet. Wij vinden het daar gewoon te warm voor en zakken af naar het zeuidelijk gedeelte van het eiland, richting strand. Bij Lac Bay vinden we een geweldige uitspanning aan het strand. Mooi wit strand,heerlijk ondiep water, veel gezelligheid en vooral veel windsurfers. Want veel wind en weinig golven is toch een geweldige combinatie voor deze lieden. Ik had zelf ook wel zin om weer even over het water te suizen. De herinneringen aan onze windsurfavonden op Busseloo kwamen weer helemaal boven. Evie en Pjotr waren vooruit gesneld en kwamen ons melden dat Luna er ook was. Luna, een vrolijk meisje van 3 jaar hadden, ze al eerder ontmoet in onze "stam restaurant" het City Cafe, waar je trouwens heel prima kan lunchen. We verbrengen een heel gezellige middag met de Jochem en Daphne , de ouders van Luna, terwijl de kinderen zich vermaken op het strand. Het is een creatief echtpaar, hij fotografeert en zij schrijft . Ze maken ondermeer een reportage over het sentiment rond de nieuwe relatie van de eilanden met Nederland en bezoeken alle Nederlandse eilanden hiervoor. Zondag, na de zoutpannen waar volgens Pjotr ijsberen wonen en de slavenhuisjes, weer gezelligheid bij Lac Bay, ditmaal met Rosanne en haar ouders, uit IJmuiden, need I say more?.Om 1 uur moet de auto ingeleverd worden en we gaan nog vlug even langs de supermarkt om inkopen te doen voor de "pot luck". We besluiten gehaktballen, tomatensalade en augurken met boterhammenworst, als Hollandse hap, te maken. De kinderen vermaken zich in het zwembad en wij kletsen gezellig. Bonaire is klein en we komen Jochem en Daphne de volgende dag weer tegen in het City Cafe. Wanneer Luna en haar broertje Levi van school gehaald zijn, ja dat kan hier ook voor een paar dagen. Geen wachtlijst en onder de pannen van 11.00 tot 17.00 voor 15 NAF (is ongeveer 6.50 euro) per kind, inclusief lunch, komen ze bij ons aan boord borrelen en eten. We liggen even aan de steiger i.v.m. water en stroom, dus we kunnen gemakkelijk bezoek ontvangen. Omdat het zo gezellig is besluiten we nog een dagje te blijven en de morgen aan het zwembad bij van der Valk door te brengen, waar Jochem en Daphne logeren. Lekker hoor, helemaal legaal op een stretcher en onder de parasol.

Los Roques - even wat energie kwijt Vertrek 1/5 aankomst 2/5 afstand 100nmijl Op weg naar Bonaire met een tussenstop en overnachting op het eiland Aves de Barlovento. Dit eiland staat bekend om de vele vogels, die er in de mangrovebossen te vinden zijn. Erg aangeprezen werd de Boobies, een wit-zwarte vogel met grote rode voeten. Ja, wij hebben hem gezien. In onze pilot staat een detailkaartje van het eiland en de haar omringende koraalriffen en dat zijn er erg veel. We vertrouwen het niet erg en na een paar riffen ontweken te hebben, houden we het voor gezien en werpen het anker uit. Het waait behoorlijk, maar ons anker houdt prima in de prachtige zandgrond. Ik ga traditiegetrouw met de kids aan land waar ze hun overtollige energie kwijt te kunnen. Ze klimmen in de bomen, zoeken schelpen op het strand, bekijken de vogels en ik onderga een een heuse schoonheidsbehandeling met wier. Het is goed tegen bultjes weet Pjotr mij te vertellen, terwijl hij er lustig op los boent. Oh ja, we we hebben het hele eiland weer voor ons alleen. Ik blijf dat wel speciaal vinden. Op weg naar Bonaire zwiepen we weer heen en weer. Je zou denken dat dat toch langzamerhand wel zou wennen, maar nee hoor het blijft vervelend. Hard gaan we wel, gemiddeld 7 knopen. s'Middags varen we in de beschutting van het eiland, zien de bont gekleurde huisjes en de grote zoutpiramides. Volgens Pjotr zijn het huisjes van ijsberen. In Bonaire mag niet geankerd worden. Er liggen wel boeien in het zogenaamde "mooring-park", gezellig op een rijtje voor de stad, Kralendijk. We zijn te moe om te koken en we gaan in de stad een hapje eten. Vandaag werk aan de winkel. De was moet gedaan worden. Met 3 enorme zakken op pad. Gelukkig hebben we voor dit soort gesleep de kinderbuggy bij ons en dat is geen overbodige luxe. De wasserette is een aardig eindje lopen. Was in de machine en het zou 35 minuten duren. Na een klein half uur trekt een van de wasserette dames de klep van mijn wasmachines open en zegt, we hebben geen warm water, dus het programma dat je gekozen hebt werkt niet. Lekker zit ik daar voor jan joker. In de herkansing dan maar. Piet neemt de kinderen mee en ik raak in gesprek met Valerie een Canadese en zeilster, ze blijken naast ons aan de boei te liggen. Ze vertelt ons dat het vanavond happy hour in de jachthaven is en dat dat altijd erg gezellig is. We hebben zalig gewinkeld in de supermarkt. Wat kochten zij zoals; hagelslag, pindakaas, sandwichspread, chocoladepasta, ontbijtkoek, stroopwafels,speculaasjes en knakworsten. Geweldig en wat een contrast met de super in Los Roques. Daar was geen vlees, zelfs geen kip, of vlees te krijgen. De afgelopen dagen was het dus blikvoer voor ons. Weer zwemmen. Het is hier lastig om een strandje te vinden. Veel private stranden en ook veel stenen en rotsen. Samen met Evie en Pjotr een paar rondjes bij een steiger gezwommen. Samen met mama in de "diepte", het blijft spannend. Piet ging te water vanaf de boot en er waren heel wat vissen te zien. Het zou aardig zijn als Piet de komende tijd ook zijn duikdiploma zou halen. Eens kijken of dat lukt. Het happy hour was inderdaad erg gezellig. Veel Engelse en Amerikanen en ook een Frans stel, dat alleen Frans sprak. Ons Frans bleek, gezien de wazige blikken van onze gesprekspartners, aardig roestig geworden. Met wat handen en voetenwerk en een wijntje op leken wij elkaar toch redelijk te begrijpen. Zondag houden ze een "pot luck", iedereen neemt dan wat lekkers mee om te eten. Iets typisch Nederlands, misschien pannenkoeken, dan maar.

Isla Blanquilla - Los Roques 28/4 Vertrek 13.00 Aankomst 29/4 10.00 Afstand 127 nmijl Helemaal alleen in een baai. Dat is ons niet overkomen sinds Guadeloupe en daar raakten we s'nachts van onze boei los en dreven op de rotsen. Hier echter alles onder controle. Zonnetent op en de bikini alleen aan voor de foto's. Het water azuurblauw en zo helder dat je de gehele ankerketting op de bodem kunt zien kronkelen en we liggen zo stil dat je bijna zou denken dat we in een zwembad beland zijn. Het idee om samen met Pjotr een rondje om de Sabbatical te zwemmen is dan ook snel geboren. Pjotr vindt het heel spannend en geweldig leuk. "In de diepte, samen met mama" Hij straalt van oor tot oor. Op mijn vraag hoe het komt dat hij dit zo maar kan, antwoord hij triomfantelijk "van oma geleerd" Deze kreet horen wij de laatste dagen heel veel. Wat zo'n maandje in Nederland al niet doet. Evie mag helaas nog niet deelnemen aan dit avontuur, vanwege haar oorontsteking. Gelukkig gaan we ook naar het strand waar lustig gespeeld wordt. We zien veel kleine hagedissen en een groot exemplaar. Deze klimt ook in een boom, maar valt er in tegenstelling tot Leo Leguaan in Les Saintes niet uit. Nog meer dierenwereld zien we onder water, zo'n 20 meter van de boot vandaan, ontdekken we al snorkelend de prachtigste vissen, in grote getale. We plannen om zo tegen het middaguur onze reis naar Los Roques te beginnen. Het lijkt echter wel of we hier niet weg kunnen komen. Eerst mislukt de pizza. Piet had een stevige bodem, vergelijkbaar met een volwassen boterkoek, bereid, die helaas niet gaar wilde worden. In ieder geval niet zonder dat het beleg dreigde te verbranden. Het beleg van de pizza geschraapt en op het eigen gemaakte brood, dat voor de avond bedoeld was gedrapeerd. Met het ophalen van het anker kwam een van de schakels dwars in de ankerpijp te liggen. Helemaal klem. Na heel wat subtiel gepruts hebben we boot stevig in z'n achteruit gezet en pas na 3 pogingen schoot de schakel los. Een uurtje later dan gepland varen we dan toch uit. We maken goede voortgang, maar we hobbelen weer enorm. Ik kom met in beide handen een glas limonade voor de kids naar boven en maak een geweldige smak naar beneden. Gelukkig geen schade. We slapen allebei slecht en we zijn blij dat we Los Roques, een eilandengroep voor de kust van Venezuela, in zicht krijgen. Het is heel bijzonder om ineens in rustig vaarwater terecht te komen,15 mijl Ijsselmeerachtig varen. We varen naar El Gran Roque, het hoofdeiland. Hier vliegt men vanaf het vaste land heen om vervolgens door een van de vele speedboten, met een noodgang, naar een van de omliggende eilanden gebracht te worden. Met parasol, ligstoel en koelbox, om aan het eind van de dag weer opgehaald te worden. Het dorp is een wirwar aan kleurige (vakantie)huisjes. Er is geen bestrating, alleen zandpaden. En daar komt van alles voorbij, lieden met rugzakken, dikke mannetjes zeulend met waterflessen en vooral veel prachtige, schaars geklede dames. Geen negroïde maar Zuid-Amerikaanse dames bepalen hier het straatbeeld. We lunchen lekker, kopen wat brood voor morgenochtend en vertrekken naar Francisquis, een eiland even verderop. Hier ankeren we en gaan lekker zwemmen. Het is hier zo prachtig, het eiland wordt omringd door koraalrif en weer dat prachtige helder water. Je wordt er stil van. Het is zo anders als de eilanden die we de afgelopen maanden bezocht hebben. Ik verheug mij reeds op mijn ochtend dip.

St Georeges, Grenada - Isla La Blanquilla, Venezue 25/4 vertrek 10.00 uur Aankomst 26/4 17.00 uur Afstand 176 nmijl Zuid-Oost 3/4 Eindelijk vertrekken we dan. Bij het hijsen van het grootzeil valt het rif eruit. Hele grootzeil dan maar op, even later het rif er toch maar weer in. Dan het grootzeil weer naar beneden en alleen de fok uit, windvaaninrichting geïnstalleerd. Fok uitgeboomd en ja hoor een halfuurtje later zijn we dan gereed voor onze tocht naar Venezuela. Het hobbelt enorm en we slingeren van links naar rechts en fors ook. Ik voel mij niet echt prettig, terwijl de rest van de familie zich tip top voelt, gelukkig maar. Tegen het einde van de middag krijgen we gezelschap van een klein groepje dolfijnen. Evie en Pjotr vinden het prachtig hoe ze om de Sabbatical heen en weer zwemmen en springen. Het is maanden geleden dat we dolfijnen gezien hebben, dus we genieten extra van deze vrolijke beesten. Piet kookt kipfilets met kant en klare kipspaghetti erbij. Alleen de lucht al…. Het is halve maan en we hebben goed zicht. Om 3.00 s'nachts zien we een schip dat ons nadert. Ze roepen ons op en onze wegen blijken zich niet te kruisen. Het valt ons best zwaar om weer wacht te moeten lopen. Vooral Piet die overdag, met 2 vrolijke kinderen op de achtergrond, niet makkelijk slaapt, loopt heel wat slaaptekort op. Geen gezeur, het is eigenlijk net zo iets als een nachtje stappen; "s'nachts een vent, s'ochtends een vent." We maken goede voortgang om 10.00 s'ochtends staat er 124 nmijl op de teller. Dan laat de wind het afweten en even later gaat de moter zelfs aan. Al tuffend worden we ingehaald en omringd door een grote school dolfijnen. Weer een prachtige show en ze blijven ons zeker een dik halfuur vergezellen. s'Middags komt de rotsengroep, Los Hermanos genaamd inzicht. Het lijken wel de poortwachters voor Isla La Blanquilla, dat zelf helemaal plat is en nauwelijks te zien is. Eindelijk bereiken we ons doel. Maar wat een beloning, een prachtige baai, kristal helder water en we ankeren voor het strand in 3 meter diep water. Natuurlijk roeien we snel naar het strand om even af te koelen. Nog even een hapje eten en de familie gaat te kooi. Oh ja wel liggen hier geheel "allenig" wat een rust.

Prickly Bay - St Georges Sjoerd en Annet 23/4 Na een gezellige, kleine, week met Sjoerd en Annet doorgebracht te hebben, wordt het tijd om te vertrekken. Ook de kinderen vinden het erg jammer want ze zijn dol op de Groningers en dat is geheel wederzijds. Helaas gaan ze niet, zoals wij dit jaar door het Panama kanaal, maar blijven nog een jaar genieten van de Carieben. Er wordt uitgebreid gezwaaid als we de baai uit varen. Na een uurtje varen zijn we in St Georges aangeland. We gaan wederom voor anker voor Foodland, de plaatselijke supermarkt. En traditiegetrouw wordt er na het eten ijs gehaald. Het was trouwens zalig om weer te varen. Lekker voor de wind, alleen op de fok doen we ruim 6 knopen. Het hobbelen valt erg mee. Of zouden we al weer ingeslingerd zijn in Prickly Bay? We kopen voldoende eten voor een week en zijn helemaal klaar voor de tocht van 160 nautische mijlen naar het eiland Blanquilla, voor de kust van Venezuela. 160 nmijl is ruim een etmaal varen. Dit wordt de eerste keer na onze Atlantische oversteek dat we weer een nacht door varen. Ik ben benieuwd hoe ons dat weer bevalt. s'Ochtends vroeg worden we gewekt door een huilende Evie. Ze heeft pijn in haar oor en ze wil niet meer gaan slapen. Dan maar bij pa en ma in bed, met een paracetamolletje en dat doet wonderen. We vertrouwen het echter niet en we willen niet het risico lopen om met een kind met middenoorsteking midden op zee te zitten. Moeders met Evie in de bijboot en bij de jachthaven gevraagd naar een goede dokter. Ja hoor in de stad is een kinderarts, een hele goede, niet opbellen, maar gewoon gaan. Om negen uur staan we voor de deur. We worden op de lijst gezet, maar de dokter wordt pas om 10 uur verwacht. Na wat boodschappen en limonade zijn we klokslag 10 uur terug. De wachtkamer, waar het trouwens bijzonder koel, bijna fris is, zit al aardig vol. Op de televisie worden de halve finales cricket uitgezonden. Overal in de stad wordt gekeken, zelfs in banken en in het postkantoor hoef je niets te missen van dit spektakel, dat qua gevoel veel weg heeft van de wereldkampioenschappen voetbal. De West Indies, het thuisland, spelen slecht en zijn al uitgeschakeld. Ik hoor mensen mopperen dat de spelers tot diep in de nacht aan het feestvieren waren terwijl ze de volgende morgen moesten spelen. Helaas ken ik de regels niet en zegt het spelletje mij niets. Piet heeft op de lagere school wel cricket gespeeld en vind het leuk om te kijken. In de wachtkamer ligt een klein meisje met een enorm waterhoofd. Ze heeft veel weg van een scienefiction figuurtje met mooie vlechtjes. Later hoor ik van de havenmeester dat er een geldinzamelingsactie voor dit meisje geweest is. De ouders ware niet verzekerd en de noodzakelijk medische hulp erg duur. Om 11.30 staan we weer buiten, met lolly. Geen middenoorontsteking maar wel een ontstoken buitenoor. 10 dagen lang oordruppels en het oor mag niet nat worden. In mijn onschuld vraag ik nog of dit alleen zout water betreft. Maar nee hoor überhaupt geen water is de boodschap. Als Evie belooft dat ze haar haar en daarmee haar oren niet nat zal maken, gaan we toch nog even met de bus naar het strand. Om 7 uur slapen de kleintjes en wij maken wederom plannen om morgen te vertrekken.

terug op reis Om 3 uur s'ochtends ging de wekker in onze kleine houten huisje in het bos en even later reden wij in onze kleine, uitpuilende, Corsa richting Schiphol. Als dieven in de nacht verlaten wij Nederland, beladen met kinderboeken, knutselspullen en medicijnen voor een heel jaar. Maar vooral met mooie herinneringen aan de ontmoetingen met onze familie en vrienden. Nederland liet zich van zijn mooiste kant zien, 28 graden in april, als of ze wilde zeggen: "Weet je wel zeker dat je weer weg wilt gaan? " Na 10 maanden op reis te zijn geweest, valt het ons op hoe goed alles in Nederland geregeld is, hoe netjes het is en dat alles in overvloed verkrijgbaar is. Prijs je gelukkig. Maar wij gaan, toch wel met wat pijn in ons hart, weer naar Grenada, waar de Sabbatical op ons wacht om ons naar verre oorden te brengen. De vliegreis was lang, maar verliep voorspoedig. Tijdens onze stop in Gatwick vermaakten Evie en Pjotr zich weer in de speelhoek. Pjotr had een klein ongelukje op het toilet, hemd, T-shirt en trui nat en dat is fijn als je geen reserve kleding mee hebt genomen. De handendrogers bij Gatwick blazen echter met super mega power, Pjotr in de houdgreep onder het apparaat gehouden en binnen een zucht is alles droog. Geweldig. Terug in Grenada overvalt ons de hitte, in de maand van onze afwezigheid, is het echt beduidend warmer geworden. En het wordt nog warmer, want het wordt hier ook zomer. We zijn blij dat de Sabbatical, die er trouwens tip top uit ziet, met dank aan Piet, de volgende dag weer te water gaat. Voor anker liggend, genietend van een stevig briesje en een flinke deining slapen we prima. Dat de tijd vliegt merken we wel, we zijn hier al weer bijna een week en nog steeds niet helemaal klaar voor vertrek. Dat Sjoerd en Annet van de Ayke ook hier zijn, maakt het extra gezellig. Morgen voer inslaan voor 3 en 4 dagen en dan richting "Los Roches" een prachtig eiland voor de kust van Venezuela.

Grenada - Antigua - Londen - Amsterdam Het kinderparadijs in Londen Gatwick 21/3 Eindelijk is het dan zo ver, de taxi komt voorrijden en we vertrekken naar het vliegveld. Er staan 2 vliegtuigen, een hele grote van Virgin en een iets kleinere van British Airways, de onze. We hebben ons ticket via internet geboekt, dat was heel handig we hadden echter geen tijd meer om ook electronisch in te checken, dat moest dus nog bij de balie gebeuren. Het arme kind dat wij troffen was hier ongeveer een kwartier mee bezig. Nee daar werden wij niet populair van. Vlug de tropische outfits verwisseld voor spijkerbroeken en fleece truien en hop het vliegtuig in. Niets slurf maar gewoon via een open trap, veel leuker. Om zeven uur, onze officiele vertrektijd, deelde de gezagvoerder ons mee dat het bagagekarretje "down" was en dat de bagage daarom nog niet aan boord was. Een halfuurtje later vlogen wij over de Sabbatical heen en zwaaide naar Piet. Tot mijn grote verbazing vlogen we eerst naar Antiga om nog wat passagiers op te halen. De bank naast ons, waar ik mijn oog op had laten vallen om een bedje voor Evie te maken, bleef tot het laatst toe leeg. Echter, de 2 laatste passagiers ploften daar neer. Het vliegtuig zat tjokvol. Het was mijn voorland om als kussen voor de 2 kinderen te dienen. Ik had aan de stewardess gevraagd of de kinderen misschien als eerste hun eten zouden kunnen krijgen, omdat ze anders in slaap zouden vallen. Geen probleem. Om half elf s'avonds zat ma Bleiker als eerste aan de hap, de kinderen sliepen al geruime tijd. Gelukkig hadden we die middag zalig en uitgebreid gelunched in het restaurant bij de haven. De kinderen sliepen goed, maar ik was geradbraakt. Ontbijt werd om half acht Londen tijd geserverd. Voor ons was het echter half vier s'nachts en dan is wel wat vroeg voor een engels ontbijtje. Vier uur overbruggen in Londen, daar had ik tegenop gezien. Wat moeten we al die tijd doen? Geen probleem, ze hebben daar een hele leuke speelhoek waar naar harte lust gebouwd en gestoeid kan worden. Ook computers met hele leuke kinderprogrammaatjes, zoals tekenen, puzzelen en raadseltjes. De tijd vloog om. Vlucht naar Amsterdam was even opstijgen en weer landen. Volgens mij hebben wij vervolgens de toeristische route naar de bagagehal in Schiphol genomen. Toen we daar aan kwamen was er niemand meer te zien bij onze band en wat erger was ook geen bagage ! Nee hoor onze koffer was niet vermist. We weten precies waar ie staat; in Londen. Nou fijn. Gelukkig hadden we de meest noodzakelijke zaken als handbagage meegenomen, met dank aan Piet. Ik was al bang dat mijn vader, die ons op kwam halen, de totale vertwijfeling al nabij zou zijn. Dat was ook zo, maar alleen omdat hij bij de verkeerde uitgang had staan wachten. Hij kwam net aanlopen toen wij door de douane kwamen. Vraagje bij de paspoortcontrole: " Bent u wel de moeder van deze kinderen?' " Hoezo !" Evie en Pjotr hebben hun eigen paspoort en heten Snel van hun achternaam. Deze geemancipeerde vrouw heeft haar wellluidende meisjesnaam behouden en Gemeente Soest heeft verzuimd in mijn paspoort te vermelden dat ik getrouwd ben met Piet. In het kader van de steeds veelvuldig voorkomende ontvoeringen van kinderen naar het buitenland is er in februari een wet van kracht gegaan in Nederland die stelt, dat je moet kunnen aantonen dat het jouw kinderen zijn. De beambte kon mij wel vasthouden totdat ik dat bewijs zou leveren, zei hij. Ik wees hem nog op de gelijknis van Pjotr en mij, iedereen zegt dat hij op mij lijkt. Hier was hij echter niet gevoelig voor. Voordat de situatie uit de hand liep mocht ik gelukkig doorlopen, " op mijn blauwe ogen." We werden ook opgewacht door Nienke, Freek en kleine Midas. Wat een verrassing en onder het genot van een lekker kopje koffie even lekker kletsen. Nadat pa, op verschillende wijzes, geprobeerd had een parkeerkaartje van 14 februari in de betaalmachine te stoppen om vervolgens tot de conclusie te komen dat de goede kaart dan zoek was, vonden we het kaartje gelukkig alsnog in de auto. Uiteindelijk kwamen we rond half acht in Laag-Soeren aan. Na een fikse dip leefde ik later weer op en ging ik na een gezellig, ouderwets kletsavondje met mijn ma rond half twee s'nachts naar bed. Handig want dan ben je gelijk in het goede ritme. Morgen winterschoenen kopen voor de kinderen, want het is welliswaar lente, maar wij hebben het aardig koud.

Grenada 20/3 Met de Sabbatical naar Hog Island, waar we de ochtend aan het strand doorbrachten. Kinderen speelden zalig in het prachtige, ondiepe, azuurblauwe water. Wij ontdeden de bijboot van de aangroei; zeewier en kokkels. Inmiddels zijn we weer terug in Prickley Bay. In het internet café bij de haven hebben we de tickets naar Nederland geboekt. De Sabbatical gaat de kant op en Piet gaat hem of is het haar, te lijf met schuurmachines, plamuur, anti fouling en een nieuwe laag groene verf. De kinderen en ik zullen niet bij dit renovatieproject aanwezig zijn, maar denken wel aan Piet die deze noeste arbeid verricht. Na een weekje zwoegen, zal Piet zich bij ons voegen in Nederland. Natuurlijk hebben we geen koffers aan boord en ik neem de bus naar St Georges om daar aan bagagemateriaal te komen. Dat is niet makkelijk, geen koffer te krijgen. In het winkelcentrum bij de cruiseschip terminal hebben ze wel prachtige exemplaren, maar 200 US dollar tax free is mij toch wat te gortig. Uiteindelijk heeft de drogisterij nog een grote flexibele koffer in het magazijn. Verkocht. In een boutique zie ik onder een tafel een prachtige grote weekendtas, vol met T-shirts. Op mijn vraag of ik de tas kan kopen, wordt lachend gereageerd. Hij is van de eigenaresse en het label van haar laatste vliegreis naar Venezuela zit er nog aan. Even later ben ik in bezit van een tweede reistas. Vanochtend is de Sabbatical uit het water gehesen. Dat voelt toch wel gek hoor. “Pas op dit is wel ons huis hoor! “ en staan we op de kant. Piet direct aan de klus en ik samen met de kids naar het strand, Grand Anse. Inmiddels is de tas gepakt en zijn we er helemaal klaar voor. Evie en Pjotr vliegen voor het eerst en dan gelijk 15 uur onderweg, hatsiekadee. We hebben ze uitgelegd hoe het allemaal zal gaan en er wordt nu veelvuldig vliegtuigje gespeeld. Elke avond rond zeven uur komt er een vliegtuig over en deze wordt met veel enthousiasme door de twee reizigers in spe begroet. Het zal wel even wennen worden, koud en guur en zelfs sneeuw! Het vooruitzicht onze familie en vrienden weer te ontmoeten, verwamt echter ons hart.

Grenada 15/3 Wij zijn heel blij met het bericht van Sjoerd en Annet dat zij na een reis van 23 dagen veilig en wel in Barbados zijn aangekomen. Hun plannen om ook naar Grenada te komen moeten helaas worden uitgesteld omdat zij allereerst een structurele oplossing moeten vinden voor de opgelopen lekkage. Volgens mij komt er niemand ongeschonden aan de overkant. We liggen inmiddels in Prickley Bay, een mooie baai omringd door huizen en hotels met tuinen vol prachtige bloemen. In onze pilot, die van Chris Doyle, lazen wij dat in Grenada alle stranden openbaar zijn. Wij in de bijboot naar het strand bij een van de sjeike hotels; geen probleem dus. Twee van onze buren hebben kinderen aan boord en die varen in hun optimistjes rond de boten. Leuk gezicht hoor. Evie en Pjotr roepen in koor: “Als wij groot zijn, krijgen wij ook zo’n boot, he !” Nog een dik jaartje wachten en dan proberen we er eentje op de kop te tikken. We gaan naar de Chinees, 2 heuvels verder op, en verheugen ons zeer. In Soest haalden we gemiddeld 1 maal per week wel iets bij de Chinees, liefst nummer 31. Er wordt aan onze bestelling gewerkt, dat horen we door de luide klappen vanuit de keuken. De lambi, of te wel conch, wordt platgeslagen, dat moet anders smaakt het naar rubber. Heerlijk gegeten. Met de bus naar het winkelcentrum. Piet koop eindelijk een nieuwe zwembroek, de oude had alle rek verloren en slobberde meer dan zielig om hem heen. We kopen ook een nieuwe WiFi antenne, de derde inmiddels. We hebben geen idee waarom die dingen steeds stuk gaan. Vandaag weer een volgende baai, Clarke’s Court Bay en weer prachtig. Je ziet hier trouwens nog wel de overblijfselen van orkaan Lenny, die in 2004 gewoed heeft. Er liggen hier en daar scheepswrakken. We leggen de bijboot en de steiger, krijgen verse vis, waaronder een papagaaivis aangeboden en klimmen door de tuin omhoog naar het restaurant “Little Dipper”. Een prachtig uitzicht over de baai en een allervriendelijkste eigenaresse annex kok. Ze heeft vandaag vis, lambi en kreeft. Piet begint helemaal te stralen en gaat natuurlijk voor de kreeft. De kinderen vis en ik wordt zo langzamerhand een echte lambi fanaat. Het eten is prima en we nemen ons voor om hier nog een keer terug te komen. Dan maken we ook foto’s. Met de kinderen naar het strand bij Hog eiland. Een prachtig strand met een leuke strandtent erbij. De krabben lopen tussen onze voeten door en Pjotr vindt dat helemaal niets. Daarna nog even voetballen op het terrein van de jachthaven en om zeven uur willen de kids graag naar bed, helemaal kapot.

Carriacou - Grenada Tyrell Bay, Carriacou Nog een dagje op Carriacou doorgebracht. Naar de wal om boodschappen te doen en wederom vooral kip in de vriezer aan te treffen. Sommige vriezers worden dichtgehouden door er jerrycans, gevuld met water op te zetten. Tel hier de regelmatige stroomstoringen bij op en tel uit je winst. Gelukkig zijn we nog niet echt ziek geworden . Ik ga nog even met de bus naar Hillbourgh, om te pinnen. We ontmoeten elkaar weer bij de pizzeria “the lazy turtle”, wat Evie en Pjotr een hele leuke naam vinden. Aan het water, onder een zonnetent en met een klein briesje genieten wij van de pizza’s. Evie en Pjotr krijgen geen bestek en mogen met hun handen eten, in zo’n gek restaurant zijn ze nog nooit geweest. Marieke en Edo komen borrelen. Heel gezellig. Edo vertelt dat zij problemen hebben om lekker brood te bakken. Wij herkennen dat en doen hun ons Jamie Oliver's succesrecept, zonder olijfolie, aan de hand, evenals een zakje meel en bakpoeder. Ze gebruiken meel uit Suriname met beestjes er in, die ze eruit zeven. Brrrrr. De kinderen vermaken zich door prachtige tekeningen te maken. Evie maakt kleurrijke fantasieschilderijen die met een hoofdletter E gesigneerd worden. Pjotr tekent veel vissen. De volgende dag gaan we naar Grenada, het huwelijkreis eiland van Rick en Caroline. We ankeren voor St Georges, de hoofdstad . Ik ga met de kinderen naar het verder op gelegen prachtige palmenstrand. We zijn niet de enige en delen het strand met een hele vracht cruiseschipgasten. Naast ons ploft een Amerikaans stel neer. Ze hebben net een excursie naar een rumstokerij achter de rug en doen nu anderhalf uur strand. Ze maken elk jaar een cruise en nemen van iedere plaats een kleine steen mee, als souvenir voor bij hun zwembad in Florida. Het wemelt van de verkopers die kettingen, sarongs en vooral veel kruiden, Grenada wordt ook wel “Spice Island”genoemd, aan de man proberen te brengen. Vlak voordat het donker wordt, varen we de baai in om daar voor de nacht te ankeren. Als Piet “Ja, gooi het anker maar uit” roept, gebeurt er niets. Er is geen beweging in de ankerketting te krijgen. Na wat rondjes in de baai en veel kracht, in woord en daad van Piet, lukt het ons om te ankeren. De volgende ochtend blijkt dat door slijtage oneffenheden in de lier zijn ontstaan, waar de ketting achter vast blijft haken. Terwijl ik naar de markt ga, alleen want de kids willen niet mee, ze zijn druk met de lego in de weer, polijst Piet de ankerlier. We liggen voor Foodland, een voor deze contreien uitgebreide supermarkt, met een eigen dinghy steiger voor de deur. We slaan goed in, vooral zware dingen. s’Avonds, na de kip haal ik snel even voor iedereen een ijstoetje bij Foodland.

Petit st Vincent - Carriacou windward met op de achtergrond Petite Martinique 7/3 Na een ruig nachtje, het waaide rond de 25 knopen en er was een zeer sterke stroming, varen we naar Carriacou. Dit eiland behoort tot Grenada, dus weer inklaren. Als ik met de bijboot richting de steiger van Hillsborough tuf, wordt er druk gezwaaid door onze Spaanse buren. Ze willen graag een lift naar de wal, om de diefstal van hun bijboot aan te kunnen geven. Immigratie, douane, “cruising permit” bureau en havenmeester bezocht. Veel stempels en 75 EC armer, 1 EC is ongeveer 33 euro cent, weer terug naar de Sabbatical om de familie op te pikken. Met z’n allen passagieren aan de wal. Het is hier erg gemoedelijk. We nemen de bus naar Windward, in het Noorden van het eiland, dat trouwens slechts 13 km2 meet. Windward is beroemd om zijn werkboten die nog gemaakt worden met behulp van eenvoudige gereedschappen en technieken uit het verleden. Weer terug in Hillsborough vinden een restaurantje aan zee met uitzicht op de Sabbatical. Het blijft mooi om ons eigen schip in deze prachtige wateren voor anker te zien liggen. We eten spicy kip en frietjes. Nog even boodschappen doen en de website bijwerken en we zijn klaar om te vertrekken. We willen de middag eigenlijk doorbrengen op Sandy Island, een zandplaat omringd door een koraalrif, het waait echter nog steeds heel hard en we zouden daar niet goed liggen. We kiezen voor Tyrell Bay, even verderop. Het lijkt daar wel een Hollandse samenkomst, met wel 6 Nederlandse schepen voor anker. We herkennen Piet uit Rotterdam, die we in Rodney Bay ontmoetten en daar ligt de Klef, die we voor het laatst in Cascais in Portugal zagen. Edo en Marieke zijn vanaf de Kaap Verden overgestoken naar Suriname. Omdat hun stuurautomaat het begaf, hebben ze het hele stuk zelf aan het roer gestaan, 3 uur op 3 uur af. Ondertussen vond Edo nog wel tijd om Marieke ten huwelijk te vragen. Hun rondje Cariben is dus eigenlijk een vooruit geschoven huwelijksreis. We hebben ze de “Pirates of the Carribean” dvd gegeven, zij gaan namelijk richting het Noorden en komen nog in Wallilabou in St Vincent, waar de film is opgenomen.

Mayreau - Union Island - Petit Sint Vincent (PSV) Sabbatical met op de achtergrond Happy Island 8/3 Op weg naar Union Island om uit te klaren. Alle eilanden van de Grenadines liggen op steenworp afstand van elkaar, zo’n 5 nmijl. Dus het is hier met recht “eiland hoppen” Op weg naar de immigrations kwamen we de Zweeds/Engelse familie tegen met wie we in Dominica op excursie zijn geweest. Er waren wat moeilijkheden met de formaliteiten en ze moesten wachten tot er duidelijkheid verschaft was over het feit dat hij met z’n Zweedse paspoort wel in Engeland woonde. In verband met de cricket games in St Vincent and the Grenadines moet je een visum aanvragen. Kosten 100 US dollar per persoon. Later bleek dat wanneer een land met de games meedoet, zijn inwoners geen visum nodig hebben. Zweden doet niet mee, dus dat was kassa. Nederland daarentegen heeft een cricketteam dat uitgerekend vandaag speelde tegen India. Volgens de douanebeambte deden ze het erg goed tegen zo’n sterk team als India. Jullie begrijpen dat wij plotseling enorme aanhangers van het Nederlandse cricketteam zijn. S’middags gemarineerde conch gegeten. Dat is een soort grote slak, die in een prachtige grote roze schelp leeft. De schelpen kun je kopen voor de sier, of om op te blazen. Dat wordt gedaan om aan te geven dat de vissers binnenkomen en ook in de carnavals optocht hebben we er vele gezien. Midden op het rif, vlak voor onze ankerplaats ligt “Happy Island” Zelf gecreëerd door Janti van een hele berg overgebleven conch schelpen. Je kunt er alleen met de bijboot heen en natuurlijk nemen we er een kijkje. Het is er erg relaxed, met een zandstrandje, kleine palmboompjes en een hangmat, waar Evie en Pjotr natuurlijk inklimmen. We genieten er van een drankje en het prachtige uitzicht. We besluiten nog even naar Petit Sint Vincent te varen om daar te overnachten. PSV is een privé-eiland met natuurlijk een groot hotel. Je mag er wel aan land en genieten van het prachtige witte zandstrand. Dat hebben we nog even gedaan. Lekker vis gekocht van de boat-boys en ze komen ons morgenochtend brood brengen. Het was dezelfde soort vis die wij wel vingen, maar nooit aan boord kregen tijdens onze overtocht. Zo had ons kerstmaal dus kunnen zijn; verrukkelijk.

Canouan - Tobago Cays - Mayreau tobago cays 5/3 Even boodschappen gedaan. Ik ben niet de enige want de dinghyasteiger ligt vol en het is moeilijk om nog een plekje te bemachtigen. Het eiland ziet er droog uit en de huizen zijn erg eenvoudig. Het politiebureau en de bank daarentegen stralen je in groen en geel hout(sierwerk) tegemoet. Tien jaar geleden deed de elektriciteit hier zijn intrede. Het hele noordelijke deel van het eiland is verkocht aan Italiaanse zakenlieden en er is een luxe resort met golfbanen en een casino verrezen. We gaan vandaag naar de Tobago Cays, een kleine onbewoonde eilandengroep tussen het koraal. Het is een natuurpark, er zijn prachtige stranden, azuurblauw water en je kunt er goed snorkelen. Dit is het echte bounty-werk ! We zwemmen en snorkelen heerlijk en we zien mooie vissen en zeeschildpadden. De wind giert tussen de eilanden door en we besluiten om ons heil voor de nacht te zoeken in Salt Whistle Bay van Mayreau, een klein eiland van minder dan 3 km². Voor het eerst krijgen we kreeft aangeboden door de bootboys, maar de timing is niet goed. Piet maakt net de mega familie-hoeveelheid kipfilet klaar, die ik vanmorgen gekocht heb. Misschien morgen. De kinderen zijn helemaal knock-out van al dat gezwem en Piet verkent de omgeving nog even. Het was een dag met een sterretje.

Bequia - Canouan knutselen voor pappa's verjaardag 4/3 V9.30 - A 14.00 O4/5 Afstand 20,8 nmijl Piet's verjaardag hebben we nog in Bequia gevierd. s'Ochtendsvroeg zingen en cadeaus in de, met door Evie en Pjotr zelfgemaakte slingers, versierde kajuit. De meisjes hadden samen voor de cadeaus gezorgd. Evie vond het erg moeilijk om niet te verklappen dat we een zonneklep gekocht hadden voor pappa, omdat hij een geheel verbrand voorhoofd heeft. Tijdens het varen naar het Zuiden, staat degene aan het roer in de volle zon. De zonnetent kan alleen op als we niet varen. We gaan lunchen bij het Gingerbread hotel. Ik zit daar dagelijks onder een grote boom op het terras, terwijl Evie en Pjotr lekker spelen en zwemmen. De mevrouw van de ijsverkoop, een dikke negerin die mooie kleine tasjes en topjes haakt, kent ons al. s'Avonds kijken we naar de Pirates in de Caribbean, even wennen aan de Chinese ondertiteling. Het was een heel vermakelijke film en het was leuk om de baai (Wallilabou), de steiger, de brug en enkele gebouwen te herkennen. We hebben Evie en Pjotr ook een paar scènes laten zien, maar ze kwalificeren nog niet voor "alle leeftijden" en vonden het eng. Die 5 minuten film heeft wel zoveel indruk gemaakt dat ze twee dagen lang piraatje speelden. Mooi tochtje naar Canouan. We gaan voor anker in Charlestown Bay, waar de muziek zeer luid schalt. We verbrengen de middag op het strand van het Tamarinde Hotel en ik geniet van de luxe van een ligbed. Op de terugweg naar de Sabbatical varen we langs de Mojo uit Sneek. We worden uitgenodigd aan boord en het is erg gezellig. Thuis gekomen is het te laat om uitgebreid te koken en we trekken een paar blikken open. Worstjes voor de kinderen en ravioli voor ons. Het is tamelijk hobbelig hier, gelukkig is de muziek om negen uur gestopt en we gaan niet te laat naar bed.

St Vincent - Bequia friendshipbay 2/3 V 9.15 – A 12.15 Afstand 15 nmijl, Oost 5 Twee zakken met heerlijke witte puntjes werden s’morgens aan boord bezorgd. Nog even de opvarenden van de “Blue Spirit” groeten en we zijn klaar voor ons tochtje naar Bequia, het grootste eiland van de Grenadines. Het was een mooie zeiltocht, met vlak voor Bequia een regenbui die gepaard ging met harde windstoten. Gelukkig ging er niets stuk, alhoewel we voor deze wind teveel tuig hadden staan. In Bequia komen we aan in Admiralty Bay, een hele ruime baai met een ruime keuze aan ankerplaatsen. We zijn nog op tijd voor de lunch en gaan snel naar Port Elizabeth. Aan het water wemelt het van de restaurants. Wij kiezen voor de Whaleboner, een uitspanning met walviswervels als barkrukken. Er liep ook een heel jong geitje rond, gevaarlijke omgeving als geit zou ik zo denken. De watertaxi’s varen af en aan en brengen mensen naar de mooie zandstranden, restaurants en de markt. Ze kennen maar een stand; keihard. Op het pleintje onder een prachtig mooie boom kopen we kokosnoten en genieten van het heerlijke vocht. Er staat ook een dame die taart verkoopt. Het hardroze glazuur glimt je tegemoet. We hebben deze verleiding weerstaan. Er staan heel wat kleurige taxi’s, de passagiers zitten op bankjes in de open laadbak, klaar, maar wij nemen de mini-bus naar Friendship Bay. Je zou ook kunnen lopen, want het eiland is maar 20 km2 groot. Op veel van de bussen staan teksten, godsdienstige teksten. Wanneer we zo goed als vol zitten vertrekken we. Elke verkeersdrempel wordt met zorg genomen, de busjes zijn namelijk zo volgeladen dat de schokdempers het meer dan zwaar hebben. Maar vol is niet vol hier. Piet zit op een drie persoonsbankje ingeklemd tussen 2 enorme dames. De jongeman, die de logistiek in het busje verzorgt gaat, nadat hij nog 2 mensen naar binnen gepropt heeft bij een van de dames op schoot zitten. De dame moppert dat ze niet betaalt voor dit ritje. Na 10 minuutjes stappen we bijzonder verhit uit. We lopen langs het strand naar de andere kant van Friendship Bay naar Mosquito Bar, dat prachtig aan het strand ligt. Lekker gelunched en vervolgens heuvel op naar de busstop. Onderweg genoten van het prachtige uitzicht. Je kon Mustique, bijgenaamd biljonair eiland zien liggen. Mick Jagger, Eric Clapton en David Bowie, trekken zich hier terug. We worden opgepikt door de zelfde bus, we zijn de enige passagiers, zalig. We ontmoeten onze Amerikaanse buren uit Rodney Bay en vertellen dat we overnacht hebben in Wallilabou Bay , waar de film Pirates of the Caribbean is opgenomen. Zij hebben de film, van Chinese makelij, gekocht en bekeken en we hebben hem van hun cadeau gekregen. We zijn benieuwd. Morgen vieren we Piet’s verjaardag, de kinderen zijn al druk geweest met het maken van slingers en tekeningen. Na de koffie, natuurlijk met taart vertrekken we naar Canouan.

st Lucia - St Vincent set van Pirates of the Caribbean in St Vincent St Lucia - St Vincent 18/2 Afscheid genomen van Rodney Bay en op weg naar Soufriere en de Pitons, de 2 hoge, spitse vulkanische bergen die het nationale symbool van St Lucia vormen. We pikken een ankerboei op in Malgretout, dat midden in een natuurreservaat ligt. De ankerboeien liggen zo dicht bij elkaar dat er geen ruimte voor "swingen" is en er een lijn naar de wal gebracht moet worden om die daar aan een palmboom vast te binden. Hoe moeilijk kan dat nu zijn en we besluiten dan ook om dit klusje zelf te klaren. Piet in de bijboot met de lijn. De stroming blijkt echter zo sterk te zijn bij het achteruitslaan de kont van de Sabbatical helemaal de verkeerde kant opdraait en zo lang is onze lijn nu ook weer niet. Iemand op de kant springt te water om de lijn aan te pakken. Piet wil het bijbootje stoppen, maar zet hem per ongeluk in de achter, man bijna overvaren en Piet ook bijna te water. Dit werkt ook niet. In een ultieme poging om deze uitdaging tot een goed einde te brengen, ga ik in de bijboot en duw met volle kracht de kont van het schip opzij, Piet aan het stuur en onze man te water met de lijn. Gelukt. Onze man blijkt een plaatselijke verkoper te zijn. Hij komt naar de Sabbatical zwemmen en brengt kokosnoten mee. Dit keer geen groene maar de harige bruine. We bestellen broodjes voor morgenvroeg. De familie Snel heeft wederom voor gratis entertainment gezorgd De volgende morgen worden de broodje gebracht en wordt er afgerekend. We breken de zonnetent af en wachten op onze man die de lijn nog even los zou maken. In geen velden of wegen te bekennen, te vroeg afgerekend, een wijze les. Ik ga te water en maak de lijn los. Lekker zo'n ochtenddip. Met een straf windje en redelijk hoge golven varen we naar St Vincent, 35 nmijlen verop. We liggen nu in voor anker in Wallilabou met een lijntje naar de kant. Dat hebben we dit keer keurig laten verzorgen door de locale mannen, die hier in roeiboten de baai bevolken. Carolien, haar Franse echtgenoot en zoontje Niels van 4 jaar kwamen even buurten. De kinderen hadden ontzettend veel plezier met elkaar op de boot en later aan de wal, terwijl er ingeklaard moest worden. We worden omringd door het decor van de film "Pirates of the Caribean," die hier is opgenomen. Op de achtergrond klinkt de steelband, die de live muziek bij het restaurant verzorgt. Het is een zalig, zwoele avond en we schenken nog een glaasje rood in.

Rodney Bay 25/2 De gestolen stekker is weer terecht. Terwijl ik ons s'ochtends bij het havenkantoor aanmeld en vertel over de diefstal blijkt dat de beveiligingsbeambte de stekker verwijderd heeft. Wij kwamen na vijf uur de haven binnen en dan moet je wachten met het aansluiten van de elektriciteit en water tot de volgende dag. Stekker weer terug en vervolgens worden we legaal aangesloten. Het is hier net een klein dorp met een supermarkt, kledingwinkeltjes, een wasserette, een bakker, Italiaans ijs en restaurantjes. Een van de restaurants heeft ook een zwembad voor haar gasten en daar zijn wij direct te vinden. Onder het genot van een koud drankje genieten we van Evie en Pjotr, die nu met behulp van de oude vertrouwde vleugeltjes, de drijvertjes in hun zwempakjes en gesterkt door hun ervaringen in het zwembad in Dominica, geheel onverschrokken te water gaan. Natuurlijk ga ik even afkoelen en we hebben veel plezier samen. Het restaurant heeft een hoog lounge gehalte, gezellige houten schommelstoelen, leeshoek, televisieschermen en natuurlijk WiFi. Als je zo aan het zwembad zit, raak je al snel in de vakantiestemming. Het bevalt ons hier zo goed dat we nog maar een dagje blijven. We komen nog een paar bekenden tegen en dat maakt het nog gezelliger. Na 2 nachten aan de steiger verkassen we een paar honderd meter, om daar voor anker te gaan. We liggen voor een van de top restaurants van St Lucia, "the Edge" en zijn omringd door prachtige vakantiehuizen. Er zijn er nog meer in aanbouw, dus als je wilt investeren in een leuk huis aan het water, doe het vooral hier. Na weer een paar gezellige uurtjes in het zwembad gaan we aansluitend naar "Pizza Pizza." Ze hebben, naast heel lekkere pizza's, een prachtige speeltuin. Trampolines, een groot springkussen, klimrekken en schommels houden de kinderen lekker bezig. Met rode konen van het spelen en hun buikjes rond van de pizza keren we terug naar de Sabbatical. In een mum van tijd slaapt de familie. Wanneer ik water ga opzetten voor een kopje thee stap ik bijna op Evie. Ze ligt in de kombuis op de grond te slapen. Wanneer ik haar in haar bedje til, wordt ze wakker. Ze wil niet in bed want dat is te warm, ze slaapt liever op de grond. Nu goed dan, heel even, maar dan wel in je eigen hut anders gebeuren er nog ongelukken. Piet tilt ons bijzondere en eigenwijze meisje later in haar bedje.

Martinique - St Lucia fruitboot in Rodney Bay 23/2 Het was een prettige overtocht; ruime wind, een zonnetje en lekker zeilen. Onze eerste stop in St Lucia is Rodney Bay, een mooi beschutte baai met aan de noordkant Pigeon Island. Dit eiland was de basis voor de Britse Marine in de dagen van weleer. Het was ideaal gelegen omdat je Martinique, daar waar de Franse basis was, meestal goed kon zien. Tegenwoordig is het een nationaal park. Traditiegetrouw ga ik met de kinderen zwemmen. Omdat we alleen maar naar het strand willen, hoeven we geen entree voor het park te betalen. De kinderen spelen en zwemmen dat het een lieve lust is. Ze hebben hun zwembrillen op en zien er erg hip uit. Evie gaat al echt met haar hoofd onder water, terwijl ze op haar buik ligt en met haar benen trappelt. Op het strand raak ik in gesprek met een vrouw, die vertelt dat zij als jong meisje op Aruba gewoond heeft. Haar moeder sprak wel wat Nederlands maar zij niet. Dan zegt ze opeens “Kakkerlak,” dat schoot haar ineens te binnen. Nu we steeds meer fruit op de markt kopen, neemt de kans op dit ongedierte toe. Bij kakkerlakken denk ik nog steeds aan Tineke en Harry in het Haagse met hun exotische bovenburen, die de verwarming stookten tot tropische temperaturen en het niet zo nauw namen met de hygiëne. Omdat het onafhankelijkheidsdag is, wordt er in het park een concert gegeven. Natuurlijk gaan we even kijken, zo tegen vieren. Alhoewel er al veel mensen op plastic stoeltjes onder de bomen zitten en er uitgebreid getest wordt, is het concert, dat gepland stond om 14.00 uur, nog niet begonnen. Island time…. We gaan weer terug naar de steiger. Daar zien we dat onze bijboot klem zit onder de steiger. Wanneer ik de boot bevrijd heb, zie ik tot mijn grote schrik dat de handel van de versnelling compleet afgebroken is. Dan maar zwemmen. Als een soort uit de kluite gegroeide zeehond trek ik de bijboot voort. Evie en Pjotr vinden het prachtig. Ik wat minder, de Sabbatical ligt toch een aardig eindje verderop. Gelukkig worden we opgepikt door een stel Fransen en zijn we in een wip thuis. Piet is niet blij en dat is een understatement. Hij ziet ons hier al weer dagen of weken liggen om te wachten op onderdelen en een reparatie. Het concert is inmiddels begonnen en dat is niet te missen. We gaan verkassen en zoeken ons heil iets verder op en liggen voor Reduit beach, waar het weliswaar hobbelt, maar wel zalig stil is. De volgende ochtend varen we het kanaaltje naar de haven binnen en zien het enorme uithangbord van “Lifekraft en Inflateble Centre, sales, service en repaircentre for inflatebles” Hier moeten we zijn en we parkeren de Sabbatical voor de deur. Een oudere Engelsman gaat even voor ons bellen. Zijn secretaresse gaat een nieuwe versnellingshandel voor ons halen, duurt naar verwachting anderhalf uur, want ze zijn met de weg bezig. Hij regelt ook een specialist voor ons, want de hele motor moet uit elkaar. Aan het eind van de middag zijn we weer in het bezit van een werkende motor en 500 EC dollars armer. Dit is ook Island time! We liggen in de haven en dat genoegen hebben we niet meer gehad sinds Guadeloupe. Stroom, water en WiFi, wat wil een mens nog meer? Ineens valt de stroom uit. Piet gaat op onderzoek uit en wat blijkt; onze stekker is gestolen. Lekker hoor.

Anse Arlet - St Anne zelf sturen 21/2 V 10.00 A. !3.00 afstand 15 nmijl Het blijft een moeilijk stuk. Weer wind tegen en soms gingen we niet harder dan 2 knopen. In de Cul de Sac van Marin aangekomen zien we dat Pieter en Maria er nog voor anker liggen. Ze komen bij ons aan boord voor koffie. Voor we het weten is het 16.00 uur en gaan we naar de wal om uit te klaren. Helaas is het douane kantoor dicht.Het blijft een toestand die formaliteiten. Op de Mama-Cocha, wat Godin van de zee betekent, drinken we een borrel. Het is nog steeds regenachtig en bij terugkomst op de Sabbatical merken we dat we een luik hebben laten open staan. Gelukkig is het zoet water. De volgende morgen, bepakt met pc naar de wal. Piet gaat nog wat nautische inkopen doen en ik ga met de kids naar het restaurant, waar ze WiFi hebben. Helaas is het restaurant wegens het carnaval gesloten. De WiFi staat wel aan en we zien overal mensen op de stoep zitten met hun laptop opschoot. De batterij van onze laptop is om de haverklap leeg dus geen verbinding voor ons. Dan zie ik een lotgenoot, die heel slim door de afrastering van het restaurant heen de wandcontactdoos heeft bereikt. Goed voorbeeld doet volgen en in een mum van tijd is de zaak aangesloten. De verbinding is helaas slecht en verder dan 3 foto’s uploaden en eindelijk, sinds Guadeloupe, even de mail checken komt het niet. Piet komt terug met enthousiaste verhalen over een grote supermarkt met een dinghy steiger voor de deur. En halfuurtje voor sluitingstijd vallen wij de Price Leader binnen en doen goede zaken. S’Middags gaan we voor anker bij St Anne en stappen direct in de bijboot naar het strand. Het is een prachtig, heel lang en wit zandstrand. Mooi helder water dat maar heel langzaam dieper wordt. Het is een populair strand en het wemelt er van de gezinnen met kinderen. In de schaduw wordt jeu de boules gespeeld. Evie en Pjotr zwemmen, op hun manier dan, dat het een lieve lust is. Ze worden aangesproken door een twee poedelende heren, maar zeggen niets terug. Ik vertel dat ze geen Frans spreken. Evie zegt verontwaardigd dat ze wel Frans speekt. Ze kan toch zeker bonjour, au revoir en mercie zeggen. Aan het eind van het strand ligt club Med. Echt een prachtige plek. Het is heel ruim van opzet en het ziet er gezellig en tropisch uit. Volgens mij is dit een heel aardige vakantiebestemming. Na een kleine 2 uur komt Piet ons weer halen. Hij is ondertussen druk geweest met het schrobben van de boot. De zoutaanslag is enorm en gaat er nauwelijks af. Pieter gaf ons gisteren de tip het zout met Correlbrill te lijf te gaan en ik moet zeggen dat de boot er stukken beter uitziet. We eten lekker vers vlees dat ons heerlijk smaakt. We zijn de afgelopen weken tot diepgevroren vlees en vooral kip veroordeeld geweest. Daar is niets mis mee, alleen moet je het wel s’ochtends kopen en laten ontdooien en dat vergeten we nog wel eens. We deinen zachtjes en in de verte horen we de luide carnavals muziek. Het zijn de laatste stuiptrekkingen van dit grootse festijn. Morgen varen we nar St Lucia.

Fort de France en omgeving carnaval 20/2 Al zeulend, met 2 Ikea tassen vol met wasgoed, begin ik steeds meer te verlangen naar een wasmachine aan boord. Kost wat water, maar waar hebben we die watermaker dan voor. Een half uur later dan de vermelde openingstijden verschijnt de dame van de wasserette. Wassen en drogen voor 36 euro. Ik bedoel maar. Een uurtje later zeul ik het natte wasgoed, en dat is echt zwaar, naar de bijboot. Even later wappert alles aan de waslijn op de Sabbatical. Op zoek naar verkoeling motoren we naar de baai van Arlet. We genieten van de zonsondergang op een terrasje op het strand. De kids spelen en zwemmen en pa en ma drinken een glaasje. De volgende dag willen we naar St Anne, gelegen in de baai van du Marin. We hebben de wind recht op de kop, maken nauwelijks voortgang en erg aangenaam is het ook niet. We besluiten om te keren en voor de wind zeilen we naar de Fort de France. Om 15.00 uur begint daar de carnavalsoptocht en die willen we graag zien. We ankeren naast het Fort en nemen de bijboot, die we kunnen aanleggen aan een gloednieuwe dinghy kade. De optocht was bijzonder kleurrijk en vrolijk. Ieder gezelschap heeft z'n eigen muziekkorps. Heel veel trommels, maar ook blazers, koper en schelpen. Er wordt hier niet gehost maar echt gedanst. Ieder groep heeft z'n eigen dansjes, heel swingend. Ook het publiek laat zich niet onbetuigd en danst en zingt mee, natuurlijk ook verkleed. Netkousen in fluoriderende kleuren zijn erg populair en volgens Evie en Pjotr zijn het onderbroeken met gaatjes. Vandaag heeft het de hele dag geregend. We weten niet wat ons overkomt. Met de bijboot naar de kant, zeiknat. De hele middag in het restaurant verbracht. We worden bediend door een corpulente dame met hotpants, netkousen, glitterblouse en een hoedje van nepbont. Het wordt tijd dat we weer een ander eiland gaan bezoeken. Op het programma staat St Lucia. Om uit te klaren moeten we echter naar Marin. We hopen dat de wind ons goed gezind is.

Marin les Trois Ilets 16/2 We zijn mede op Martinique om spullen in te slaan, die we naar verwachting in de rest van de Antillen niet meer kunnen vinden. Voornamelijk (reserve) onderdelen voor de boot. Marin zou hiervoor het Mekka zijn, aldus de pilots. Aangezien het al vrijdag is en met het Carnaval voor de deur bedachten wij dat het wellicht handig was om vandaag met de bus naar Marin te gaan. Het leek mij verstandig om eerst met de veerboot naar Fort de France te gaan, omdat daar het buscentrum van Martinique is. Na een kort boottochtje de wal op en inderdaad direct een busje te pakken. So far so good. Enige tijd later stonden we echter in de file. Het leek wel mijn vroegere, dagelijkse tochtje op de A1. Overal wegwerkzaamheden, een busje dat steeds voller en voller werd en een chauffeur die van omwegen hield. 2 uur later, het was een wonder dat de kinderen het droog hielden, stonden we dan eindelijk in Marin. Eerst maar even iets drinken. We ontmoeten Maria en Pieter, een Nederlands stel dat we nog kennen van de Vertrekkersbijeenkomst van mei vorig jaar. Ze zijn op Valentijnsdag aangekomen op Martinique, na een overtocht van 21 dagen met hun Concord 47. Ze hebben een mooie overtocht gehad en voelen zich niet moe. Ze vertellen en laten foto's zien van hun ontmoeting met een school orka's en van een avontuurlijk stel Polen, dat per roeiboot de Atlantische oceaan oversteekt. www.mama-cocha.nl Piet gaat shoppen en wij lopen vast naar het dorp. Een paar dingen van onze verlanglijst hebben we kunnen krijgen. Het ankerlicht, op zonne-energie helaas niet, hadden ze nog nooit van gehoord. We nemen de bus terug, gaan niet via Fort de France, maar direct naar Trois Ilets. We zijn binnen het uur terug. Moe maar voldaan.

Roseau - St Pierre (Martinigue) golfbaan trois ilets 13/2 V 8.00 A 15.00, afstand 37 nmijl, wind Oost 5 Rond Roseau kun je verschillende soorten walvissen en dolfijnen zien. We speuren en speuren het water af, maar geen beest te bekennen. Het waait lekker maar de golfslag is erg kort wat onze tocht niet echt aangenaam maakt. We varen langs Scotts Head, het zuidelijkste puntje van Dominca, met aan de ene kant de Caribische zee en de andere kant de Atlantische oceaan. We denken aan Sjoerd en Annet die op dit moment bezig zijn met hun oversteek. We hopen ze binnenkort weer te ontmoeten. We ankeren in St Pierre, dat in 1902 getroffen is door een vulkaanuitbarsting. Alleen degene die op dat moment in de gevangenis zat heeft het overleefd, met dank aan de dikke muren van zijn tijdelijk onderkomen. Glashelder water hier, dat uitnodigt tot een duik en een bezoekje aan het strand. Ons melden bij de douane doen we de volgende dag. Super relaxed, onder het genot van een drankje kan dat hier bij het plaatselijke internetcafé. Alleen de crewlist invullen en voila, de felbegeerde stempel. Geen paspoorten inzien en geen interesse voor de papieren uit Dominica. Dat had dus een tripje naar de douane aldaar kunnen besparen. Wat ons opvalt, is dat er hier veel opticiens zijn en dat deze winkels er bijzonder mooi en modern uitzien, dat in schril contrast tot de meeste andere winkels. Goede business blijkbaar. Na de lunch, met heerlijk stokbrood want we zijn weer op Frans grondgebied, vertrekken we naar de baai van Fort de France. We liggen voor anker in les Trois Ilets, direct voor de 18-hole golfbaan met palmbomen. Ik heb de middag vrijaf gekregen en neem de veerboot naar Fort de France om eens lekker te winkelen. Het was zalig om weer eens alleen rond te kunnen slenteren. Aankomend weekend is het Carnaval en vele dames zijn nog op pad om een mooie outfit te vinden. De speciale winkels hangen vol met glitter topjes in allerlei kleuren en bijpassende rokjes, pruiken, maskers, boa's en feestmutsen. Haren zijn al ingevlochten en versierd met gekleurde linten en sommige wangen zijn beschilderd met prachtige motieven. Piet en de kids hebben zich vermaakt in de speeltuin. Er is helaas geen strand hier en het water is niet erg helder, modder !

Roseau 12/2 We zouden eigenlijk gaan varen vandaag; naar een ander plaatsje, zoals Evie en Pjotr zeggen. Piet maakt de boot klaar en ik neem de kinderen mee naar de douane om daarna boodschappen te doen. Het is zeker 35 nmijl varen naar Martinique en de koelkast is leeg. Na 10 minuten "broemmen" en wederom kunst en vliegwerk om aan wal te komen, wordt ons verteld dat het douanekantoor in Roseau gerenoveerd wordt en dat we naar een ander kantoor moeten, zo'n dikke nmijl verderop. Een taxichauffeur wil ons wel brengen, 10US dollar vraagt hij voor dit ritje. Ik bedank vriendelijk voor de eer. Kinderen ingeladen en nog even een stukje verder gevaren. De zee werd echter wat ruwer en we besloten weer richting de Sabbatical te varen, nog wel even een boodschappenstop. Helaas een steiger te ver afgemeerd, zodat we toch nog een stuk langs de drukke weg moesten lopen. Terug bij de Sabbatical aangekomen was het inmiddels al 10.00 uur en moest er nog steeds uitgeklaard worden. We besloten met de boot naar de douane te varen en daarna weer terug naar onze boei te gaan, om nog 1 nachtje in Dominica te blijven en morgenvroeg te vertrekken. Weer terug aan de boei als eerste de zonnetent opgezet, volgens mij kun je hier echt niet zonder. Piet raakte in gesprek met een visser en vroeg hem welk aas te gebruiken om kreeft te vangen. Hij gebruikte zelf gewoon kleine visjes en was eigenaar van een aantal kreeftenkooien. Hij was aan het sparen voor een buitenboordmotor en ons verzoek om een kreeft van hem te kunnen kopen viel in goede aarde. Helaas zijn wij niet de enige bij wie de kreeftenkooi leeg blijft. Voor de goede orde het is kreeftenseizoen, dus geen illegale acties dit maal. De gehele middag hebben we bij het zwembad van het Anchorage hotel doorgebracht. Op een gegeven moment had Piet de kinderen de zwemvesten aangetrokken en een soort zwemband omgedaan en daar gingen ze, helemaal alleen het zwembad door. Ze waren verschrikkelijk trots en hadden erg veel plezier, samen met Jordish, een jongentje van een jaar of 5 wiens moeder s'middags als kamerhulp in het hotel werkte. Hij kon niet zwemmen en had duidelijk instructies gekregen om niet in het zwembad te gaan. Toen ik hem echter vroeg of hij mee wilde spelen, wist hij niet hoe snel hij zijn kleren uit moest trekken om in zijn onderbroek te water te gaan. Het was een hele gezellige middag.

Dominica, sightseeing Trafalgar falls 11/2 Om 8.00 Pancho opgeroepen op kanaal 16 en na wat onderhandelingen over het programma en de prijs waren wij klaar voor een dagje sightseeing. De engelse familie, met 3 kinderen van 7,9 en 11 jaar oud, met wie wij deze dag zouden doorbrengen, bleek half Zweeds te zijn. Ze hadden hun huis in Engeland net verkocht en waren nu druk in de weer een huis in Zweden te kopen, om daar half april te gaan wonen. In de tussentijd, zo'n 3 maanden lang vermaakten zij zich, al zeilend, in het Caribische gebied. Met z'n allen in het busje. Door onze gids annex buschauffeur werden wij op allerlei interessante zaken gewezen, waaronder cacao-, nootmuskaat- en koffiebomen. We reden dwars door het regenwoud en regenen deed het zeker. Het was een prachtige tocht en na driekwartier rijden kwamen we bij onze eerste stop. Na 10 minuutjes lopen over een nat en rotsachtig paadje kwamen we bij een poel aan. Geen waterval te bekennen. Die kon je alleen maar zien, wanneer je door de spelonk zou zwemmen. De 3 jongens, samen met hun pa, direct te water. Het was zeer verrassend en prachtig geweest, vertelde ze. Vanuit hier kun je ook naar het Boiling Lake lopen, een heel zware tocht van bijna 9 uur. Er vertrokken een aantal sportievelingen die kant op. Bij Trafalgar Falls ontmoette we de gasten van het cruiseschip, zeker zo'n 50 stuks. Weer een kleine wandeling en je ziet de Twin Falls. Daarna wordt het moeilijker en slechts een handjevol bejaarden waagden zich over het rotspaadje om de waterval nog beter te kunnen bekijken. Wij ook en Evie en Pjotr zijn onverschrokken. De laatste stop is bij de Sulphur Springs, een half uur rijden. Bij het informatiecentrum zien we een video over het ontstaan van het eiland, met z'n vele vulkanen, wel 7 stuks. De bronnen zijn veel minder spectaculair dan verwacht. Er zijn echter wel zwavel baden en er is ook een lekker riviertje, waarin het goed afkoelen is. Rond 15.00 uur komen we aan bij het Anchorage hotel, waar wij onze zeer hongerige magen stillen en de kinderen nog lekker lang in het zwembad spelen. Het was een prachtige dag en vooral de weelderige natuur van Dominca heeft veel indruk op ons gemaakt.

Portsmouth - Roseau koskosnootje to go 10/2 V 10.00 A 15.00 afstand 19,4 nmijl Het is zaterdagochtend en er is markt in Portsmouth. De kinderen willen blijven spelen aan boord, Piet breekt de zonnetent af en dus gaat ma alleen op stap. Een klein stukje met de bijboot, die inmiddels ook door mij met het zelfde gemak als een personenauto gebruikt wordt. Parkeren op het strand vlak naast de markt. Veel kraampjes met groente en fruit. Het is een genot om hier inkopen te doen. De tomaten, passie- en stervruchten, sla, komkommers en paprika's verdwijnen al snel in de boodschappentas. In Guadeloupe op de markt van Point a Pitre was een korte blik naar het een of ander al genoeg om aangesproken te worden. Hier kan je rustig kijken en voelen en moet je de verkoper zelf aanspreken om zaken te doen. Veel fruit ligt in kleine bergjes bij elkaar. De standaardprijs is 2 EC dollar (dat is ongeveer 70 euro cent) per bergje. De kokosnoten liggen in de achterbak van kleine vrachtwagentjes en de verkoper maakt ze, met een gevaarlijk groot mes, ter plekke klaar voor consumptie. Verse Kokosmelk is echt verrukkelijk. Ik neem er ook nog eentje mee voor op de boot. We hebben Pjotr's tropische garderobe aangevuld met 8 korte broeken, allemaal verschillende ruitjes en bijpassende T-shirts. De broekjes hebben een GAP label, maar wij denken dat ze uit China komen. Ze zijn lekker luchtig en staan erg leuk. Ik heb nog een blijvende indruk in Portsmouth achtergelaten door, zeer onoplettend, op het trottoir te stappen dat net voorzien was van vers cement. Daar maak je geen vrienden mee. Al zeilend de baai uit, maar langs de kust valt de wind weg en moet de motor bijgezet worden. Het is hier erg diep tot vlak voor de kust, we kunnen daardoor veel van de dorpen en natuurschoon van het eiland zien onderweg. Piet draait vakkundig een gat in de kokosnoot en we genieten van het sap. Evie en Pjotr spelen volop. We hebben een klein filmpje gemaakt van hun spel over het ankeren. Met het prachtige landschap, de kinderen die zich zo heerlijk vermaken en de zalige temperatuur voelen we ons erg rijk met ons huidige leven Als we aankomen in Roseau worden we weer begroet door de bootboys. Ze vragen of we een ankerboei willen huren. Na eerst even rondgevaren te hebben, besluiten we dat dit toch wel handig is. Het is hier zo'n dikke 20 meter diep en met 60 meter ankerketting wordt dat krapjes. We liggen voor het "Anchorage" hotel en maken gebruik van hun aanlegsteiger om aan wal te gaan. Een lange tocht langs veel kleurrijke edoch vervallen hutjes, met veel volk voor de deur. Van burengerucht trekt hier niemand zich wat aan, want uit sommige huizen klinkt de muziek zo hard dat je elkaar 3 huizen verder op nog niet kunt verstaan. Onderweg komen we de ijscokar tegen en daar kunnen we natuurlijk niet zomaar aan voorbij gaan. Eindelijk vinden we een mini-mini supermarkt waar we brood en 6 ingevroren kippenpoten kunnen kopen. Terug met de bus. Pancho, de eigenaar van onze boei komt s'avonds even langs en vraagt of we geïnteresseerd zijn in een excursie. We gaan liever zelf met de bus, maar dat wordt lastig op zondag. Hij doet ons een voorstel om samen met een engelse familie op stap te gaan. Morgen om 8.00 uur beslissen. De cruiseboot komt namelijk morgenochtend aan en het handig om op pad te gaan voordat deze meute dat doet

Calibishie op de rode rotsen 8/2 Er zijn hier veel taxi's met als gids opgeleide taxichauffeurs, die de toeristen, veelal Amerikanen, graag het eiland laten zien. Wij vinden het leuk om er zelf op uit te trekken met de bus. We vertrekken rond 10.00 uur in een klein mini-busje richting Calibishie, aan de noordkant van het eiland. Een ritje van een half uur dwars door Dominca. Het was prachtig, overal oerwoudachtige begroeiing, in vele schakeringen groen. Dominica heeft 365 rivieren en met de regelmatige regenval, of "Blessing", zoals ze hier zeggen, daarom blijft het ook groen. "Hier is Calibishie", we stappen uit en staan wat verdwaasd te kijken. Wat gaan wij hier de hele dag doen? Eerst maar wat drinken. De eerste uitspanning serveert alleen alcohol. Verder op meer geluk. Piet wordt uitgenodigd om zelf in de koelkast te kijken of er iets voor ons bij is. De dame vertelt ons dat er aan het eind van het dorp, een lange straat met hier en daar een barretje en een "supermarkt", een lodge is en dat de eigenaren Belgen zijn. De Calibishie Lodge (www.calibishie-lodges.com) ziet er gezellig uit. De zoon van de eigenaar vertelt ons dat het een klein stukje lopen is naar de "Rode rotsen". De "Rode rotsen" zijn echt rood en met als achtergrond de blauwe zee is het een spectaculair uitzicht. Vanaf de rotsen zien we het strand al liggen. Na een korte wandeling genieten we van het heerlijke water. De golven breken op het rif waardoor we heerlijk rustig kunnen zwemmen. We strijken neer op het terras van de lodge voor een uitgebreide lunch. Dat het eten op zich laat wachten, vanwege een stroomstoring, is geen probleem want wij vermaken ons prima in het zwembad. Zalig gegeten en voor we het weten is het al 15.00 uur en is het tijd om terug te keren naar Portsmouth. We staan in het bushokje in de hoop dat er snel een busje komt. Na 17.00 uur rijden ze überhaupt niet meer. Ja, hoor daar komt er een. Piet zwaaien en Evie ziet nog even kans om van het bankje af te vallen, precies op haar hoofd. Piet en ik genieten weer van de mooie rit, terwijl Evie en Pjotr op de achterbank in slaap vallen. Terug in Portmouth wordt Piet aangeklampd door zijn "vriend" Paul. Een Dominicaan, die ook zeilt en al heel wat oversteken achter de rug heeft. Hij heeft Piet gisteren geronseld voor een etentje in een restaurant in aansluiting op onze excursie, crayfish, een soort grote gamba's. Het restaurant is niet meer dan een vervallen hut annex bar. De bezoekers zijn stuk voor stuk zeer bijzondere types en niet de mijne. Ik voel me er niet echt gemakkelijk en begin jeuk te krijgen. Piet had afgesproken om 17.00 uur te eten i.v.m. de kinderen. We zitten nog helemaal vol van onze lunch en eigenlijk willen we daar helemaal niet eten. Maar ja er is speciaal voor ingekocht en belofte maakt schuld. De kokkin laat vertellen dat 17.00 te vroeg is en ik wordt naar haar toe gedirigeerd om een ander tijdstip af te spreken. In een ruimte van misschien 1,5 bij 1,5 zit een stevige, zeer donkere, oudere negerin in bloemetjesjurk op een witte plastic stoel. Als ik haar vertel dat wij vanavond van haar kookkunsten mogen genieten, straalt ze en lacht van oor tot oor. We spreken af om 18.00 uur dat is goed, want ik moet weten dat het niet het seizoen is voor crayfish. Als we rond 18.00 terug komen is het donker en dat was nu precies de bedoeling. Ik vraag of we buiten kunnen eten, want binnen kun je nauwelijks zitten. De crayfish is heerlijk en wij bedanken de kokkin persoonlijk. De prijs, want daar hadden we geen afspraken over gemaakt, valt enorm mee, 5 euro per persoon. Later realiseren wij ons dat dit een zeer illegaal diner was. Crayfish mag net als kreeft in een bepaalde periode niet gevangen worden. Met dank aan Paul hebben wij dus toch kunnen genieten van deze lekkernij. Op het aanbod van de leverancier, die ons vertelde dat hij deze beesten met de hand vangt en inderdaad vaak gebeten wordt, om ons morgen op de Sabbatical verse crayfish te leveren zijn we maar niet verder ingegaan.

Les Saintes - Portsmouth (Dominca) Bootboy 6/2 V 11.00 A 15.00, Afstand 26 nmijl, Oost 5 Na 2 dagen met veel regen en enorme windvlagen lijkt het rustiger te worden en vertrekken we eindelijk naar Dominica. Alhoewel de golven nog redelijk hoog waren, werden we geen van allen zeeziek en dat maakt een tocht, hoe kort dan ook een stuk gezelliger. Bij de grote Prince Rupert bay aangekomen is het wel even zoeken naar de douane. We gaan voor anker en ik klim in de bijboot met de papieren om ons aan te melden. Na wat kunst en vliegwerk om aan wal te komen is het kantoortje gevonden. Een aantal Noren krijgt een veeg uit de pan omdat ze niet direct bij aankomst naar het kantoor zijn gekomen, er klopt ook iets niet met de papieren en ze moeten morgen terugkomen. Vertwijfelde blikken bij vertrek. Ik zet mijn beste beentje voor. Heel beleefd zijn en vriendelijk grijnzen helpt. Of ik de kapitein ben? Jazeker, dat ben ik. Wanneer je deze functie namelijk niet bekleedt, kun je onverrichter zaken terug, want alleen de kapitein mag de papieren tekenen. Vragenlijsten over de boot en de bemanning invullen op formulieren met carbonpapier er tussen. "Hard drukken" luidt de instructie dan ook. Op deze lijst moest ook ingevuld worden of we verstekelingen aan boord hadden. Na een kwartiertje pennen, aanvullingen en correcties aangebracht te hebben kreeg ik de gewenste stempels. Het was iets voor vier uur, wat goed uit kwam want alles daarna is overwerk en dat moet extra betaald worden. Terug naar de boot viel me op dat we niet meer op de zelfde plek lagen. Piet vertelde dat het anker weer gekrabd had, maar dat ie opeens weer gepakt had en nu stevig vast lag. Het anker was onder een kabel vastgeraakt en we konden niet meer loskomen. Na een aantal vruchtloze pogingen ging Piet te water. Het anker lag ruim 7 meter diep en het kostte Piet al zijn krachten en adem om ons te bevrijden. Al proestend en stikkende kwam onze held weer boven. Klus geklaard en klaar voor vertrek. Nu op zoek naar de Lahaina die verder op in de baai ligt. Gevonden en gezellig bijgekletst. We liggen hier prachtig met zicht op de enorme groenpracht. Met regelmaat komen de boat boys voorbij die hun diensten en produkten, vlaggetjes van Dominca en vruchten, komen aanbieden. De volgende ochtend hebben we, tussen de enorme stortbuien door, Portmouth verkend. Binnen een kwartier had ik al 5 mensen gezien die een gedeelte van hun arm of been miste. Houtzagerij? Qua sfeer heeft het wel wat van de Kaap Verden. Rommelig, maar wel gezellig en kleurrijk. Omdat onze resterende EC dollars vanuit Antigua waren opgegaan aan de douane formaliteiten zochten we een flappentap. Het antwoord van een keurige dame van middelbare leeftijd op onze vraag naar een bank luidde:'deze weg verder aflopen totdat je bij de bedelaars komt en dan links af" Klopte helemaal. s'Middags nog even naar het strand en spelen met Mirre. Erik en Marieke vertekken morgen naar Gaudeloupe en wij gaan met de bus op pad om dit prachtige eiland te ontdekken.

Pointe a Pitre - Les Saintes brommer verhuur 3/3 V 11.00 A 14.30, afstand 20 nmijl, Noordoosten wind 5 knopen met uitschieters naar 6 en 7 knopen. Met veel wind en een aardig vaartje lopen we Les Saintes binnen. We hebben besloten om toch maar een tussenstop te maken en zo misschien nog wat van het carnaval van Guadeloupe mee te maken. We ankeren in de baai voor Bourg des Saintes, maar echt makkelijk gaat het niet. Na 5 mislukte pogingen voelen we ons de dummies van de baai, maar liggen we dan eindelijk vast. Tot een uurtje of twee s'nachts dan. Bangg en luide stemmen. We zijn weer eens van het anker geraakt en schampen een ander schip. Weg hier uit deze baai en onze favoriete baai voor Ilet Cabrit opgezocht. Weer een nacht met weinig slaap. We denken er ernstig over om een nieuw anker aan te schaffen in Martinique. Ons anker, een Delta blijkt onbetrouwbaar te zijn wanneer het hard waait en de wind erg draaierig is. Heeft iemand suggesties voor ons !!. We krijgen een mailtje van Erik en Marieke van de Lahania, ze zijn in Dominica en ze hebben op onze website gelezen dat we in de buurt zijn. Natuurlijk leuk om elkaar weer te ontmoeten. Helaas houdt de wind van ruim 6 knopen ons nog 2 dagen in Les Saintes. Ondertussen genieten we erg van het ons inmiddels zeer vertrouwde Les Saintes. Je struikelt over de scooterverhuurzaken hier en daarom natuurlijk ook over de scooters, die niet alleen door de toeristen gebruikt worden, maar ook door de plaatselijke bevolking. Wanneer de school uitgaat zie je de ene na de andere scooter met moeder en kind of kinderen voorbij crossen. Wanneer ik informeer naar de carnaval festiviteiten hoor ik dat de optocht, wegens het overlijden van een 7 jarige kind, niet doorgaan dit jaar.

Pointe a Pitre tropische bloemen 1 feb Het gat in de koelvloeistoftank is profesorisch gedicht en we kunnen voorlopig verder motoren. Er zitten 9 pluggen in de tank en we hebben ze voor de zekerheid allemaal, per fax besteld bij de Perkinson dealer in Martinique. We hebben onze Franse buren het verhaal eerst laten lezen, gewoon voor de zekerheid. Naast ons, aan de andere kant, ligt een 61 voet lange Swan. Het is een charterschip en buurman Etienne is de kapitein. Hij komt regelmatig een praatje maken en vertelt ons van zijn favoriete eilanden. Evie doet hem erg denken aan zijn 5 jarige dochtertje dat ook Eva heet en die de helft van het jaar bij haar moeder in Italië woont. Met Pasen komt ze weer naar Gaudeloupe. We mogen ook een kijkje nemen op zijn schip. Heel ruim, maar wel erg "clean", een beetje hotelachtig. Piet kijkt jaloers naar de enorme kombuis met z'n 2 koelkasten en diepvries. Handig voor als je een grote vis vangt. Vandaag zijn we, samen met een familie uit Zwitserland met 2 kinderen van 3,5 en 2 jaar oud, naar het Aquarium geweest. Het was klein, maar goed verzorgd en de kinderen keken hun ogen uit. Een grote rog, haaien (die voornamelijk sliepen), reusachtige kreeften en een bonte verzameling kleinere vissen bevolken het aquarium. Evie en Pjotr gaan morgen tekeningen van de vissen maken. S'middags tuffen we met de bijboot naar het centrum van Point a Pitre. Een mooi park met fontein en eindelijk weer eens een speeltuin, maar helaas wel in de brandende zon. Een beetje rondgeslenterd en de couleur locale geproefd. Op een marktje zijn we gezwicht voor een fles rum met passievrucht. Terug bij de Sabbatical zijn we licht oververhit. Piet gaat met de kids naar het strand en ik ga boodschappen doen en nog even telefoneren in het "belhuis"bij de jachthaven. Lekker even bijkletsen voor 0,15 cent per minuut. Als ik terug kom zijn Piet en Etienne aan de rum begonnen, de stemming is vrolijk. Morgen gaan we weer terug naar Les Saintes om vervolgens naar Dominica te varen. We hebben nog even overwogen om hier nog een paar dagen te blijven om zondag het carnaval mee te kunnen maken. We hebben echter gehoord dat het zondag ook feest is in Dominica, dus wie weet storten wij ons eind van de week in het Caribische carnaval.

Pointe a Pitre zeesterren en -egels kijken 29/1 We hebben moeite om weg te komen uit onze prachtige baai in Les Saintes. We liggen hier nu al weer een aantal dagen en genieten nog steeds van het prachtige uitzicht, het kleine strandje en het heldere water. Van de geit die ons de eerste keer dat we aan wal gingen op de steiger opwachtte, z'n kop in onze strandtas stak en lekker tegen het bodyboard aanschuurde, hebben we sinds we de bijboot direct het strand opsleuren geen last meer. Dit tot grote vreugde van Evie en Pjotr die wat dieren betreft geen grote helden zijn. Ik moet toegeven dat ik, toen de kids van schrik weer in bijboot geklommen waren en het er naar uit zag dat de geit hun zou volgen, ook even moest slikken. Hoe krijg je zo'n beest weer uit de boot om maar te zwijgen over het levenslange trauma van mijn twee nazaten. Omdat al dat gesleur niet goed voor onze bijboot is, heeft Piet in de plaatselijke ijzerwarenzaak een klein ankertje gekocht, heel handig Terwijl we een uurtje stroom draaien, horen we opeens een enorm gepiep. Het alarm van motor gaat af. Nader onderzoek leert dat er een gaatje in de koelvloeistoftank zit met als gevolg dat de koelvloeistof eruit loopt en de motor oververhit raakt. Oh ja het is zaterdagmiddag dus het weekend blijven we in ieder geval nog hier. Maandag vertrekken we, nadat we de buren gewaarschuwd hebben voor mogelijke onverwachte manoeuvres, zeilend naar Pointe a Pitre op het gedeelte van Guadeloupe dat Grande-Terre heet, een kleine 25 mijl verder op. Het waait lekker, 16 tot 20 knopen, uit het Noordoosten. We zeilen scherp aan de wind, door de hoge golven schieten we echter nauwelijks op. Na 3 uur varen en nauwelijks 10 mijl verder geven we het op en draaien we om. Met deze voortgang halen we het niet voor zonsondergang en met een ondiepte vlak voor de kust, een ons onbekende haven en vooral zonder motor durven we dat niet aan. In minder dat uur zijn we weer terug. We ankeren in de baai voor Bourg des Saintes. Binnen 10 minuten na aankomst zitten we in de bijboot naar het strand. Evie en Pjotr spelen lekker. Een man maakt foto's van een leguaan die zich in de boom op het strand heeft verschanst. Opeens een enorme krak en met een plof valt de leguaan, van ongeveer een meter lang uit de boom. Geheel verbouwereerd blijft hij een poosje in het zand liggen en kunnen Evie en Pjotr hem goed bekijken. Vervolgens klimt hij weer de boom in en zoekt een stevige tak uit. s'Avonds wordt het avontuur van Leo leguaan, zoals wij hem gedoopt hebben, veelvuldig nagespeeld en besproken. De volgende dag gaan we het nog een keer proberen. Piet heeft het gaatje in de koelstoftank bewerkt met een soort super lijm en alhoewel het nog niet helemaal dicht zit, spuit het water er niet meer uit. Wij kunnen de motor daardoor in ieder geval kort gebruiken. De wind is gedraaid en is Oost tot Zuidoost. Het is een zalig tochtje en binnen 4 uur zijn we in Pointe a Pitre. De havenmeester is erg vriendelijk en helpt ons met aanleggen. Piet heeft in het Frans opgeschreven wat het mankement betreft en dit briefje neem ik mee naar het havenkantoor. Geen probleem, er wordt voor ons gebeld en binnen een half uur kunnen wij professionele hulp verwachten. En jawel hoor even later staat er een man bij de Sabbatical die ons komt helpen met onze koelkast! Foutje, bedankt. Het is zalig om weer aan de steiger te liggen en over onbeperkt water en elektriciteit te beschikken. De laatste keer was in La Gomera, een eeuwigheid geleden. In Antigua hebben ze Amerikaanse walstroomstekkers en die hebben wij niet en 150 US dollar vonden we te gortig. Hier hebben ze Franse stekkers en die hebben wij wel. Ik heb mij teruggetrokken in onze "badkamer" en uitgebreid genoten van het warme water.

Iles des Saintes prqchtige onderwaterzereld 26/1 Wij liggen alweer een aantal dagen idyllisch voor anker bij een strandje van een onbewoond eilandje. Een van de eilanden van les Saintes ten zuiden van Guadeloupe. Het water is glashelder dus het snorkelen is mooi, geitjes bewonen het eiland en een pelikaan vist op 20 meter van onze boot zijn maaltje op door van grote hoogte naar beneden te duiken, dan komt hij weer boven en slokt de vis op. Onderweg hierheen hadden wij een hele grote vis aan de haak, toen we binnen wilden halen ging hij er met het hele aas plus toebehoren vandoor,Chanel stond al klaar met het visnet maar het was niet meer nodig. Onder de boot zag ik tijdens het snorkelen drie koffervissen met prachtige grote vinnen. Vandaag tuffen we naar het dorp op zoek naar een internetcafe en wat boodschappen. Het zijn weer 2 straten vol restaurantjes en winkeltjes. Vanaf de dinghy steiger zie je de zeesterren en -egels op de bodem liggen. Evie en Pjotr vertellen dan weer het verhaal van oom Rick die op een zee-egel is gestapt en dat dat heel erg zeer doet met al die stekels in je voet. We zien weer veel mooie schepen en ook een zeeschildpad. Naar het westen kijken we naar Guadeloupe en naar het zuiden zien we de doorgang tussen de eilanden met daarachter Dominica onze volgende bestemming, het is maar 20 mijl en dan spreken we weer engels. Hier is alles erg Frans, we hebben weer drie afwasborstels kunnen kopen en gisteravond hebben Chanel en ik samen, later op de avond heerlijk eend met ratatouille en een flesje rosÃ© geconsumeerd. Chanel sliep vervolgens als een roos en heeft zich helemaal geen zorgen gemaakt over het anker. Evie en Pjotr zijn nu aan het schaatsen op de blokjes gemaakt van lego hier vlak naast mij. Een twee huppekee met je billen in de zee... is nu hun dagelijkse kreet. En zwemmen, doen we weer volop. Het weer? 30 gr zonnig lekker windje, bij jullie vorst hoor ik.

Guadeloupe 2 zwemles in de tropen 22/1 Weer een korte nacht. Niet door de omgeving dit maal, er ligt slechts een andere boot in de baai. Vanuit het restaurant nog een beat-eruptie rond 20.00 uur, toen de 1000 watt versterker even open gedraaid werd. Daarna serene rust. s'Middags was het anker gaan krabben en besloten we de kleine gele boei achter ons op te pikken. Piet had de omgeving al snorkelend verkend en had gezien dat de boei met een dikke staalkabel aan een flink stuk beton bevestigd zat. Ik in de bijboot om een lijntje aan te pakken om deze door het kleine oog van de boei te trekken, vanaf de Sabbatical zou het namelijk nooit lukken. Zittend in de bijboot is de Sabbatical toch wel groot wanneer zij zo op je af komt varen. Na deze kleine exercities gaan we een broodje eten en de kinderen gaan naar bed. Sinds een paar weken slapen ze s'middags niet meer en rollen ze s'avonds hun bed in om binnen 5 minuten in dromenland te zijn Midden in de nacht, om half drie om precies te zijn, worden we opgeschrikt door een enorme "Bonk". Gelijk schieten we allebei uit bed. We zijn afgedreven en de "Bonk" was het geluid van de Sabbatical die een rots raakt. Gauw de motor aan, volle kracht achteruit en het leed is snel geleden. Evacuatie was gelukkig niet nodig. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? We liggen niet meer aan de boei, dus we hebben hem niet meegesleept. De lijn lag nog gewoon dubbel vast, dus we zijn ook niet losgemaakt door een of andere grapjas. Het enige dat we kunnen bedenken is dat het oog van de boei geknapt moet zijn. We ankeren opnieuw, maar de schrik zit er weer goed in en we houden ankerwacht. Ik tot 5.00 uur en daarna Piet. De wind is enorm draaierig en varieert van 0 tot 12 knopen. Alle kans dat we weer gaan krabben dus. Natuurlijk niet gebeurd. s'Ochtends kijken we uit naar de gele boei om te kunnen constateren of onze theorie van het kapotte oog klopt. Geen boei te bekennen, zelfs de verrekijker erbij gehaald maar niets te zien. Het mysterie van de gele boei blijft dus onopgelost. Zou alleen de suggestie om een foto van vrouw en kinderen te maken al genoeg zijn voor deze pech? Om 8.00 uur vertrekken we richting Basse Terre. We motoren langs de kust, de kinderen kijken naar Bob de Bouwer en wij komen onder het genot van een bakkie bij van de afgelopen nacht. Een dik uurtje later lopen we de Marina de Rivere Sens, zo'n 2 kilometer onder Basse Terre, binnen. In de pilot worden we gewaarschuwd voor de entree. Orkaan Lenny (nov 1999) heeft wat rotsblokken in de doorgang doen waaien, waardoor het geheel op sommige plekken slechts 2 meter diep is. Het water is heel helder en we laveren tussen de rotsblokken door. In de haven is zoals aangegeven heel charmant, met uitzondering van het gedeelte voor de gasten. Betonrot heeft toegeslagen en het geheel is afgezet met rode linten en borden die aangeven dat het hier niet veilig is. Omgekeerd en voor anker voor het zwarte strand. We hadden ons nu juist zo verheugd op een nachtje aan de steiger. We zijn nog steeds niet ingeklaard en het wordt tijd ons officieel als gast aan te melden. In de pilot staat dat er in de haven een dependance van het douane kantoor is. Samen met de kinderen gezocht maar niet gevonden. Wel een wasserette waar we s'middags dankbaar gebruik van maken. Piet gaat proberen ons in Basse Terre aan te melden, wandelend want de fietsband is lek en de fietspomp stuk, helaas blijkt het kantoor blijkt gesloten te zijn. Morgen dan maar. Evie en Pjotr vermaken zich op het strand als er zo'n 30 kinderen aankomen lopen, in badkleding met een kurkband om en een zwemplank in de hand. Schoolzwemmen. Het gaat er vrolijk doch gedisciplineerd aan toe. Onder leiding van de zwemleraar wordt er een uur lang baantje getrokken, hiervoor is er speciaal een stuk van ongeveer 25 bij 25 afgezet, en vrij gezwommen. Evie en Pjotr vinden het heel gezellig en spatteren gezellig tussen de kinderen door. Langs het strand worden een aantal geparkeerde auto's omgetoverd tot bar of mini restaurantje, onder een palmboom zit een man mandjes en zonnehoeden tot vlechten van palmbladen. Heel kunstig en erg leuk om te zien. Als hij er morgen weer zit, koop ik een mandje van hem dat we kunnen gebruiken als fruitmand.

Antigau - Guadeloupe op weg naar Guadeloupe Na 3 warme nachten, muggen en feestgedruis tot de morgenstond liggen we nu weer voor anker tegenover ons BBQ restaurant. Heerlijk. We moeten nu wel weer met de bijboot boodschappen doen en naar de Mad Mongoose om te internetten, de rekeningen moeten betaald worden. Er zijn een aantal mannen bezig om de palmbomen te snoeien, net als bij onze plantsoenen dienst wordt het werk door 2 man gedaan terwijl de rest toekijkt. Er worden ook een aantal kokosmoten geoogst. Wij worden verrast met een "onthoofd" exemplaar met 2 rietjes erin. Evie en ik vinden de melk zalig, maar Pjotr wil het niet eens proberen. Evie is al op het slechte pad geraakt. Ze heeft bij de winkel een lolly meegenomen. Piet merkte het pas toen ze al weer bijna op de boot waren. Even later terug op strafexpeditie. De mevrouw van de kassa, zoals Evie en Pjotr haar noemen, speelt goed mee en kijkt zelfs een beetje boos als ze Evie vraagt of zij inderdaad die lolly meegenomen heeft. Met trillende onderlip wordt de misdaad bekend en wordt er beloofd dit nooit meer te doen. Laten wij het hopen. 20 januari wordt het anker opgehaald en vertrekken we richting Guadeloupe. Het is 9.00 uur en we zijn de start voor het rondje Antigua daarmee net een halfuurtje voor. Op kanaal 68, waar het allemaal gebeurt wordt door een oudere Engelsman het weerbericht voorgelezen. Daarna verteld hij waar de feesten en BBQ's dit weekend zijn. We hebben ongeveer 7 uur varen voor de boeg. Er staat een lekker windje en we kunnen Guadeloupe reeds in de verte zien liggen, ongeveer 40 nmijlen verderop. De familie gaat even een paar uurtjes plat, om zo weer aan de deining te wennen. Rond half 5 komen we aan op Guadeloupe, een opmerkelijk groen en heuvelachtig eiland en gaan we voor anker in de baai van Deshaies. Snel de kinderen in hun zwempakken gehesen en naar de wal getuft. Een Engelsman op Antigua vertelde mij dat voor hem al die eilanden het zelfde waren. Niets is minder waar. Dit kleine plaatsje dat uit 2 straten vol met restaurantjes, levensmiddelen- en groentezaken bestaat ademt een heel andere sfeer uit. Een beetje rommelig, gezellig en Frans. Ik koop bij een stalletje eigengemaakte kokos yoghurt, die bijzonder lekker smaakt. Evie en Pjotr, in hun kleurrijke outfit krijgen veel aandacht. Het strandje dat er vanuit de boot prima uitzag, bleek van dicht bij toch niet erg aanlokkelijk. Met al die restaurantjes direct aan het water en een paar krottige optrekjes op het strand leek het mij niet echt een fijne plek om te gaan zwemmen. Dat moesten meer mensen gedacht hebben, want ik zag niemand zwemmen. Dan maar even naar de kleine (plezier)vissershaven. De kinderen moeten na een dag aan boord wel even de benen strekken. Er kwam net een motorboot binnen en ze bleken een enorme marlijn gevangen te hebben. Deze werd op de steiger tentoongesteld. Een beest van zeker wel 2,5 meter lang en dan nog een puntsnuit van een kleine meter. Bijzonder indrukwekkend. Als ik denk aan onze mislukte pogingen om een bescheiden formaat vis binnen te krijgen, moet dit een echt huzaren stukje geweest zijn. s'Ochtends nog even inkopen gedaan om vervolgens langs de kust af te zakken naar Basse Terre. Onderweg een tussenstop gemaakt in Petie Anse Souffleur, omdat daar wel een strand is. Wel een beetje een ruige branding. Pjotr ging helemaal kopje onder en werd vervolgens nog een stukje meegesleurd. Hij stond zelf op en vond het allemaal erg vermakelijk. Hoezo watervrij. Er was ook een klein restaurantje, waar wij ter gelegenheid van de verjaardag van oom Rick zalig en uitgebreid gegeten hebben. Ik nam om te proosten op zijn gezondheid een T-punch en dacht een zalig rum vruchtendrankje te krijgen . Het bleek echter pure rum met limoen te zijn. Een beetje verdunt met water brandde het nog steeds stevig. Proost. Omdat de lunch pas rond 16.00 uur eindigde werd het te laat om nog verder te zeilen en besloten we hier voor anker te blijven liggen. Piet zou betalen en wij gingen nog even zwemmen. Na een dik half uurtje nog geen Piet. Terug naar het restaurant zagen wij hem aan het bier met een vrolijke fransman. Wat bleek, de 50 euro's, die wij nog in de kluis hadden vanuit La gomera, bleken net niet voldoende om de rekening te voldoen. Nadat Piet had aangeboden om de afwas te doen, bood de fransman hem een lift naar de betaalautomaat, 9 km verderop, aan. Onderweg kwamen ze langs de elektriciteitscentrale. Een gat in de grond, koud water erin dat vanwege de vulkanische omstandigheden hier verwarmd wordt zodat de stoom gebruikt kan worden om in de turbines elektriciteit op te wekken. De 71 jarige Fransman bleek als journalist voor de plaatselijke krant te werken en wilde ons graag interviewen en fotograferen. Dat laatste wordt hier echter niet door iedereen op prijs gesteld. Het schijnt namelijk ongeluk te brengen om je vrouw en kinderen te laten fotograferen. Helaas was ons Frans en zijn Engels niet van dien aard dat een diepgaand interview verlangd. Dus niet in de krant, maar hopelijk ook geen ongeluk.

Catamaran Marina 15/1 We zijn vandaag naar de Catamaran Marina gevaren, 5 minuten verderop. We liggen direct voor het havenkantoor en het restaurant/bar. Dat is handig want we pikken de WiFi op aan boord en kunnen dus lekker thuis internetten. s'Avonds lijkt alsof we direct aan de bar zitten. Wat een feest. Het restaurant houdt heel wat wind tegen, zodat we liggen te stomen in bed. Het was een kort nachtje. Graham, of te wel meneer Graham zoals Evie en Pjotr hem noemen heeft vandaag de awning (zonnetent) geinstalleerd. Geweldig, foto volgt. De heren van A&A Rigging zijn bezig geweest met voorbereiden, vooral boren, zodat de spullenboel morgen geinstalleerd kan worden. Het heeft 3 dagen geduurd voordat ze de bestelde en ingeklaarde spullen meekregen. Ja want als de bonnetjes, waarop de stempel gezet moet worden op zijn dan moet je morgen maar terug komen. Vlak naast de haven is een klein strandje waar het goed toeven is. We ontmoetten een gezellige Deense familie met 2 kinderen, die morgen op de koffie komen. Mijn verjaardag hebben we zondag gevierd, ja mede met het oog op de BBQ. De kajuit was feestelijk versierd met de door Evie en Pjotr zelf gemaakte slingers. Piet laat geen misverstanden bestaan over mijn leeftijd. De duikbril verhult gelukkig de ergste rimpels. 's'Middags te water om de snorkeluitrusting, compleet met flippers uit te proberen. Veel flipperen schijnt trouwens goed te zijn voor de buikspieren, dus elke morgen met flippers en al overboord. De BBQ was heerlijk. Klein detail, de BBQ deed het niet dus de kreeften kwamen rechtstreeks uit de keuken. De rode en de witte wijn waren spoorloos evenals het water. Diep onderin de koelkast vond men nog een flesje rose, ook heerlijk. De bediening was weer chaotisch. Een Engelsman, die hier al 11 jaar komt vertelde, terwijl hij naast Piet aan de bar stond, in een poging om te kunnen afrekenen, dat deze toestand normaal was en dat deze al 11 jaar heerste. Enige vorm van organisatie of verbetering heeft hij gedurende al deze jaren niet kunnen ontdekken. Maar het eten smaakt heerlijk en de locatie is prachtig en we hebben de tijd. Voor een winterkind als ik was deze verjaardag in zomerse sfeer een heel bijzondere. Bedankt voor jullie felicitaties.

Voor anker Falmouth Harbour kapper We zijn verkast en liggen nu al weer enkele dagen voor anker voor ons BBQ restaurant. Gelukkig is het alleen zondag BBQ-dag, anders zou de familie Snel nog gewend raken aan iedere dag kreeft- en een eiwitvergiftiging oplopen. We zijn druk met het managen van ons reparaties. Vandaag zijn onze zeilen klaar en morgen verwachten we de zonnetent. De onderdelen voor de tuigage komen ook morgen. De windgenerator is doorgemeten en hij blijkt stroom te leveren. Het lijkt erop ons Vitron energie management systeem opnieuw softwarematige getuned moet worden, zodat er niet langer 56% wordt aangegeven als de accu's vol blijken te zijn. De watermaker werkt ook weer en dat is zalig. We hebben een buitendouche op de boot en die kan nu volop gebruikt worden. Voor anker liggen heeft zo zijn voordelen. Elke morgen begint met een duik in de zee, heerlijk warm water en we hebben ook veel privacy. De bijboot, die fungeert als "gezinsauto" brengt ons elke middag naar het strand, waar Evie en Pjotr spelen met een grote boomstam en hun bodyboard. Deze laatste is de taxi en Pjotr, de meneer van de taxi, brengt Evie op verzoek naar Parijs en Amerika. Er zijn weer een aantal hele grote schepen binnen gekomen, zie fotoalbum. Ze geven ook BBQ-feestjes voor hun gasten op het strand. De crew is de hele ochtend druk om de party-tenten en de BBQ's te installeren en later met het vervoer van het eten, drank, de gasten en de vaat. Ze waken over de gasten als die gaan snorkelen of met de moterscooters spelen. Wij genieten van de steelband, die de feestvreugde nog meer verhoogt. Evie en Pjotr zijn vandaag geknipt. Het was erg hard nodig, met name Evie kreeg het erg warm onder haar weelderige pruik. Ik was al helemaal klaar voor de staartjes, vlechtjes en knipjes, maar daar wil mevrouw niets van weten. In Falmouth Harbour, direct om de hoel bij het strand is een kapsalon "Tree House"genaamd, waar ze ook "European hair", zoals het hier genoemd wordt knippen. "Tree house" doet zijn naam eer aan. De kapsalon is buiten in een soort prieeltje en omgeven door groen. Prachtig. We zullen hier waarschijnlijk nog mijn verjaardag vieren ( BBQ ?) om vervolgens naar Guadeloupe af te zakken. Het zou mij niet verbazen als ik een gehoorbeschadeging heb opgelopen. Ik zit op het terras van de "crazy Mogoon" en ben aan het internetten. Ongeveer 2 meter verderop stond een Japanner met een mini kanon. Een knal niet te geloven. Gelukkig worden we daarna steeds gewaarschuwd als hij weer los gaat. Met een suizend oor stap ik even later in de bijboot. Zo alleen en in het donker is dat best even wennen. Na 5 minuutjes varen klim ik weer veilig aan boord van de Sabbatical.

English Harbour 7/1 Vandaag naar Pigeon beach geweest. Even de heuvel op en af ongeveer een kwartiertje lopen. Een prachtig strand en de zee met verschillende schakeringen blauw. Lekker gespeeld en gezwommen met als resultaat zwembroeken vol zand. In het restaurant op het strand zijn we gezwicht voor de BBQ. Een lekkere fles witte wijn in de cooler, saladebuffet, heerlijke steak, zelfs kreeft en cheesecake toe. Wat wil een mens nog meer. Misschien een lift naar de boot want de terugweg leek een stuk langer en een beetje waziger. Na een kleine siesta was iedereen weer op de been. Evie en Pjotr fietsen en spelen lekker op het grasveld. Ik praat nog even met Gay en z'n italiaanse vrouw terwijl de kleine Gaya hun dochterje van 1,5 jaar achter Evie en Pjotr aanrent. Ze hebben 17 jaar lang samen op jachten van de zeer kapitaalkrachtigen op deze aarde gewerkt. Gay is momenteel kapitein op een 50 meter lange tweemaster, it's a Rose, en wacht met de crew van 9 man op de eigenaar die binnenkort met z'n prive-jet richting Antiga komt. Ja Ja, ik doe nog steeds mee met de staatsloterij, dus je weet maar nooit. Enkele dagen geleden kwam Mike English Harbour binnen gezeild, met in zijn kielzog zijn vader. Hij werd feestelijk binnengehaald, steelband, pers en champagne. Hij is een engelse jongeman die solo de oceaan heeft overgestoken. Met z'n 14 jaar is hij de jongste die dit ooit gedaan heeft; een wereldrecord. Meer lezen zie www.sailmike.com Evie en Pjotr krijgen waarschijnlijk volgend jaar hun eerste zeilboot. Wie weet waar dat toe leidt.

English Harbour english harbour 5/5 Vandaag zijn we naar St Johns, de hoofdstad van Antigua geweest. Met het openbaar vervoer; de mini-bus. De mensen zijn hier slank of bijzonder stevig, tussenmaatjes zie je weinig. De minibus heeft 13 plaatsen, ongeacht het formaat van de passagiers, dus het kan wel eens bijzonder krapjes worden. In St Johns lag een enorm cruise-schip, type “Love boat, in de haven. Het wemelde dus van de veelal Amerikaanse passagiers, die geacht werden taxfree te gaan shoppen. Juwelen, parfum en drank te kust en te keur. Wij zijn ook goed geslaagd, het grote visnet is binnen evenals een nieuwe fluitketel. Toen het hengsel spontaan los liet was het tijd voor vervanging. Terug in English Harbour spelen Evie en Pjotr op het grasveld, samen met de andere kinderen. English Harbour en de “Nelson Dockyards”, gebouwd rond 1730 en verlaten door de Royal Navy in 1889 vormen nu een soort openluchtmuseum. Het Admiral House, de oude werkplaats, de stallen, de bakkerij en de officiers kwartieren zijn gerestaureerd. Het wordt hier keurig onderhouden en er komen vele toeristen, die worden rondgeleid door plaatselijke schonen in traditionele kledij. Zie het fotoalbum voor een indruk. Er liggen hier en in de haven verderop gigantische schepen. Er wordt de hele dag gepoetst door de crew en als de eigenaar verwacht wordt, staat het welkomscommitee al klaar. Het is gebruikelijk om je diensten hier persoonlijk aan te bieden. Zo kwam de wasvrouw langs en kregen we een aanbod voor het poetsen van de Sabbatical. Het gebeurt op een vriendelijke wijze en zonder boze gezichten of scheldkanonnades wanneer hun hulp niet nodig is, volgende dag beter. De zeilen worden gerepareerd en we hebben een zonnetent besteld. Dat is geen overbodige luxe hier. Het is aardig warm met af en toe een tropisch buitje waardoor het ook bijzonder vochtig is. Het is natuurlijk niet voor niets zo groen hier. Ik zag een t-shirt met de tekst “An other hard day in Paradise.” Wij genieten hier bijzonder. Naar het strand met de bijboot. Lekker eten is ook hier geen probleem. Elke avond worden we getrakteerd op jazz-muziek van het clubhuis tegenover ons. Oud en nieuw was ook een groot feest. Met steelbands en een prachtig vuurwerk. Wij maken ons op voor 3 maanden eiland- hoppen in Paradise. PS we hebben weer een nieuw telefoonnummer ( zie “Contact” op de homepage). Het e-mailadres chanel.bleiker@planet kunnen we momenteel helaas niet bereiken. Mocht je gemaild hebben en geen antwoord hebben ontvangen, stuur je mail dan (nogmaals) naar snelnet@wxs.nl. We hopen dat Planet dit probleem snel oplost

Mindelo - Antiqua (de aankomst) Antiqau, English Harbour, ingang van de baai Na 2235 nmijl en 16 en een halve dag gevaren te hebben, niet een rechte lijn maar meer dan 100 mijl om, komen we op 30 december rond 21.30 uur aan in Antiqua. Hoewel de pilot zegt dat je beter niet in het donker kunt aankomen, voelen we er niets voor om nog een hele nacht voor de kust rond te hangen. De maan schijnt dus helemaal donker is het niet. We hebben ons laatste weightpoint vlak voor de ingang van de baai geprogrammeerd, dan een stukje 20 graden sturen, vervolgens 50 graden en dan omzeilen we de gevreesde rotspartijen. Zo gezegd zo gedaan. Er liggen zeker 20 boten voor anker en al zigzaggend zoeken we naar een plekje voor de Sabbatical. Na 2 pogingen lijken we vast te liggen. De champagne uit de koelkast en we toosten op ons avontuur en op de aankomst. We liggen weer lekker in de echtelijke sponde met schone lakens en slapen heerlijk, tot ongeveer 3 uur. We horen gebons en stemmen. Het blijkt de bezorgde bemanning van de catamaran achter ons. Ons anker is, weer eens, gaan krabben en we hebben hun schip geschampt. Anker op en op zoek naar betere grond. Weer lijken we stil te liggen. Ik stel de afstand op het ankeralarm opnieuw in, iets minder ruim. Piet gaat naar bed, maar ik vertrouw het nog niet erg en blijf tot 5 uur op en houd de (anker)wacht. Als we s’ochtends het hoofd naar buiten steken zien we het strand, de palmen, de zon en de groene heuvels van Antiqua. Het ziet er prachtig uit. Nog even over de overtocht. Volgens mij heeft een overtocht veel overeenkomsten met een bevalling. Wanneer de “beloning” daar is vergeet je al snel hoe erg de “beproeving”was. Daarom de zaak even op een rijtje. Positieve punten - Niemand is zeeziek geweest. Hoera!! - De kinderen waren geweldig. Ze vermaakte zich opperbest en vroegen nooit of we er al waren. - Piet die, wanneer er weer wat stuk ging, de situatie rustig en creatief te lijf ging en oploste. - De goede voortgang. Gemiddeld zo’n 135 nmijl per dag. - De wetenschap dat de Sabatical voor het “oceaan werk” gebouwd is en daarmee ons vertrouwen in dit schip. - Grensverleggend. Ik begrijp niet dat ik tot voor kort een dagtrip van 70 nmijl een hele tocht vond. - Ons wachtsysteem; “3 uur op en 3 uur af” dat heel goed werkte. - Weinig scheepvaart, dus geen gevaarlijke situaties. - De luister cd’s, vooral tijdens mijn wacht van 24.00 tot 03.00 uur - Lekker zelfgebakken brood, met dank aan Jamie Oliver. - Elke dag beet, prachtige vissen. Minder positieve punten - “Rock and roll.” Niets kunnen neerzetten en ook zelf van links naar rechts geslingerd te worden - Averij. Zeilen die schuren, spiebomen die los raken, windhappers die van dek gezwiept worden. Als deze dingen gebeuren realiseer je je dat je maar heel nietig bent op zo’n grote oceaan en dat het land nog heel ver weg is. - De vissen die steeds op het moment suprème wisten te ontsnappen. We gaan een groot, professioneel schepnet aanschaffen. - Op de vliegende vissen na geen dolfijnen of ander volk gezien. Ik schrijf dit stukje op 2 januari en ik kan nu al niet meer “minder positieve” punten bedenken. Zie hoe vlug dat gaat. Pure verdringing.

Mindelo - Antiqua (deel 3) 26/12 Positie 16.4 N 51.46 W Nog 569 nmijl te gaan De wind is inmiddels toegenomen, de beloofde 10 tot 15 knopen. We hebben halve wind en maken etmalen van 140 nmijlen. Met deze voortgang komen we op oudejaarsdag aan in Antiqua. Meer wind betekent echter ook hogere golven. We schommelen dus weer behoorlijk. Gelukkig is er deze reis nog niemand zeeziek geworden. Doordat we in Mindelo vooranker hebben gelegen, zijn we goed ingeslingerd aan deze reis begonnen. Ik ben er nog steeds niet aangewent dat je niets zomaar kan neerleggen, ook niet heel even zonder dat het schuift en valt. In de televisieserie Tita tovenaar werd met een klap in de handen alles stilgezet. Dat lijkt me nu geweldig, gewoon eventjes, een halfuurtje of zo. Ik zit in de kajuit een recept voor het maken van brood van Jamie Oliver te lezen. Het recept dat wij gebruiken schrijft olijfolie voor en volgens ons is dat de boosdoener. Onze broodjes zijn wat sompig van binnen en niet echt smakelijk. Jamie gebruik geen olijfolie, dus wij vanaf morgen ook niet meer. Plotseling hoor ik Piet roepen vanuit de kuip. Ik steek vlug mijn hoofd bovendek en ik verwacht eigenlijk dolfijnen te zien. Ik zie Piet op het achterdek, hij heeft beet. Al spartelend aan de haak zien we een prachtige goudmakreel, lichtgevend blauw, groen en geel gekleurd, steeds dichterbij komen. Als Piet het beest, zo'n 80 cm lang aan boord wil hijsen maakt deze een elegante salto en ontsnapt. Zij die de huid reeds verkocht hadden blijven achter met lege handen/magen. Dat een ongeluk zelden alleen komt merken we vrijwel direct. De kluiver begint enorm te klapperen en blijkt gedeeltelijk los geschoten te zijn. Met z'n tweeën het zeil naar beneden gehaald en weer gehesen, wat een hele tour is op een bewegend schip. Tenzij een van ons in de mast klimt om daar een katrolletje te vervangen, kunnen we de kluiver niet meer inrollen. Nu houden we wel van een uitdaging, maar er zijn grenzen. Veilig terug in de kuip blijkt een van de windhappers van de achterkajuit naar de eeuwige jachtvelden te zijn verdwenen. Spoorloos. Ik heb mijn cd-speler, uit Tenrife, te voorschijn gehaald om tijdens mijn nachtelijke wacht een luister cd te kunnen afspelen. "Trace" van Patricia Cornwell. Het is een spannend verhaal dat fantastisch wordt voorgelezen door een actrice, die een hele reeks verschillende stemmetjes in huis heeft. Heel anders dan Jip en Janneke. De batterijen bleken helaas maar voldoende voor 2 van de 5 cd's. Onze accu's worden niet opgeladen door de windgenerator, terwijl die weer als en dolle draait, en we moeten elke dag even de moter aan om de energievoorziening op peil te houden. Zuinig aan met stroomverbruik is dan ook het devies. Ik zal dus nog even moeten wachten tot de volgende luister sessie. Het is al bijna Kerst. We krijgen een aantal mailtjes met kerstwensen binnen. De SSB radio doet het prima en het is leuk om op deze manier contact te hebben zo midden op de oceaan. Wij hebben onze kerstgroet op de homepage van de website geplaatst. Morgen gaan we de kleine plastic kerstboom optuigen en in de kuip vastbinden. Ben benieuwd hoe dat zal gaan met de ballen. De kerstkoekjes zal reeds gebakken en we hopen nog steeds op een vis. Nr 2, weer een goudmakreel en wel van een kleine meter, is inmiddels ook ontsnapt. We moeten nog wat werken aan de finishing touch. Ik heb nu bedacht dat we bij gebrek aan een groot schepnet misschien de grote blauwe Ikea tas kunnen gebruiken om hem zo naar binnen te transporteren. Wie weet. We hebben van pa en ma op La Gomera een mooi engels kerstboek gekregen met prachtige plaatjes. Op kerstmorgen hebben we het kerstverhaal van de geboorte van Jezus hieruit voorgelezen. s'Middags werden we onverwacht getrakteerd op een kleuterkerstspel. Maria en Jozef met kind en dieren en vooral de 3 wijzen met hun cadeaus kwamen ruimschoots aan bod. Vertederend slaan pa en ma vanuit de kuip dit schouwspel in de kajuit gade. Wat worden ze al groot die twee van ons. Aan hun kooi hebben ze ieder een schoen van Piet opgehangen. Dit is hun kerstsok. En het werkt ook nog, De kerstman is al een paar keer geweest. Ons kerstdiner is in het water gevallen. Makreel nr 3 is niet in de Ikea tas beland en daarmee helaas ook niet op ons bord. Toen maar aan de rundergoulash, restarantkwaliteit, in blik met rodekool met appeltjes en aardappelen. Niets mis mee totdat na een verschrikkelijke schuiver al het drinken omgaat en de restaurantkwaliteit verandert in een koek en vooral sopie gebeuren. Regelmatig zien we regenbogen verschijnen. Dan kunnen we ons gevoeglijk opmaken voor een korte regenbui en flinke windstoten. Die regenbuien zijn helemaal niet verkeerd. De Sabbatical was aardig op weg om een grote zoutklomp te worden. Alles wat je aanpakte; zoutkristallen. Terwijl Piet de in de kuip de windvaan helpt om koersvast door de ergste windvlagen te komen haal ik een zakje instant spaghetti te voorschijn. Aan de makrelen nr 4 en 5 maak ik geen woorden meer vuil, slechts daden zijn gewenst. De kinderen kijken naar Sesamstraat en dan worden we opgeroepen door de Checkmate. 4 Nieuw Zeelanders die net zoals wij bestemming Antiqua hebben. Kerstgroeten uitgewisseld en afgesproken elkaar morgen weer te spreken. Als mijn eerste wacht ingaat zie ik de lichten van de Checkmate schuin voor ons. De volle maan beschijnt de zee en de sterren staan fonkelend aan de hemel. Nog 4 dagen!

Kaap Verden - Antiqua (deel2) vleesspiesjes voor de BBQ rijgen 18/12, positie 16.42N 30.40W. Nog 1781 nmijl te gaan. We dobberen nog steeds. Als dat zo door gaat doen we er wel 3 weken over en dat was nu net niet de bedoeling. Naar de overkant moteren is ook geen optie, we komen nog niet halverwege. We kregen een mailtje van in Icaros dat ze nu een derde achter de rug hebben en vrolijk door dobberen. We hebben vanavond van de laatste restjes karbonade vleesspiesjes gemaakt, op verzoek van Evie die zich het verhaaltje over de BBQ herinnerde. Vanaf nu wordt het blikvoer. We hebben van die blikken ham meegenomen met zo'n vetrand eromheen . We aten ze toen ik in Groningen studeerde ook wel eens, aan het einde van de maand, voor in de macaroni. Ik weet niet of ze lekker zijn, maar ik heb ineens trek in van die voorverpakte lang houdbare hamburgers. Die ga ik in april, wanneer we naar Nederland gaan zeker kopen voor de volgende oversteek. Ingeblikt vlees van de slager, zoals wij vroeger wel meenamen naar de camping in Oostenrijk, hebben we in deze omstreken nog nergens kunnen krijgen. Bij het binnenhalen van vislijn voor de nacht, zag Piet dat er een aantal vissen rond de boot zwommen. Hij heeft nog even geprobeerd ze te vangen, maar helaas ze hadden geen interesse in het fluorescerende roze plastic aas, dat toch als zeer aantrekkelijk en onweerstaanbaar voor vissen werd aangeprezen door een visexpert. Ik schrijf dit stukje tijdens mijn wacht van 24.00 uur tot 3.00 uur, de hondenwacht. Ik vind dit mijn moeilijkste wacht. De eerste van 18.00 tot 21.00 uur zit nog in de drukte van eten, afwassen en de kinderen naar bed brengen en vliegt voorbij. Tijdens mijn laatste wacht van 6.00 tot 9.00 uur komt de zon op en de kinderen worden rond 7.00 uur wakker. Mijn gedachte dwalen af naar Manuela, die eind vorige maand is geemigreerd en op dit moment met haar gezin met hun prachtige caravan, die ze per container verscheept hebben, door Nieuw Zeeland trekken voor 3 maanden om vervolgens hun leven aldaar in te richten. Op de website van de Llink las ik dat zij, een gezin met 3 kinderen, er voor gekozen hebben om hun schip naar de overkant te laten vervoeren en zelf te vliegen, Ja ja zo kan het ook Even mijn hoofd naar buiten steken om te kijken hoe het met de koers gaat, is een beetje moeilijk voor de windvaan met zo weinig wind, en of er niets aankomt. Nog anderhalf uur en Piet komt me aflossen.

Kaap Verden - Antiqua 2130 nmijl 17/12 Drie dagen gelden vetrokken we uit Mindelo voor deel 2 van onze oversteek. Natuurlijk weer inkopen gedaan. Volgens de pilot is hier niets te krijgen en wat er is zou schreeuwend duur zijn. Valt best mee. Water, meel, frisdrank en houdbare toetjes voldoende en tegen heel schappelijke prijzen. Groente wordt een stuk moeilijker. We hebben goede sinasappelen en appels gevonden en wat sla. Als die op zijn gaan we aan de vitamine c tabletten. Toen we onze bijboot aan boord wilde hijsen kwamen Holly en Martin langs. We kennen deze Amerikanen nog van Camarina (van de orkaan). Ook zij hadden pech onderweg, hun voorstag was gebroken en ze waren bang dat hun mast naar beneden zou komen. Het lijkt erop dat er veel van de bezoeken aan de Kaap Verden ongepland zijn, maar worden ingegeven door averij. Ze vertelde dat ze de Klef ieder moment verwachtte. Wij hebben naar ze uitgekeken toen we de volgende morgen vertrokken, maar ze niet gezien. Nog 1990 nmijl op de teller. Het waait niet of nauwelijks en we schieten niet op. We voelen of echter allemaal prima, lopen er tropisch gekleed bij en genieten van de zon. Het begint nu echt warm te worden. Vandaag hebben we de afwasteiltjes met zeewater gevuld en Evie en Pjotr hebben lekker gerommeld. Ze vermaken zich trouwens opperbest. Er wordt goed getekend en omdat er ook gemoterd wordt kan Bob de Bouwer en het kerstfeest van Dribbel ook regelmatig bekeken worden. Alhoewel de Sint al naar Spanje is vertrokken, is het sinterklaasverhaal van Rik en Roosje (Carrie Slee) nog steeds favoriet. De kerstboom en de chocolade kerstmannen, die in het aardappelenhok liggen opdat ze daar hopelijk niet smelten, worden niet vergeten door de kids. Evenals het kerstkleedje met de sneeuwmannen. Het lijkt ons een goed idee om het kerst te verklaren als we een vis hebben gevangen. Dan hebben we nog iets van een kerstdiner. Vannacht werden we bezocht door de dolfijnen. Het was heel apart want je zag ze bijna niet maar je hoorde ze wel bovenkomen en ademhalen. Overdag geen beest te bekennen jammer genoeg. Wel een andere zeilboot. Ze riepen ons op via de marifoon. Het bleken 4 Denen te zijn op hun schip de Viking op weg naar Martinique. Ze vroegen ons naar de weersverwachting, want al dat gedobber waren ze wel zat. Piet had net de gribfiles binnengehaald en volgens de kaartjes gaat het vanaf morgen de komende 7 dagen 15 tot 20 knopen waaien vanuit het Noordoosten. Eindelijk de passaatwind.

Santo Antao Het groene dal Om half 7 gaat de wekker en een uurtje later zit de familie Snel in de bijboot en dat alles om de veerboot van 8 uur te halen. De vorige dag al tickets gekocht van meisjes getooid met kerstmutsen en een grote plastic kerstboom in hun kantoortje. Wij gaan naar Santo Antao, het meest groene eiland van de Kaap Verden. Na een tochtje van drie kwartier komen we in Porto Nova aan. Geheel niet voorbereid op deze excursie besluiten we aan te haken bij onze buren, Victor, Erik, Ger en Gon van de Icaros. We huren een busje met chauffeur. Hij brengt ons naar de vulkaankrater,van waar onze wandeling naar beneden start. Piet en de kinderen gaan met onze bus alvast terug naar het dorp, waar wij over 2 uur verwacht worden. Een mooie wandeling met prachtig uitzicht. De mensen die hierboven wonen, lopen iedere dag voor water en andere levensbehoefte naar beneden, op blote voeten. Na anderhalf uur gelopen te hebben komen we af en toe kinderen tegen die ons appeltjes, bloemen en bananen te koop aanbieden. De handelswaar vindt gretig aftrek en een gulle glimlach is onze beloning. Erik krijgt last van zijn knie en de laatste loodjes wegen zwaar. Een tocht langs de kust brengt ons bij de lunch stop. Heerlijk gegeten. Er volgt een spectaculaire tocht door de bergen op weg naar de veerboot. Evie en Pjotr hebben het enorm getroffen met de 2 "tantes"van de Icaros met wie ze de hele dag ontzettend veel plezier maken. De terugtocht met windkracht 7, bevalt niet iedereen. Om ons heen wordt driftig gebruik gemaakt van de plasticzakken, die door de bemanning veelvuldig uitgedeeld worden. Een prachtige dag op een erg mooi eiland in goed gezelschap

Mindelo Mindelo Zoals altijd duurt het ongeveer 1,5 dag om te acclimatiseren en ons thuis te voelen in een nieuwe plaats. We hebben de bijboot opgeblazen en tuffen een paar keer per dag naar het strand. Hier wacht “onze” man, die Piet ingehuurd heeft voor 4 euro per dag, om over onze bijboot te waken wanneer wij aan de wal zijn. Je ontkomt niet aan deze service en in plaats van iedere keer te onderhandelen geeft deze afspraak veel rust en gemak. We genieten van de colour local; de vismarkt met enorme tonijnen, de dames met de schalen vol vruchten op het hoofd en de kleurige huizen. De mensen hier zijn mooi, lang en slank. We worden inmiddels niet meer lastig gevallen door de ambulante verkopers, die ansichtkaarten, t-shirts en houtsnijwerk proberen te slijten en wanneer je vriendelijk doch beslist weigert je toesnauwen “Don’t you like African people” Erik komt regelmatig langs om over de vorderingen wat betreft zijn reparaties te vertellen. Hij heeft 2 duikers ingehuurd om de 2 resterende bouten in de kiel los te krijgen. Wij sturen hem nog de mast in omdat Piet meent dat ons toplicht los hangt. Na een excursie 20 meter omhoog blijkt dat er niets mis is daarboven. Erik bedankt ! Als we lekker zitten te lunchen in een restaurantje komt Erik ook even langs. Hij glimt van top tot teen. Het is gelukt, alles is klaar en zit weer vast als een huis. Hij vertrekt die zelfde middag nog naar Barbados, alwaar hij weer met zijn gezin herenigd wordt. Deze stop op de Kaap Verden is een onverwacht genoegen. In plaats van op zee, zitten we hier lekker op het terras en doen wat kleine klussen op de boot . WeWn doen wat kleine klussen.et terrasrouw Marieke en hun 2 kinderen zal treffens.vertellen.en, t-shirt en houtsnijwerk proberen hebben leuvers gevonden en testen de watermaker. Hij lijkt het goed te doen. We hebben dus genoeg water om te koken, schoon te maken en onszelf te douchen. De windgenerator en de zonnepanelen doen het ook prima en onze accu’s blijven goed vol. We doen vast inkopen voor kerstmis. Ik heb een plastic boom gekocht en wat ballen, ook plastic. Want de keerzijde van deze stop is dat wij ons kerstdiner op zee zullen nuttigen.

La Gomera - Kaap Verden voor anker in Sao Vicente, Mindelo Nog even lunchen bij de chinees, het thuisfront bellen en van de laatste euro's ijsjes en koekjes kopen en dan gaat het gebeuren. We worden uitgezwaaid en getoeterd en vertrekken, 2800 nmijlen voor de boeg. De 10-daagse verwachting geeft NO 15 tot 20 knopen aan. Al snel wordt het donker en tijdens mijn eerste wacht zeilen we, met de moter aan, het eiland Hiero voorbij. Een paar dolfijnen in de verte en een mooie, heldere maan. Wellicht toch niet helemaal uitgerust voor vertrek, want ik heb last van zeeziekte en doneer de chinees. De wind trekt aan en aan en aan, ver boven de beloofde 20 knopen. Dit is geen klotsen meer, dit voelt als een varende wasmachine, turbo uitvoering. Opeens geklapper van het grootzeil, nader onderzoek leert dat er 6 leuvers, die het zeil aan de mast bevestigen, gebroken zijn. Zeil naar beneden, de leuvers wat anders verdeeld en maar hopen dat ze het verder houden. De wind is nu zo sterk (rond windkracht 7) dat de windvaan het schip niet meer alleen op koers kan houden. We besluiten om het grootzeil te strijken en alleen op de fok verder te gaan. Dat betekent dat ik naar het voordek moet, maar stevig aangelijnd was de klus gelukkig snel geklaard. Zelfs met een gedeeltelijk ingerolde fok maken we nog een voortgang van meer dan 6 knopen. We maken dag gemiddelden van rond de 150 nmijl, terwijl we uitgaan van 120. In de kajuit is het een enorme puinhoop. Het leven aan boord lijkt meer op overleven. Ik ben alleen niet zeeziek wanneer ik op de bank lig. De moeilijkste momenten van de dag zijn dan ook het bereiden van de maaltijden, want Evie en Pjotr hebben zoals altijd (lekkere)trek. Je moet altijd 1 hand vrij houden om je vast te houden. Elke fout wordt direct afgestraft. Ik zie Piet voorbij schieten met een pak melk in de ene en een beker in z'n andere hand. Melk all-over the place. Ik heb spierpijn van het me schrapzetten de hele tijd. De term "alles zeevast zetten" krijgt een nieuwe dimensie. Alles rammelt en rammelt. We zijn druk in de weer om handdoeken in de kastjes te leggen om het lawaai enig sinds binnen de perken te houden. En zoals je zult begrijpen maakt dat het dagelijkse gebruik van de spullenboel er niet makkelijker op. Als ik een overheerlijk pakje droge crackers uit het luik pak, voelt deze helemaal nat aan. Alles eruit en ja hoor het water sijpelt hier naar binnen. Het moet het rubber van het raampje zijn waardoor het opspattende zeewater naar binnen druppelt. Piet gewapend met siliconenspuit hangt over de railing om de zaak te dichten. Na 3 pogingen nog steeds water. Dan ook maar het raampje ernaast bewerken. En ja hoor dit was de boosdoener. Piet haalt de weerberichten binnen. De wind blijkt de komende dagen niet af te nemen. We besluiten om onze oversteek te onderbreken en de Kaap Verden aan te doen. Als we na 6,5 dag en 860 nmijl varen aankomen, komt Erik van de Lahaina ons in zijn bijboot tegemoet varen. Hij vertelt dat het roer tijdens zijn oversteek los is geraakt. Met de satelliet telefoon had hij de reddingsdienst van de Kaap Verden weten te bereiken, die klaar stonden om hem te redden, wanneer het roer af zou breken. Gelukkig bleek dat niet nodig en kon hij op eigen kracht hier komen. Om op eigen kracht naar Barbados te kunnen komen moet er nog wel wat reparatiewerk verzet worden. We liggen voor anker in de baai en hoewel het best waait en golft, liggen we hier voor mijn gevoel als in beton gegoten. Zonnetje en een goed boek erbij, het leven is prachtig.

San Sebastian tekenen voor de Sint Na rijp beraad besloten dat de last minute logeerpartij bij opa en oma in Tenerife geen goed idee is. De kinderen blijven aan boord. Vandaag wordt er ingekocht, karren vol. Evie en Pjotr helpen goed mee. Ze doen veel suggesties in de supermarkt, die niet allemaal gehonoreerd worden. Tussen door vinden we nog even tijd om de leuke kleurplaten van Sint en Piet ( met dank aan de wereldomroep) te bewerken. S´Middags worden de boodschappen afgeleverd. Het is allemaal vlot weggestouwd en we vragen ons af of we wel genoeg hebben gekocht. Evie en Pjotr zijn van de karton en plastic verwerking en zijn erg druk. Om kakkerlakken tegen te gaan, wordt geadviseerd om al het karton te verwijderen en ook de wikkels van de blikken te halen, daar kunnen namelijk de eitjes van deze vrienden zitten. Dat met die wikkels gaat ons te ver, we zien graag wat we uit de kast opdiepen. We hebben een spuitbus gif gekocht. Morgen na de lunch gaan we varen. Als alles goed gaat komen we over 3 weken in Antiqua aan om daar kerst te vieren. We zullen jullie proberen op de hoogte te houden van onze overtocht door regelmatig, mits niet zeeziek, een verslag naar Roderick te mailen middels de kortegolf zender. Hij zal ze vervolgens op de website zetten. Voorlopig geen foto´s dus, want dat kan de verbinding niet aan. Duim voor ons, want we vinden het best spannend.

La Gomera joepie oma en opa zijn er 24/11 Opa en oma Bleiker zijn voor dag en dauw opgestaan om de veerboot van 8.45 uur van Los Christianos naar San Sebastian op La gomera te kunnen halen. Je moet wat voor je (klein)kinderen overhebben he. Wij staan hen een uurtje later op de kade op te wachten. Evie en Pjotr zijn door dolle heen. Gelukkig blijven opa en oma een nachtje slapen, niet aan boord maar in een klein pension in het dorp. We hebben 2 heerlijk lange dagen voor de boeg. Als eerste op naar het plein voor koffie. We drinken bijna iedere dag koffie op een terras, wel zo gezellig en voor weinig, dus het kan. We verbrengen de ochtend op het strand. Er staat een stevige branding. Ik wordt geheel omver gespoeld en kom met een bikinibroek vol zwart zand weer boven. De kinderen dus maar niet zwemmen. Ze vermaken zich echter prima en bouwen een “Dirosaudus”van keien en wandelen met opa en oma het strand op en naar, geheel naar Spaanse traditie. We vinden een gezellig restaurantje waar we lekkere Paella eten. De volgende ochtend weer vroeg op, om na een gemeenschappelijk ontbijt met hagelslag, de veerboot van 9.30 uur te halen. Deze brengt ons in een “stief” halfuurtje naar Valle Gran Rey met een tussenstop in Playa Santiago. Tijdens de tussenstop zien we nog even het prachtige hotel ”Tecina”, gebouwd op de rotsen, waar wij 4 jaar geleden te gast mochten zijn. Om naar het strand te gaan, neem je gewoon de lift naar beneden. In Valle Gran Rey aangekomen, een Duitse enclave met een hippieachtige alternatieve sfeer strijken wij neder op jawel, een terras. Hier is de foto genomen van opa die verliefd naar zijn kleindochter kijkt (zie fotoalbum). De nieuwe telelens bevalt prima, alleen een beetje zwaar. Ik ben zelf zeer tevreden met de foto’s en ben benieuwd of Jolanda, van wie ik een complete cursus digitale fotografie heb gekregen, het verschil ook ziet. Piet gaat op zoek naar de bus, waar wij om 14.00 uur verwacht worden voor de terugreis, terwijl wij de winkelstraat verkennen. Wij besluiten onze “reisleider” vast tegemoet te lopen en lopen 2 kilometer heuvel op naar het busstation. Daar aangekomen, geen Piet. Later blijkt dat Piet een halte heeft gevonden, vlak bij het strand en dat wij voor niets de heuvel beklommen hebben. Gelukkig treffen we elkaar om 14.00 in de bus. Wij vanaf het busstation en Piet vanaf de halte bij het strand. Het is een prachtige bustocht. Vroeger zou ik deze 2 uur geheel lichtgroen en met donnatie uitgezeten hebben, wat een haarspeldbochten. De bergen in, het oerbos door en dan de afdaling richting San Sebastian. Het uitzicht op La Palma en Hiero was adembenemend. Om 16.00 uur zijn we weer bij de haven en het afscheid nadert. De grote witte veerboot die opa en oma naar Tenerife terug brengt is al gearriveerd. Oma zwaait met haar omslagdoek en opa met beide handen in de lucht. Het valt niet mee om afscheid te nemen van deze 2 geweldige mensen.

Santa Cruz - San Sebastian La Gomera haven van La Gomera Santa Cruz - San Sebastian La Gomera 24/11 V 6.00 A 16.45 afstand 68 nmijl ZW 4 Op de valreep kennis gemaakt met Hans en Anneke van de Zwit. Ze vertelde ons van hun " Nederland net," een babbeluurtje voor Nederlandse zeilers via de SSB radio, 2 maal per dag met tevens een vrouwen half uurtje. Wellicht leuk voor tijdens de oversteek. Afscheid genomen van Martin, Dirma en hun half jaar oude, zeer goedlachse zoontje Boaz van de Dingo. Ze laten hun boot uit het water halen om er een nieuwe laag anti-fauling ( tegen aangroei van algen en andere rotzooi) op te kunnen smeren Dit houdt ze nog wel een weekje in Santa Cruz. Vandaar vertrekken ze ook naar Antiqua, dus misschien zien we ze daar rond kerstmis wel. Vroeg uit de veren, de wekker ging om half zes, om rond zes uur te kunnen vertekken. Dat is wel vroeg als je maar kort geslapen hebt. Ik was de avond tevoren naar het internetcafe geweest en daar het nieuws gelezen dat 2 van mijn volleybal vriendinnen weer zwanger zijn, en een van hen van een tweeling. Al de herinneringen aan mijn zwangerschap van Evie en Pjotr, die ik als zeer bijzonder ervaren heb, hebben mij die nacht aardig bezig gehouden. De tocht begon weer aardig hobbelig, toch werd niemand zeeziek. Het werd mooi weer en met de wind van achter werd het een aangenaam tochtje. De moter bleef wel aan en we maakte mede hierdoor aardig wat tempo en kwamen ruim voor het donker binnen. La Gomera, 4 jaar gelden kwamen we met de veerboot vanaf Los Christinaos aan. Piet had een gesprekje met een stel nederlanders die in de haven lagen en zich voorbereidde op de grote oversteek. En nu liggen we zelf in die haven en bereiden ons voor, het is nauwelijks te geloven Het voelt hier gelijk goed, een beetje als thuiskomen . Het is veel kleinschaliger dan in Santa Cruz. Het strand met zwart zand en het dorp, met z´n gezellige plein en terasjes, liggen direct naast de haven. Er is ook een grote nieuwe supermarkt die ook aan boord bezorgt. Kortom alles wat je nodig hebt in een gezellige en gemoedelijke atmosfeer. Ook aan cultuur geen gebrek. We zijn naar de jaarlijkse uitvoering van de plaatselijke harmonie vereniging geweest. Ze traden op in een heus theater. Evie en Pjotr keken hun ogen uit. Vooral het grote rode gordijn, dat vanzelf openging vonden ze zeer indrukwekkend. Er werd begonnen met een stijkje van beginnende violisten. Het viel niet echt in de smaak van de baby vlak naast ons. Luid gekrijs combineert slecht met viool en de baby werd afgevoerd. Daarna de kinderen en vervolgens het gemengde koor dat voornamelijk uit dames bestond. Deze hadden zich voor de gelegenheid gehuld in lange alles verhullende zeegroene gewaden. Voor de insiders; de jurken hadden een hoog oud-declamatorium gehalte. Als afsluiting speelde het grote orkest 3 prachtige stukken, het klonk echt super. De jonge zeer bevlogen dirigent haalde het beste in de muzikanten naar boven. Evie begon direct te dansen en Pjotr glom helemaal. De buigingen en het applaus maakte de avond helemaal af voor de kleinen concertgangers. Morgenochtend komen opa en oma met de boot. Ze blijven een nachtje slapen om vervolgens weer naar Tenerife terug te keren. Misschien willen ze Evie en Pjotr wel een paar daagjes te logeren hebben, dan hebben wij onze handen vrij om op te ruimen en inkopen te doen. Boodschappen voor een maand !!! In een boek las ik dat ze voor 2 personen bijna 300 blikken voer meegenomen hadden. Dat lijkt mij toch wel wat overdreven. We moeten ook nog proberen om brood te bakken. Volgens Piet stelt dat niets voor, maar ja hij is dan ook zoon van een (banket)bakker. Dus nog genoeg te doen....

Santa Cruz - San Sebastian La Gomera El Teide Santa Cruz - San Sebastian La Gomera 21/11 Op onze steiger is het een komen en gaan van boten. Degene die net zijn aangekomen herken je de schommelde tred en het flesje bier in de hand. De vertrekkers hebben de steiger vol liggen met tientallen plasticzakken, vol met voer. Als je genoeg koopt, en lukt de meeste met een 3-weekse overtocht voor de boeg wel, worden de boodschappen bij de haven afgeleverd. Evie en Pjotr vonden dat de “meneren” van de boot naast ons wel veel heel honger hadden. Het waren jongelui uit Belgie en een gesprekje was snel aangeknoopt. Nee, ze gingen ook geen feest houden, maar Evie en Pjotr mochten wel ieder een koekje uitzoeken uit de enorme collectie. Als er een taxi bij de haven aankomt en er een bleek persoon met plunje zak en een speurende blik uitstapt kun je er zeker van zijn dat het een “opstapper” is. Er wordt hier veel van bemanning gewisseld. Mocht je na de oversteek naar de Canarische eilanden twijfels krijgen over de grote oversteek. Geen probleem, er bieden zich regelmatig mensen aan die graag willen meevaren (en wachtdraaien en koken etc). Wij gaan het voorlopig nog met z’n vieren proberen. Tenerife is een elektronica Walhalla. We zijn inmiddels al gezwicht voor een cd/mp3 speler (om tijdens de wacht de luister-cd’s te kunnen beluisteren) en een zoomlens voor de digitale camera (om nog betere foto’s te kunnen maken) De portable dvd/tv en een extra video camera staan nog op de verlanglijst, maar een mens moet wat te wensen overhouden. Dat het winter is merk je hier niet aan de temperatuur, die varieert tussen de 23 en 31 graden Celcius, maar wel aan de etalages. Los van de kerstversiering zie je overal de wintercollecties hangen. De plaatselijke dames hebben hun laarzen uit de kast gehaald en hun lange broeken en rokken. Veel bruin en zwart. Dit in schril contrast tot de toeristen, die gehuld in hun korte broeken en kleurige t-shirts in de stad flaneren. Ik was van plan om hier een paar leuke zomerschoentjes te kopen, dat zit er, los van een paar teenslippers, dus niet in. Er is hier een prachtig publiek zwembad met wel 6 enorme bassins, veel palmen en strechers. Maar ja het is winter he en er is maar 1 bassin met water gevuld. We gaan met de bus naar Sant Andres, een dorpje verderop. Hier is een enorm strand met geïmporteerd wit Sahara zand en ook veel palmen. De hele familie te water. Opa en oma hadden een hele koffer vol cadeautjes en lekker meegenomen. Variërend van leesboekjes, washandjes, ontbijtkoek en hagelslag tot pepernoten en chocoladeletters. We zijn hierdoor al helemaal in de Sinterklaas stemming gekomen en zingen Sinterklaasliedjes op de steiger en onder de douche. De favorieten zijn “zie ginds komt de stoomboot” en “ Zwarte Piet ging uit fietsen” We zullen dit Hollandse kinderfeest waarschijnlijk op zee vieren en hoe komt de Sint dan aan boord ?????

Tenrife El Teide Tenrife 12-17/11 De eerste stappen op de wal waren als die van een oude dronkaard. Al schommelend richting de telefoon om pa en ma te vertellen dat we zijn aangekomen. Deze bleken echter op excursie te zijn naar Vilaflor, met de bus. De volgende dag bussen ze zo'n 80 km noordwaarts om ons in Santa cruz te bezoeken. Het was een heel gezellig weerzien en hoewel we elkaar een half jaar niet gezien hebben, voelt dat helemaal niet zo. Evie en Pjotr vonden het geweldig dat oma en opa, die met het vliegtuig waren gekomen er nu eindelijk waren. In hun kamertje aan boord heb ik een hele lijst met foto's van familie en vrienden gehangen. Deze worden regelmatig bekeken en benoemd om zo de relatie levendig te houden voor de kids . Met een donkerblauwe Opel Safiera, die de komende 4 dagen de onze is, tuffen we naar Callao Salvaje. Hier in een prachtige tot huisje omgebouwde garage, voelen pa en ma zich inmiddels helemaal thuis en te gast bij Wil. Ze zijn zelfs uitgenodigd voor haar 70-ste verjaardagsfeest Het was een waar festijn, naar wij hebben vernomen. Ook wij nemen onze intrek in de "Witte Dolfijn" om van daaruit het eiland te kunnen verkennen. Na een paar dagen in een huis, realiseer je je hoe klein de boot eigenlijk is. Ik had mij verheugd op een nacht in een " stilstaand bed." Wellicht was de overgang toch wat te groot want ik heb de hele nacht gedroomd van stormen en mega golven. Ik werd er bijna misselijk van. We zijn naar de vulkanische berg de Teide gereden. Prachtig en indrukwekkend, die hoogte (3700 m) de rotsen en die kleuren. Ook naar Los Gigantes geweest, waar we een zalige middag aan het zwembad hebben doorgebracht. Piet heeft de haven bekeken. Het hobbelde er aardig en er waren maar een paar plaatsen voor gasten beschikbaar. Los Gigantes is een heuse engelse enclave, compleet met english breakfast, pubs, voetbalwedstrijden en de tweedehands boekenwinkel. Ik heb goed ingeslagen en met 15 boeken zie ik de grote overtocht, qua leesvoer, met vertrouwen tegemoet. Op het programma stonden verder een dagje dierentuin. Hier hebben we genoten van een (roof)vogelshow. Prachtige vogels, met vleugels van wel 3 meter (spanwijdte) die rakelings over je hoofd scheren. Afsluitend zijn we naar Masca gereden, een bergdorpje in het groen. De kronkelige weg met de prachtige vergezichten is voor ons het echte Tenerife. Hoogtepunt van deze mini-vakantie was toch wel ons avondje uit. Voor het eerst in 6 maanden zijn Piet en ik samen op pad. Een gezellig restaurant (tip van Wil) waar we van live entertainment, in de vorm van man met gitaar, ritmebox en disco lichten, en heerlijk eten genoten . Op culinair gebied moet ook de chinees in het dorp van pa en ma genoemd worden. Wij werden door hen getracteerd op een chinees buffet. Het was echt fantastisch, zoveel zalige gerechten en dat voor 6 euro p.p. Ik heb mij echt afgevraagd hoeveel gasten er nodig waren om dit rendabel te kunnen laten zijn. Gelukkig zat de toko goed vol. Inmiddels zijn we weer terug in Santa Cruz. Bij thuiskomst vonden we een tas vol lekkere hapjes in de kuip. gekregen van de duitse buren, die als opstappers de overtocht hadden meegemaakt en weer naar huis moesten. Morgen gaan we naar Gomera. een dikke dag varen. We hopen pa en ma daar nogmaals te ontmoeten.

Sines -Santa Cruz de Tenerife (2) iets ruiger V 7/11 om 11.00 uur afstand 680 nmijl A 12/11 Om 23.00 uur Het meest positieve dat er over de laatste 180 mijl te melden valt, is dat we meer dan goede voortgang maken. We varen aan de wind, met windkracht 6 a 7 uit het Zuidoosten. Piet doet zijn naam eer aan en toont zich een rots in de branding. Hij draait een paar extra lange wachten en trimt de boot zodat de stuurautomaat het allemaal aankan en we niet constant hoeven bij te sturen. Met een rif in het zeil en alleen de kotterfok op doen we 7plus knopen. Ik voel me als in een achtbaan in het donker, redelijk angstig. Een mens kan echter niet 24 uur lang angstig zitten wezen en na een poosje en wat persoonlijke vermanning was ik er weer. Binnen in de kajuit is het een ware survival. Je moet je echt goed vast houden met 2 handen anders wordt je van de ene naar de andere kant geslingerd. Ik had bedacht dat de kinderen maar beter in hun bedjes konden blijven vanwege al dat geslinger en probeer ze te lijmen met pakjes drinken en appeltjes, die ik met gevaar voor eigen leven eerst geschild heb. Dat is even leuk, want normaal wordt er niets genuttigd in bed, maar ze zijn toch niet ziek en daarom zien ze geen reden om in bed te blijven. Ze blijken wederom zeer zeewaardig en de enige die blauwe plekken opdoen zijn ma en pa. De laatste maakt nog bijna een doodsmak doordat hij uitglijdt op een van de kinderboekjes die hier veelvuldig en strategisch rondslingeren. Hoge golven en regelmatig een klotsje water over, maken dat de hele boot stijf van het zout staat. De eerste klus als we aankomen in Santa Cruz. En dat is om 23.00 uur, na een reis van precies 5 en halve dag. Lekker douchen en dan genieten van een rustige nacht in de armen van mijn Lief. Morgen zien we opa en oma, met vlaggetjes en met taart.

Sines -Santa Cruz de Tenerife (1) V 7/11 Afstand 680 nmijl Aankomst over 5 a 6 dagen Dinsdagochtend, nog even vers brood gehaald, koffie gedronken, afscheid genomen en toen gingen de trossen los voor onze eerste meerdaagse tocht. Een zacht briesje vanuit het Noord- Westen en wij vol goede moed. Inmiddels 3 dagen verder, 340 mijlen onder zeil en op de helft! Het meest positieve dat we over het eerste etmaal kunnen melden is dat het goed voor lijn was en dat we goede voortgang maakten. Al kotsend over de railing, terwijl we met windkracht 6 de stikdonkere nacht doorvlogen. Na deze eerste iets wat rommelige nacht hebben we inmiddels een "ijzeren 3 uur op / 3 uur af systeem" geïmplementeerd. Dat werkt heel goed. Er is wat scheepsvaart ter hoogte van Gibraltar, maar over het algemeen zien we weinig andere schepen. Wel veel (vallende) sterren. Een rustige en behouden vaart, staat met stip op 1 op de wenslijst. "Johnny," onze windgenerator draait als een tierelier. Gelukkig maar want na de storm in Camariñas is hij weken van slag geweest. Ondanks zijn noeste arbeid wordt de accu echter niet opgeladen. Sterker nog, de energievoorraad daalt drastisch. Nader onderzoek leert dat het knopje van het masterkastje tijdens het pakken van de zwemvesten per ongeluk in een andere stand is gezet. Na een poosje schakelt hij zichzelf dan uit. Het instructie boekje leert ons dat een herstart noodzakelijk is. Hiervoor is echter wel 220Volt nodig. Laten daar nu net dat kastje voor gekocht hebben. Motor aan totdat we weer op 100% zitten. Das was ook goed voor onze gemiddelde snelheid, want dat was in de tweede nacht aardig terug gezakt. We rekenen met een gemiddelde van 5 knopen per uur. In de tweede nacht tijdens de wisseling van de wacht vertelt Piet dat er net, tijdens een windstille periode, een hele school dolfijnen was. Hij wijst naar het water, waar nog een paar achterblijvers te zien zijn. De maan schijnt prachtig aan de hemel en werp een zilveren licht op het water. Ik zie echter helemaal geen dolfijnen. Nu hebben wij tijdens de overtocht een alcoholban ingevoerd, Piet moet het doen met een sixpack Buckler, dus geen waanbeelden. Piet heeft waarschijnlijk betere (nacht)ogen dan ik. De derde dag is het prachtig zonnig weer. De zonnepanelen, die een eigen aansluiting los van het beruchte kastje hebben, houden de accu's helemaal vol. De wind is inmiddels gedraaid en komt vanuit het Oosten en met deze halve wind maken we goede voortgang. We vinden s'ochtends een vliegende vis op het dek, deze wordt als aas gebruikt en dwarrelt zo'n 100 meter achter de boot aan. We zijn allemaal ingeslingerd, eten pizza in de kuip en genieten van het lekkere weer. Bij een prachtige zonsopgang zag ik 2 dolfijnen, die duidelijk aan het jagen waren. Ze kwamen in een reusachtig tempo voorbij gezwommen en maakten daarbij sprongen van wel 3 meter uit het water. Als je dat ziet, zo'n vrijheid en zo'n kracht, dan moet je even niet aan het Dolfinarium denken. Evie en Pjotr vermaken zich prima. Ze lopen in hun hemdje en onderbroek rond met een sjaal rond hun nek en een T-shirt op hun hoofd. Het is winter en ze zoeken de arrenslee van de kerstman (Bron: "Dribbels wonderlijke kerstfeest") Ze hebben geen last van zeeziekte. Ze weten dat we heel ver gaan varen en dat we dan bij opa en oma zijn. Er wordt druk gediscussieerd over de soort taart die ze dan zullen gaan eten en dat ze de boot gaan versieren met slingers en ballonnen. Een mens moet weten waar zijn prioriteiten liggen, toch?

Sines Sines 6/11 Al weer een week in Sines. Niet echt een geweldig dorp, maar goed voor de conditie, zo heuvel op. We hebben inmiddels ons "stamcafe" en ontdekken steeds betere restaurantjes. We vermaken ons op het zonnige strand en genieten van de goede voorzieningen, een grote goedkope wasmachine en droger en jawel echt kindersanitair, van deze haven. Ons geplande uitje met de bus heeft nog steeds niet plaats gevonden. Eerst werd Evie ziek en 2 dagen later Pjotr. Ze hebben het waarschijnlijk hier in de haven opgepikt. Het is hier net een drijvende camping met veel praatjes met deze en gene. Vooral over het weer, want iedereen wacht op goede wind. Hier vind de splitsing plaats tussen hen die naar de Middelandse Zee gaan en zij die naar de Canarische Eilanden gaan verkennen. Het lijkt erop dat we morgen gaan varen. De laatste boodschappen worden gedaan. We worden al goed in groot inkopen. Straks nog even een borreltje halen bij de buren en dan een goede lange nacht slapen. Voorlopig de laatste. We gaan "4 uur op en 4 uur af" proberen als wachtsysteem. Ben erg benieuwd hoe dat zal gaan. De weerberichten voorspellen dat de wind nogal van richting verandert de komende dagen, dus er zal onderweg het een en ander bijgesteld moeten worden. Piet heeft vanmiddag een constructie gemaakt zodat we de wind-stuurinrichting vanuit de kuip kunnen bedienen en niet naar het achterdek hoeven. Nog even naar de bibliotheek geweest om de mail te lezen en wat bankzaken te doen. Ik las dat de house-warming party van Ingrid een groot succes was. Die gezelligheid van mijn volleybalteam mis ik wel hoor, eigenlijk veel meer dan het volleyballen zelf. Misschien waren wij dan toch het "bier-team," waarvan ze ons betichtten.

Cascais - Sines vrouw aan het stuur 29/10 V 7.00 A 17.20 Afstand 55 nmijl O4 Een zalige zeildag. Tot tweetal toe werden wij vereerd met een bezoek van een stuk of 12 dolfijnen. Ze zwommen een stukje met ons mee en maakte mooi sprongen net voor de punt van de boot. We zaten met z'n drieën op het voordek en genoten van het schouwspel. Pjotr heeft ze alleen op de video gezien want die sliep door beide 'optredens" heen In Sines werden we opgewacht door een aantal oude bekende. De heren pakte de lijnen aan en mevrouw Bleiker zou even elegant van boord springen om te helpen. De enige die echter hulp nodig had was zij zelf, hangend tussen de steiger en de boot. Iets te vroeg gesprongen. Gelukkig was de redding nabij. Bijzonder gênant. Evie en Pjotr schoten bij het zien van de bekende mevrouwen en meneren acuut in de artistieke productie. Evie tekende 2 dolfijnen, een boze en een verdrietige. Nee, ze waren niet blij, maar wel bijzonder goed gelukt. Het dorp is heuvel op. Inmiddels kan Piet al helemaal naar boven fietsen, hoewel het laatste stukje in z'n 1. Op de heuvel staat een kasteelmuur en bij de kerk staat een standbeeld van Vasco da Gama, de beroemde ntdekkingsreiziger, die uitkijkt over het strand en de zee. Evie meende dat het Sinterklaas was. De kids zijn ook hier te water geweest, want het is hier rond de 23 graden. De wind komt echter nog steeds van het Zuiden. We wachten op goede wind (alles behalve Zuid) om de oversteek van ongeveer 5 dagen naar de Canarische Eilanden te kunnen maken. Pa en ma zijn vandaag op het vliegtuig gestapt, dus ons welkoms comité is spoedig ter plekke. Om onze blik wat te verruimen wilde we gister met de bus naar een plaatje verderop. Helaas de bus net gemist. Vandaag met goede moed weer naar het busstation. Iets voor tienen paraat, maar de meneer achter het loket schreef op een papiertje dat de bus niet om 10.00 uur maar om 16.00 uur zou gaan. De man bijna naar buiten gesleurd en op de dienstregeling gewezen, waar toch echt 10.00 uur stond. De man wees echter op de kleine lettertjes waar stond dat dit niet gold voor zon en feestdagen. Nu is het vandaag woensdag en totaal lost verlieten wij het busstation. s'Middags kwamen wij er achter dat het vandaag een feestdag is. En feest vraagt om een Pasteleria en om de afhaalchinees, de eerste keer sinds 5 maanden. Volgens de weersverwachtingen draait de wind pas in het weekend. Dus alle tijd voor een hernieuwde bus-poging. Mañana

Nazare - Cascais cascais Nazare - Cascais 27/10 V 7.15 A 19.15 Afstand 67,8 nmijl, O3/4-N3 Als therapie tegen zeeziekte ben ik de reis begonnen met een uurtje of 3 aan het roer te staan.. Met succes, want hoewel het tamelijk hobbelig was heb ik geen last gehad. Het was een lange reis, waarvan we gelukkig ook een paar lekker konden zeilen. In het donker Cascais binnengelopen. We kregen een plekje direct bij het havenkantoor, tussen de grote jachten. Er waren prachtige exemplaren bij. Nog even met de kids de benen gestrekt en een leker ijsje gegeten, terwijl we op zoek waren naar het Engelse jacht, om daar een stel krukken af te leveren. De vrouw aan boord had wederom last gekregen van haar been en had haar krukken te vroeg achtergelaten in Nazare. De volgende ochtend snel een wasje gedraaid en op naar de stad. Nu zijn Piet en ik zo'n 6 jaar geleden ook hier geweest en het was een feest der herkenning. Piet zou ons later wel vinden want er moest nog water geladen worden. Even later kwam Piet vertellen dat hij Sjoerd en Annet had getroffen en dat we waren uitgenodigd voor de koffie. Met een doos vol lekkere gebakjes op weg naar de "Ayke". Ze bleken hier inmiddels 3 weken te liggen en zouden over een uurtje, volgens hun bekende concept, s'middags vertrekken en de nacht doorvaren, richting de Algarve varen. Daarna voor 2 weken naar Nederland. Wij hopen ze eind november in Gomera weer te treffen. Traditiegetrouw kwam de "Klef" ook binnen. Zij hadden het slechte weer in Fiquera de Foz uitgezeten. We besluiten om vandaag maar hier te blijven. Eindelijk weer een prachtig warme en zonnige dag, dus kon er weer gezwommen worden. Door Evie en Pjotr dan, wat die zijn onverschrokken . Om het weerzien van oude bekende compleet te maken troffen we ook nog de Belgen die wij kennen uit La Rochelle. Gezellig geborreld

Nazaré kappertje spelen Nazaré 28/10/2006 Morgen vindt de grote uittocht plaats. Het wordt oostenwind en iedereen vertrekt. De "jongens" gaan naar Madeira en een aantal anderen gaan net als wij naar het Zuiden, naar Cascais. De "jongens"zijn 3 engelse mannen die ieder solo zeilen, maar ze hebben elkaar helemaal gevonden en trekken al geruime tijd samenop. Ze geven vanavond een BBQ feestje en Piet is daar, als man, ook voor uitgenodigd. Ik maak intussen de boot schoon; hoog Assepoester gehalte. Vanmiddag hebben we groot ingekocht. 2 winkelwagentjes vol zodat we voldoende voer hebben voor de komende 5 a 7 dagen. De auto van de havenmeester, heeft vandaag meerdere ritjes naar de supermarkt gemaakt, want iedereen wilde inslaan. Wij hadden voor vandaag een auto besteld bij Avis om nog een laatste dag van deze mooie omgeving te kunnen genieten. De vriendelijke mevrouw van de autoverhuur bood aan om de auto tussen 9.00 en 9.30 bij het havenkantoor af te leveren. Daar stond Piet, onder het afdakje want het regende pijpenstelen. Om 10 uur nog geen auto. De havenmeester even laten bellen, want ons Portugees gaat niet verder dan "Pastelaria-niveau" De dame in kwestie was van plan om over een half uurtje te vertrekken. Laat maar....... Gisteren hebben Evie en Pjotr een tekening op de wand gemaakt. Gelukkig niet in de boot, maar op de lange muur bij de haven. Een groot aantal zeilers heeft daar reeds hun "handtekening" achtergelaten in de vorm van een schildering. Niet allemaal van een hoog artistiek gehalte, maar wel heel leuk. De tekeningen van ons kroost zijn echter niet voor de eeuwigheid, sterker nog ze waren vandaag na al die regen al bijna niet meer te zien. Dat heb je met stoepkrijt. Vanavond vroeg naar bed, want morgen wordt het een lange dag op zee. Ben benieuwd of we na bijna 2 weken aan de wal weer zeeziek zullen worden

Nazare De prachtige kerk van het klooster in Batalha 21/10 We liggen weer eens verwaaid en wel serieus. De ene depressie na de ander doet Portugal aan. Veel wind, hoge golven en veel regen houden ons nu al meer dan een week aan de steiger. Volgens de weerkaartjes die Piet middels Sailmail download komt er pas donderdag verbetering. Op het haventerrein, waar je trouwens prima kunt voetballen, staat ook een winkeltje annex bar. Hier wordt veel samengeschoold door Potugesen en zeilers. Het prachtige grote flatscreen beeldscherm is een enorme trekker, helemaal als AZ speelt en wint. Wat we dan zoal doen hier... Tussen de buien door lopen we naar het dorp. Toch wel een half uur met de kids, dus onderweg regelmatig schuilen. Dat schuilen doen we het liefst in een "Pastelaria," waar we koffie, limonade en wat lekkers nemen voor minder dan 5 euro. Nazare bestaat uit een "boven" en een "beneden" gedeelte. Deze worden verbonden door een kabelbaan. Weer zo'n ultra-moderne met veel glas. Het schreeuwt "Europese subsidie." Boven heb je een prachtig uitzicht over de stad, het strand en de haven. Helaas was de batterij van onze camera leeg, zodat we geen beeldmateriaal hebben. Wel een foto (zie fotoalbum) van dames in de heersende senioren-mode. Rok boven de knie, pantykousjes tot net onder de knie, schortjes stevig aangetrokken net onder de borstpartij en een soort stola waar je je handen lekker onder kan stoppen completeert deze kleurrijke dracht. Pjotr is naar de kapper geweest. Hij trok verschrikkelijke boze gezichten in de spiegel, maar hij is weer een echt jongetje geworden ipv een jeudige Beatle. Thuis wordt er nu regelmatig kappertje gespeeld, compleet met kappermanteltje en instructies hoe je hoofd te houden en dat je recht in de spiegel moet kijken. Evie en Pjotr tekenen veel. Het liefst met viltstiften maar dan wordt er meer gekleurd dan de bedoeling is, zodat er weer flink geboend moet worden. De tekeningen, veelal boten, dinosaurussen, Bambi of vissen worden door Evie ondertekent met een grote E. Zij schrijft er op haar manier ook verklarende tekst bij. Haar handschrift doet niet onder voor dat van een arts. Letters hebben hun grote interesse. Wij worden regelmatig gewezen op borden met de P van Pjotr, de O van oma en opa, de R van oom Rick, de C van mamma Chanel en de I van tante Ina. Vorige week hebben we de auto van de havenmeester gehuurd. een oudje en harder dan 90 was geen aanrader. We zijn naar Batalha geweest om het beroemde klooster te bekijken. Het was zeker de moeite waard. prachtig beeldhouwwerk! Op de terugweg langs de kust, "Zilver kust" genaamd gereden. Dat het hier zo groen is verbaast ons niets.

Fiquera de Foz - Nazare visjes op een strandstoel 14/10 V9.40 A 15.14 Afstand 36,8 nmijl O5 /Z3 s'Ochtends nog even naar de speeltuin, terwijl Piet de boot vaarklaar maakt. Als we vertekken zien de "Klef" binnenlopen. We dachten dat ze al veel verder zouden zijn. Weer een mooie zeildag. Na de formaliteiten, waaronder in Portugal ook de douane lopen we naar het stadje. De zwembroeken mee, maar het blijkt veel te gevaarlijk om hier te zwemmen. Hoge golven en een verradelijke stroming. Wel een mooi zandstrand. Van een afstandje lijkt het wel een strandstoelenopslag. Het blijken echter rekken, waar visjes op liggen te drogen. Oude vrouwtjes verkopen de reeds gedroogde exemplaren. Later horen we dat het geen aanrader is en dat velen er reeds aardig ziek van zijn geworden. We eindigen de dag weer in een speeltuin. Evie en Pjotr doen al aardig gevaarlijke oefeningen aan de rekstok! We kopen een zak met pistachenootjes en doen dansspelletjes op de boulevard. Een mens heeft niet veel nodig om gelukkig te zijn.

Rio de Aveiro - Fiquera de Foz kust bij Fiquera de Foz 13/10 V 8.45 A 15.00 Afstand 38 nmijl ZO 4-5 We liggen zalig stil en hebben heerlijk geslapen. s'Ochtends een prachtig tochtje terug naar de zee. Eindelijk weer eens kunnen zeilen. Ik heb een lekker zonnig plekje gevonden in gangboord met m´n rug tegen de kist, waar het reddingsvlot in zit. Zelfs kunnen lezen, dat is de eerste keer. In de haven treffen we een aantal bekende. Evie en Pjotr krijgen van de duitse buren een mooi berenboek en een reep chocolade. Natuurlijk worden er direct tekeningen gemaakt als dank. Het is eindelijk zomerweer geworden, kortebroek en een hempje. Er is een leuker kleine speeltuin bij de haven waar goed gespeeld wordt. We worden gebeld door pa en ma, die ons vertellen dat ze geboekt hebben en de maand november in Tenerife zullen zijn. Geweldig nieuws, we verheugen ons erg op hun komst.

Porvoa de Varzim - Rio de Aveiro Rio de Aveiro 12/10 V 8.45 A 17.30 Afstand 51,57 nmijl O3-NW5 s'Ochtends nog even moeder Snel gebeld. Gelukkig is het in Nederland een uurtje later, want op je verjaardag uit bed gebeld te worden is geen cadeautje. Het fotoboek (natuurlijk pixbook) met een selectie van onze mooiste foto's was helaas nog niet gearriveerd. Wij wensen haar een hele fijne dag en vertekken vervolgens voor een stevige tocht. Een nieuwe luister cd van Carrie Slee " Een kringetje van Tralala" over een kleuterklas zorgt voor de nodige afleiding voor het kleine volk. Wij besluiten de rio de Aveiro op te varen om daar een plekje voor de nacht te zoeken. In het begin van de riviermonding kun je ankeren. Er ligt echter helemaal niemand. Een stuk verder op rivier op ligt Aveiro, volgens Piet is daar een sluisje dat 1 uur voor HW opengaat. Daar gaan we voor, want we moeten ook nog boodschappen doen. 3 Kwartier later, varend door een prachtig riviergebied, komen we bij het sluisje aan Niemand te zien. Er is ook een havenje, maar dat ligt onder de eletriciteitspalen/draden en daar passen wij met onze mast van 20 meter hoog niet onder. Een stukje terug zien we een kleine werf, aangelegd en op zoek naar de eigenaar. Dit blijkt een vrouw met hoogblond haar en een glitter truitje. Geen probleem, we kunnen blijven liggen en hoeven niets te betalen. Evie en Pjotr gaan lekker voetballen. Er zijn ook honden, ze lopen los. Piet gaat niet van boord en we eten lif-lafjes.

Porvoa de Varzim Porto, vanaf de brug Het blijft hard waaien en de deining is serieus hoog. We besluiten naar Porto te gaan. Een ritje van een uur met de metro, zeer modern, met chipkaarten als toegangsbewijs en in schril contrast met de omgeving. Porto is een heel charmante stad. Veel prachtige oude gebouwen. We zijn over de beroemde brug, ontworpen door jawel Eiffel, over de Dauro gelopen. Aan deze kant zijn de bodega's waar de portugese port wordt gemaakt en geschonken. Zalig in het zonnetje gezeten en lekker gegeten Porto heeft geen jachthaven, maar vlak bij de brug zien we een korte steiger met de vermelding "Sport." Het zou wel een prachtige plek zijn. Terug lopend komen we langs een mooie kerk met veel blauw mozaiekwerk. Helaas is het hek gesloten, middagspauze. Pjotr is erg bedroefd. Hij wordt een fervent kerkganger. Er is nog zo veel moois te zien en te ontdekken hier in Porto, maar helaas wij moeten weer terug naar de boot.

Viana do Castelo - Povoa de Varzim nog een keer oom Rick 10/10 V 8.45 A 13.45 Afstand 22,6 Z6 De vorige avond vis gegeten en de vissenkop als aas in de kreeftenkooi gestopt. Dit bleek ze veel beter te bevallen dan de salamie en andere vleeswarenresten, want de volgende ochtend zat de kooi vol met wel 15 krabbetjes. Evie en Pjotr gilden het uit toen ze ontsnapten en het hele gangboord bevolkt werd door deze kleine lekkernijen. Piet heeft ze bijeengeraapt en na rijp beraad gingen ze over boord. We gaan onderweg voor een lange tocht, maar ook deze keer weer tegenwind. De beroemde noorderwinden zijn dit jaar ver te zoeken. Povoa de Varzim, in de gids ook wel klein manhattan genoemd, wordt aangedaan. Een prima haven, waar je lekker beschut ligt, behalve voor zuide wind en dito golven. We klotsen hevig en de lijnen piepen hevig. De haven ligt aan de kant van de oude haven. Er zijn hier enorm veel kleine cafetjes, waar volop koffie gedronken wordt, uit hele hele kleinen kopjes en natuurlijk staat overal de tv aan. Op de ramen bij de ingang hangen kleuren kopieen van rouwadvertenties, met foto. De "Klef" ligt ook in de haven. Zij hebben ook lang van de spaanse ria's genoten. De duitsers, die wij kennen vanuit Caruna lopen ook binnen, zij blijken problemen met de moter te hebben en dat moet eerste opgelost worden.

Viana do Castelo Oom Rick, de held van het weekend voor Evie en Pjotr De hele dag is het druilerig weer en dat is jammer. Wij kwamen namelijk langs een slagerij waar zeker 30 man op hun beurt stonden te wachten. Ze gaven het vlees niet weg, maar het scheelde niet veel. Dit vraagt om een BBQ. Het druilen wordt buien en we grillen binnen. Met een uurtje vertraging komt Roderick aan in Porto. Auto gehuurd en na een ritje van 60 km komt hij aan in onze haven. Het is feest, we worden verwend en Evie en Pjotr zijn door dolle heen. Oom Rick moet het nieuwe boek van Dikkie Dik wel 10 keer voorlezen. s´Nachts wordt ik wakker van de regen. Het stort en de luiken moeten dicht. Het zou toch niet het hele weekend blijven regenen. De volgende 2 dagen toeren we en famille en met zon in de omgeving rond. De prachtige vallei, waar de Rio Lima doorheen stroomt. Even een bergruggetje gepakt en lichtelijk verdwaald. Piet was de navigator en ik zat met de kinderen op de achterbank. Navigeren op zee gaat ons beter af. De Santa Luzia kerk bezocht. Deze staat in Viana do Castelo op de berg. Je kunt de trappen nemen, dit werd ons echter afgeraden met kinderen en in de zomer rijdt er een kabeltreintje naar boven. Boven gekomen wordt ons direct "heilige ware" in de vorm van poppetjes aangeboden. Om 11 uur begint de dienst. De geestelijke loopt naar voren en verdwijnt vervolgens weer achter het altaar. Volgens Pjotr is hij verstoppertje aan het doen en moeten de mensen hem nu gaan zoeken. Dat je stil moet zijn in een kerk vertelt hij mij ook met redelijke luide stem. Met de lift naar de toren van kerk. Het uitzicht is prachtig en we zien de boot mooi liggen. Als broer en zus er samen nog even opuit trekken zitten ze zalig op een terras en genieten van de zon en van elkaars gezeldschap. Lekker bijgekletst en voor we het weten zit het weekend er al weer op en moeten we afscheid nemen. Pjotr was in tranen. Ik moest zelf ook een traantje wegpinken toen de auto uit zicht verdween. Als we afrekenen met de havenmeester, beloven we Viana aan te prijzen op onze site. Het is hier heel aangenaam en verrassend mooi. Hij vertelde ons dat het lelijke en hoge flatgebouw na jaren eindelijk gesloopt gaat worden. Morgen als de laaste 2 bewoners, 2 oude dametjes van 80 jaar het gebouw verlaten. Verder komen er nog 2 grote parken bij. Dus het wordt allemaal nog beter. Er is een nieuw fotoalbum met foto's uit Portugal Portugal

Baiona - Viana do Castelo de prachtige "oprijlaan" V 10.15 A 15.40 33,27 nmijl Var Na 50 dagen verlaten we Spanje, met pijn in ons hart want we zijn wel een beetje van dit land gaan houden. Op weg naar Portugal. we moeten wel vertekken want morgen komt Roderick. Mooie tocht met een lekker zonnetje. Als we de rivier op varen vragen we ons af waar de haven is. Deze moet voor de brug, een ontwerp van Eiffel en momenteel onderhevig aan revisie, liggen. Het blijkt een kleine haven te zijn, met maar een paar plaatsen voor gasten. Op naar de stad, een mooie wandeling door een park dat veel weg heeft van een reusachtige oprijlaan met aan beide zijden oude bomen die samen een groene tunnel vormen. Viana do Castelo is een mooi stadje met veel kleine kronkelstraatjes en witte huizen ook leuke ouderwetse straatlantaarns. Bijna alle winkels zijn gesloten, terwijl het toch al ruim na siesta tijd is. Het blijkt een nationale feestdag te zijn. Gelukkig doen de "Chinesen" hier niet mee en kunnen we in een "van alles en nog wat" winkel een nieuwe telefoonkaart kopen. Nu kunnen we Roderick laten weten waar we liggen. In Portugal is het een uurtje vroeger dan in Spanje en zo tegen 19.00 uur krijgen we echt wel trek. Daar gloort de M aan de horizon en even later zit de familie aan een Happy Meal. Alhoewel zonnig is het toch fris en ik ben blij dat we binnen zitten. De benen stevig over elkaar geslagen en de blik verlangend op de toiletten* gericht, want ik heb een blaasontsteking opgelopen. Gelukkig voorziet onze scheepsapotheek in dit ongemak. In Spanje heb ik direct de medicijnkast aangevuld. Je kunt daar alles bij de apotheek krijgen, gewoon zonder recept. Handig hoor. * Het toilet was trouwens een plaatje. Prachtige glasmozaieken, veel marmer en manshoge spiegels. Gewoon in een winkelcentrum en geheel gratis.

Baione uitzicht vanaf "Virgen de la Roco" 30/9 - 3/10 Op een heuvel, op een schiereiland, waar je helemaal om heen kunt lopen, resten van een kasteel en bijna de gehele kasteelmuur. Een plaatje. De haven ligt er direct naast, met haar sjeike club waar wij als passanten tijdelijk lid van zijn. Strandje ernaast en een grote speeltuin. Tip voor een daar daagjes uit. Vlieg naar Santiago de Compostello en doe daar wat nodig is voor je zielenrust. Huur een auto en ga naar Baiona. Als je een geldboom hebt, kun je logeren in het hotel op de heuvel en vanuit je ligstoel bij het zwembad genieten van het prachtige uitzicht en je een kasteelvrouwe/heer wanen. Wij hebben zaterdagmiddag een nieuwe WIFI box gekocht. Na 2 uur "plug en play" helaas nog gen play. Piet is maandag terug naar de winkel gegaan voor hulp. s'Middags was ie klaar en op dit moment zit ik in de kroeg te WiFi-en (eindelijk !!) Bezoek gehad van onze buren Jaap en Laura Brabanders die huis en haard hebben verkocht en met hun Koopmans het avontuur zoeken. Nadat we weer een stormachtige avond met windkracht 9 te verwerken kregen, houden ze het hier voor gezien en vertekken richting Zuiden. Rick, mijn broer belde om te vertellen dat hij een vlucht geboekt heeft en vrijdag 7 oktober in Porto landt. We zorgen dat we in de buurt liggen en verheugen ons zeer op zijn komst. We vragen of hij een aantal zaken van onze verlanglijst wil meenemen. Evie wil ook even met oom Rick praten en zegt:"Stofzuiger" Ze heeft in een winkel in Spanje een roze speelgoed stofzuiger gezien en ze wil graag dat hij deze voor haar meeneemt. Nadat wij haar hebben uitgelegd dat oom Rick niet Sinterklaas is en dat die stofzuiger niet in zijn koffer past schikt ze zich in haar lot. "maar hij neemt toch wel appelstroop mee he", luidt haar laatste woord. Vandaag is Piet voor de tweede keer naar Vigo afgereisd voor de drukpomp. 22 Kilometer verderop, een busreis voor 1 uur. Hij komt terug met een groot pak. Niet alleen het flexibele membraam maar een hele nieuwe tank. Natuurlijk niet precies dezelfde als we hadden. Het wordt dus weer passen en meten en improviseren om de zaal geinstalleerd te krijgen, maar het warme water gloort aan de horizon. Tijdens de excursie van Piet zijn wij vanmiddag naar "Virgen de la Roco "gelopen, een 15 meter hoge dame van steen. Je kunt er ook in, 45 treden smalle wenteltrap en je staat op het balkon in de vorm van een schip, dat zij in haar armen houdt. Evie en Pjotr vonden het heel spannend. Ook spannend is de "huisgans" van de haven. Hij bewoont de tunnel waar de havenmeester ook resideert. Het is een humeurig beest dat regelmatig onschuldige voorbijganger lijkt te attakeren. Het is dat het morgen dierendag is ....

Agete - Baiona boosdoener Al slingerend tussen de vele (vissers)boten door banen wij ons een weg de haven uit. een haven die ons slechts 11 euro rekende voor 1 nacht en dat voor een koninklijke. De douches waren alleen niet van "royal standaard". Volgens mij al in maanden niet gebruik gezien de roest en de stank. Ik heb danook bedankt en heb samen met de kinderen de slang op de steiger gebruikt. Wel wat fris maar onze eigen warmwater voorziening werkt helaas niet meer. Piet heeft zich over de stank heengezet, gaat makkelijk als je verkouden bent en beweerde zelfs dat het een heerlijke douche was. Tot nu toe vertoont hij nog legionella verschijnselen. We tuffen en hobbelen er lustig op los wanneer we een akelig geluid horen. De problemen met de keerkoppeling nog in het geheugen schrikken we wel. Er gebeurt echter niets. We varen gewoon door maar we verliezen wel snelheid. Het stabiliseert zich rond de 3,5 knopen. Piet vermoed dat we een net of een stuk plastic in de schroef hebben gekregen. We maken een tussenstop en ankeren voor het strand van Isla Ciel. De pizza gaat in de oven. We zien een hele trits mensen vanuit de heuvels richting het restaurant marcheren. Ze zijn nog net voor de bui binnen. We zouden ons graag bij hen aansluiten, maar we durven de boot niet alleen te laten. Piet maakt zich klaar om te water te gaan. Gewapend met mes en schaar en duikbril is hij klaar voor de strijd. Wanneer hij even later proestend en wel weer boven komt blijkt het een net te zijn dat rond de schroef is gedraaid. Piet heeft het grootste deel verwijderd. Op de marifoon horen we een stormverwachting. Vlug de boel opgeruimd en vol gas naar Baione. we komen gelukkig ruim voor de storm binnen. Piet gaat nogmaals "in de diepte" zoals Evie en Pjotr zeggen. Nu heeft hij alles kunnen verwijderen. Net een parelvisser, met duikbril dan (zie fotoalbum)

Bueu - Aquete baai van Agete 28/9 V 12.00 A 12.45 4,21 nmijl W3 s´Ochtends terug naar de baai van "Harlingen", daar aan de kade aangelegd om van boord te gaan. Piet blijft aan boord om de komst van de veerboot af te wachten op wiens plek we liggen. Ik neem de kids mee boodschappen doen. Direct bij de vissershaven wordt een grote markt gehouden . Hier vinden we alles wat we nodig hebben. Evie en Pjotr krijgen een paar snoepjes in een zakje van de slager. Het is een gezellig, maar het regent behoorlijk, gelukkig is het met 23 graden niet koud. Piet heeft inmiddels van de kassa dames van de veerboot informatie over de eilanden gekregen en ook 2 opblaasballen voor de kinderen. De dames vertellen dat er slecht weer op komst is, dus op naar een jachthaven in de buurt. Als we in Aquete aankomen klaart het een beetje op. Het is tijd voor een "menuutje van de dag" Een kilometer berg op en we zijn in de winkelstraat. In "ons" restaurant hangt een enorme kop van een wildzwijn aan de muur. Het is eenvoudige zaak, waar naar het lijkt alleen mannen komen lunchen. Prima gegeten. Evie gaat nadat zij haar ijstaartjes heeft opgegeten en haat bord heeft afgelikt even buurten bij een andere tafel. Daar staat van alles op tafel. Haar oog valt op de schaal met krabben, die kent ze wel. Voordat wij weten wat er gebeurt, krijgt ze een bordke met een krab erop. Samen met pappa soldaat gemaakt. Dit smaakt naar meer en we denken aan onze kreeftenkooi, die maar leeg blijt.

Porto Novo - Sanjengo - Bueu "televisie kijken" 27/9 V 12.00 A- 12.30 V 15.00 A. 16.00 Afstand 4,8 nmijl W3 We zijn nog steeds opzoek naar het binnenste rubbere gedeelte van de druktank. Dat is een paar dagen geleden gescheurd (compleet vergaan). Sindsdien geen warm water meer uit de kraan. Met de voetpomp pompen we het water direct uit de watertank op. We besluiten om naar de overkant naar Sangenjo te varen omdat daar een grote jachthaven is, met wellicht een watersport zaak. De haven invarend zien we een aantal enorme moterjachten, type (multi)miljonair. Het blijkt dat ze hier helemaal op deze types zijn ingesteld, met een prachtig restaurant en een havengeld van 40 euro voor onze kleine scheepje. Dit is ons te gortig en als de watersportzaak een veredelde modezaak blijkt te zijn, is het besluit snel genomen. Weg hier. We gaan op weg naar Bueu. Aldaar blijkt de haven exclusief gereserveerd te zijn voor de vissers. We kunnen wel voor anker voor het strand. Er ligt nog een ander schip, uit Harlingen, aan een enorme boei. Het anker wordt uitgegooid, de was opgehangen en daarna weer snel binnengehaald, het is druilerig en regenachtig. Net als we besluiten om in de bijboot te stappen voor onze boodschappen excursie zien we dat we inmiddels wel erg ver van "Harlingen" vandaan liggen. Het anker is gaan krabben en we liggen zeker 1oo meter verderop. Onze Harlingse buurman is inmiddels uitgerukt in zijn roeiboot om ons te waarschuwen. Hij verwijst ons naar een baai verderop waar ook boeien liggen. Er blijkt zelfs een jachthaven te zijn, maar daar staat met rode borden aangegeven dat je als bezoeker hier niet welkom bent. Dan maar een boei opgepakt, geen stroming dus een makkie. Gelukkig waait het nauwelijks, want onze boei lijkt aan de kleine kant voor onze 14 ton. Het ankeralarm opnieuw ingesteld, nu op 20 meter.

Portosin - Porto Novo 26/9 V 12.45 A 17.00 Afstand 35,7 nmijl NW 3-4 Het plan was een klein stukje verder, naar Corrubedo, te varen om vandaar de volgende dag de Isla Ons, een prachtig natuurgebied, te bezoeken. Als we Corrubedo in zicht hebben besluiten we dat het beter is dat we deze links laten liggen. De golven beuken en slaan over de pier. Ria de Arosa, met haar vele ondiepten slaan we ook over. Geoff en Lynn gaan deze prachtige rivier verder ontdekken om vervolgens begin oktober vanuit Santiago de Compostelle naar Engeland terug te vliegen. Met Ryan Air voor 30 euro pp. We kiezen voor Ria de Pontevedra en belanden in Porto Novo. We liggen aan de kopsteiger en de oceaandeining komt lekker binnen. We klotsen enorm en de lijnen piepen en kraken. Slecht geslapen. Porto Novo is een gezellig stadje, waar Piet een nieuwe coupe krijgt en de speeltuin bezocht wordt. We kopen 2 kleine zeeduiveltjes, die erg lastig te bakken zijn, zoals later blijkt. Toko weer blauw.

Camariñas - Portosin Strandje van Portosin 25/9 V 9.00 A 16.00 Afstand 39,9 nmijl W4 Wij zijn de laatsten der Nederlanders die uit Camariñas vertrekken. De uittocht vond een paar dagen geleden plaats. Annet en Sjoerd zijn gistermiddag vertrokken om vervolgens de nacht door te zeilen. Zij vliegen in oktober nog voor 2 weken naar nederland en moeten dus meters maken. Het is zoals bijna altijd weer flink hobbelig, totdat we de Cap Finisterre rondden en eindelijk zuid varen. We zijn op weg naar Ria de Muros waarover gezegd wordt dat het een van meest "scenic" ria´s is met prachtige stranden. Wij besluiten om niet voor anker te gaan liggen in de baai voor het pitoreske vissersstadje Muros, maar naar de jachthaven Portosin, met WIFI, aan de overkant te gaan. Tot onze grote verbazing zien we naast de meldsteiger de "Dry White" van Geoff en Lynn liggen. Evie en Pjotr roepen luidkeels :" de buren !!!" Ze blijken echter een auto gehuurd te hebben en naar Santiago de Compostello te zijn, zoals we aan het eind van de middag onder het genot van vernamen. Vooral Evie at flink van de borrelhappen en heeft niet veel trek meer als wij ons om 21.00 uur bij het restaurant van de haven melden voor een vlugge hap. Omdat we ook in Portosin geen verbinding met de WIFI krijgen, moeten wij het kastje definitief kapot verklaren. En dat al na 2 o3 keer van het kajuitdak gevallen te zijn. Korea ? De volgende ochtend naar het strandje direct om de hoek van de haven geweest. Zeer idyllisch, het hele strand voor ons zelf en een prachtig uitzicht over debaai. het strand lag bezaaid met schelpen, zodat de zandtaatjes rijkelijk versierd konden worden. terwijl we de baai uitvaren, zo´n dikke 5 mijl worden we "uitgezwaaid" door een vijftal dolfijnen. Dit bezegelt ons oordeel over deze baai. Prachtig.

Camariñas we liggen hier verwaaid. Het waait nog steeds behoorlijk en het regent af en toe stevig. Tussen de buien door schijnt de zon gelukkig en zien we prachtige regenbogen. De dorpelingen hebben het zwart van hun huizen gespoten en het ziet er hier weer als vanouds uit. Er wordt weer volop gekantklost. Dit dorp staat bekend om zijn kant. Tijens de regenbuien voldoende tijd om te experimentren met het bewerken van de kleine video filmpjes zodat ze op de website geplaatst kunnen worden. Dit heeft geresulteerd in 4 filmpjes Een impressie van Camariñas; zie hier onder Evie en Pjotr aan het zwemmen; zie La Coruña De dolfijnen; zie Viveiro Ijsjes eten op het terras; zie St Viciente de la Barquera Ik kan de filmpjs van onze video nog niet op de computer krijgen. Hier schijnt nog extra software voor nodig te zijn. Dus tot die tijd moeten we het doen met de filmpjes gemaakt door onze kleine digitale camera.

Lage - Camariñas 20/9 V 9.00 A 13.00 afstand 19,7 nmijl ZW3 In Camariñas is het de zoete inval van nederlandse schepen. Iedereen die we nu ontmoeten gaat richting Zuiden. De meeste gaan ook naar de Canarische eilanden om vervolgens de oversteek te maken. Gezellig. We maken een mooie wandeling, door het bos en met prachtig uitzicht op de baai. Volgens de boekjes is dit een van de mooiste baaien van deze kust. We komen een stuk land tegen, reeds kniehoog ommuurd en te koop. Piet wordt helemaal lyrisch. Hier zou hij wel willen wonen. We zijn net 4 maanden onderweg en hij krijgt al nesteldrang. Omdat er geen makelaar is in het dorp sterft zijn plan een stille dood. Er wordt storm verwacht, een uitloper van de orkaan Gordon. De amerikanen nemen rigoreuze maatregelen en halen alle zeilen er af. Dit werkt aanstekelijk want hun directe buren gaan zelfs extra lijnen kopen. Wij leggen de Sabbatical met 3 springen aan iedere kant vast en hopen het beste er maar van. Het waait lekker overdag, maar meer dan windkracht 4 a 5 is het niet. We denken dat dit met sissers afloopt. Niets is minder waar. s´Nachts bouwt de storm zich op om zich rond 8.00 uur als orkaan te manifesteren. Er zijn snelheden van 79 knopen gemeten (68 knopen is windkracht 12 ) . We maken ons zorgen over de steiger. De zij-steigers waar de boten aan vast liggen worden meters uit het water getild. Ik heb nog nooit zo iets meegemaakt. Sommige mensen verlaten hun boten. De wind, het zoute zeewater en het zand van de pier dat door de lucht vliegt trotserend worden er extra lijnen uitgebracht naar de andere steiger. Een televisieploeg is ter plaatse om verslag te doen. Evie en Pjotr worden zoals gebruikelijk rond half negen wakker. Ja het waait wel hard, maar ze willen gewoon ontbijten. Na een uurtje of twee is het ergste voorbij. Gelukkig heeft geen van de schepen noemenswaardige schade opgelopen.

La Coruña - Lage voor anker in Lage 18/9 V 9.00 A 16.30 Afstand 37 nmijl ZW4 Na een motertocht met windtegen zijn we blij als we in de baai van Lage aankomen. We gaan voor anker: Er liggen al 2 andere boten, ook nederlanders. We beginnen aan de klus om de bijboot vaarklaar te maken. Met z'n 3.20 m is hij eigenlijk net een maatje te groot en het valt niet mee om hem aan boord op te blazen. De buurvrouw van de "Klef" komt even langs zwemmen en brengt ons later, ook zwemmend een pomp met een klein blaasmondje om de bodem van de bijboot te kunnen oppompen. De onze is op miraculeuze wijze verdwenen hebben we helaas moeten constateren nadat wij zonder resultaat, anders dan een enorme puinzooi, de gehele bakkist hadden leeggehaald. Daar ging de familie te boot aan en wal. Pjotr was niet te houden en rende het strand op. Hier wordt lekker gespeeld, terwijl Piet boodschappen deed. Na de pick-nick weer terug naar de boot. Slecht geslapen omdat we lagen te klotsen op de golven. s'morgens vroeg weer op pad.

Sada - La Coruña Genieten 15/9 V 9.15 A 11.45 Afstand 11,6 nmijl Net terug van de lunch. Een mooie hamburgertent met gezonde happen voor pa en ma en een menu met frites, hamburger en ijs voor de kids. Bijzonder kindvriendelijk, met een ballon en kleurkrijtjes bij binnenkomst en een lolly als afscheid. We liggen inmiddels al weer 3 dagen in La Curuña, in de nieuwe haven dit keer. We waren onderweg naar Lago, 35 mijl verderop, maar met enorme golven, die ons van links naar rechts dede schuiven was La Coruña een verlokking die wij niet konden weerstaan. Kennis gemaakt met Erik, Marieke en hun 2 dochtertjes, Mirre (2 jaar) en Sanna (4 maanden). De kinderen hebben gezellig gespeeld. De dvd collecties uitgewisseld en gebrand. We hebben nu Brum en Bambi erbij. Sjoerd en Annet lagen nog steeds op hun oude plekje. Heel gezellige avond gehad met z´n viertjes. Ik vertelde dat er toch wel dingen zijn uit nederland die we hier missen. zoals washandjes en onze tandpasta. Bij Evie en Pjotr staat appaelstroop met stip op de lijst. Annet had 2 blikken van dit zoete broodbeleg aan boord en was zo lief er 1 te doneren. Feest. We zijn een beetje aan het dubben wanneer te gaan varen. Er staat nog steeds een aardige deining, als uitvloeisel van een drepressie in Ierland. Het hoge drukgebied komt er gelukkig aan. Dus wellicht morgen

La Coruna - Sada Voor Carolien en Mats van Pjotr 11/9 V 13.00 A 15.20 Afstand 11,2 nmijl NW 0-1 Mooie haven, waar de WiFi helaas niet werkt. Gelukkig een internetcafe annex belhuis gevonden waar je ook cd mag gebruiken. Dus vandaag komen er eindelijk weer nieuwe foto´s op de site en filmpjes. De filmpjes zijn opgenomen met onze kleine digitale camera en niet echt best van kwaliteit, maar toch. Met de bus naar Betanza geweest. een mooie oude stad met een aantal middeleeuwse kerken. Komt goed uit omdat ik op het moment "The pillars of the eart" van Ken Follet aan het lezen ben, een epos over de bouw van een kathedraal. In Bentanza ingekocht, 2 korte broeken voor Piet en een mini rok (jawel) voor mij. Natuurlijk in de uitverkoop, want dat zit in de genen. Piet heeft al een tijd last van een tennisarm. Hij loopt nu rond met een steunverband, een grote pleister volgen Evie en Pjotr. Wellichtis het gekomen van het hijsen van het grootzeil. Dit ging namelijk zo zwaar dat Piet meende " er nog eens in te blijven". Gister is er tijdens deze krachtsinspanning iets los gegeschoten en het zeil gaat omhoog als een zonnetje. Pjotr en Evie hebben tekeningen gemaakt voor de verjaardagen van Carolien en Mats, die alweer 1 jaar is geworden. Om te vieren hebben we taart gegeten. Wisten jullie dat er zoutloos stokbrood bestaat. Ja dus en ik heb twee van tdie ypes gekocht. Bijzonder onsmakelijk. Gelukkig had ik ook nog 2 reusachtige vismoten gekocht. Geen idee welke vis. Deze werden vakkundig door Piet gebakken in zijn nieuwe grilpan. De hele kajuit blauw en de luiken dicht want het hoost. Ole.

Cedeira-La Curuna vanuit het trammetje 9/9 V 10.30 A 15.30 Afstand 27,4 nmijl N3 La Coruna, het heeft altijd zo ver weg geleken, maar nu zijn we er dan. In de haven aan de kop van de steiger met zicht op de baai en het kasteel. Deze stad heeft net als Gijon een schierland. Met een trammetjes, met mooi houten interieur, kun je een rondjes schier doen voor 1 euro. Er zijn haltes bij de verschillende stranden en de oude vuurtoren. Coruna schijnt trouwens 24 stranden te hebben. De prachtige zwembaden , tennisbanen en speeltuinen zijn ook hier in handen van prive clubs. Evie en Pjotr begrijpen niet dat ze hier niet mogen spelen ook niet als ze centjes betalen. Voor het gewone volg is er het strand. We kiezen voor een klein strandje in de buurt van de haven. Tot 12.00 uur is het er prachtig en rustig, daarna stroomt het vol. Evie en Pjotr worden steeds vrijer en drijven zelfs al in het water. De zwempakjes met de drijvers erin ( www.swimsave.nl) helpen hier goed bij en geven veel zelfvertrouwen. We ontdekken dat het restaurant bij onze haven bijzonder goed is en we hebben danook niet meer gekookt. Dit heeft trouwens niets met Piet zijn kookkunsten te maken hoor. Er is een nieuwe haven bijgebouwd, vlak bij de oude stad. De jachten daar vormen een internationaal gezeldschap. We plannen die kant op te verkassen, maar het komt er niet van. We ontmoeten Sjoerd en Annet, een stel uit groningen, in onze haven. Ze tracteren ons op prachtige foto's en belevenissen van hun reis naar Ijsland. Ik lat zien hoe je een mooi digitaal fotoalbum kunt samenstellen en laten afdrukken. ( www.pixbook.nl , alweer reclame) Na 3 dagen verlaten we La Coruna om een baai verderop te gaan liggen. Just for a change of scenery.

Viveiro - Cedeiro peutergymnastiek 8/9 V 11.00 A 16.45 Afstand 32,8 nmijl O4 Geankerd in de baai. Het was namelijk duidelijk dat het niet de bedoeling was om hier tussen de vissersboten te liggen. Onderweg hierheen steeds uitgekeken naar Dolfijnen. Helaas geen Flipper te bekennen. We hopen ze echter nog vaker te zien.

Ribadeo - Viveiro Hoogtevrees 7/9 V 11.00 A 16.00 Afstand 32 nmijl Piet is gister nog even in de mast geklommen, om de lazy jacks die losgeschoten waren weer te installeren. Dus die zitten wer goed. Niet dat we ze nodig hebben, want we doen niers anders dan moteren. Met de fok erbij gaan we echter wel als een speer. ( lees, 7 a 8 knopen) Wij nog even douchen. Wat een waar festijn is. Alle drie een eigen douche en een afvoer die niet goed werkt, dus binnen no-time een gigantisch water ballet. Evie en Pjotr vertellen dat ze naar het zwembad zijn geweest. Onderweg zie ik opeens een heel stel zwarte driehoekjes. Ze bewegen. Dolfijnen !!!! het zijn er een stuk of 15. We komen steeds dichterbij. Ik ga zachter varen in de hoop nog wat langer van ze te kunnen genieten. Piet, die inmiddels met fototoestel op het voordek staat, roept uit volle borst Gas geven. nadat we weer op stoom zijn gekomen, zien we een aantal dolfijnen bij onze boeg zwemmen en springen. Ze houden van de snelheid, vandaar het commando; Gas. Het was super. Het filmpje volgt. Een stukje de rivier (ria) op en daar ligt Viveiro. het strand ligt helaas aan de andere kant van de rivier en is te ver weg om met de kinderen heen te lopen. Vlak bij is wel een speeltuin, waar de nodige energie verbruikt kan worden. naast de speeltuin is een enorme supermarkt. We kopen 2 moten tonijn, zalig maar erg veel.

Qudillero - Ribadeo 4/9 V 10.50 A 16.50 Afstand 42,2 nmijl De brug onderdoor en dan gelijk stuurboord uit en daar ligt de haven van Ribadeo. Klein, maar met goede voorzieningen. de wasmachine van de zeilschool mogen we gebruiken en 2 dagen lang is onze boot getooid met onderbroeken en lakens. Het stadje is mooi, pitoresk en heuvelop gebouwd. s'ochtends worden we gewekt door 10 kannonsschoten. De festas zijn begonnen. Gigantische poppen en mensen met grote poppenkoppen op hun hoofd lopen in optocht door de stad. Ze worden begeleid door de plaatselijke fanfare in klededracht. bij de kerk is het pauze en delen de poppen snoepjes uit aan de kinderen. Pjotr vond het erg eng. het deed hem herinneren aan de grote mannen van Trequier op 14 juli. Toen hij zag hoe een van de poppen zijn kop afdeed en een gewone meneer werd, was de grootste angst voorbij en wilde hij wel dichterbij kijken, een klein stukje dan. Over de achtergrond van de optocht heb ik een folder gekregen bij de VVV. helaas volledig in het spaans, dus blijf ik verdere uitleg schuldig. Ook zo´n folder over het verdere feestprogramma. Van 17.00 uur tot 20.00 uur is er iets voor de kinderen met Harry Potter. Op het feestplein aangekomen blijkt Harry Potter een inmens luchtkussen te zijn , compleet met glijbaan en klautermuur. er zijn nog 3 van deze attracties, ieder met een eigen doelgroep. Een omroeper meldt regelmatig de beoogde leeftijdscategorieen. daarna gaar de feestmuziek weer aan, hard. Evie en Pjotr vallen met hun 3 jaar nog net in categorie 1. Een prachtig mooi lucht/springkussen, waarvan de wachtrij aanzienlijk korter is dan voor de andere drie. een mevrouw met een geel hesje en fluit regelt het verkeer. Na 10 minuten wordt er gefloten en gewisseld. veel kleintjes moeten echter door haar het springkussen uitgesleurd worden. nadat Evie en Pjotr 5 springsessies achter de rug hebben, geven ze aan dat het genoeg is. Nog even een hondje en een zwaard van balonnen gescoord en terug naar de boot. Piet heeft zalige tapas hapjes gemaakt. Rond half negen vuurwwerk. Het was een prachtige dag. het is nog 2 dagen feest, maar wij moeten helaas verder. de wind is goed en we willen zo snel mogelijk de hoek om zodat we al afzakkend naar het zuiden kunnen profiteren van de noorder winden

Gijon - Qudillero 3/9 V 10.30 A 15.45 Afstand 28 nmijl NO3-1 Een vissershaven verscholen achter de rotsen. Geoff en Lynn liggen al naast een vissersboot, die midden in de haven voor anker ligt. Onze bijboot ligt inmiddels alweer enkele weken opgerold op het achterdek. We zoeken dus een plaatsje aan de kade, dat wordt langszij bij een vissersboot. Na een hele klim om van boord te komen staan we aan wal. We zien een enorme parkeerplaats, waar naast de nodige auto's ook al 2 touringbussen staan. het dorpje, dat tegen de stijle rotsen aangeplkt lijkt te zijn, blijkt 1 groot restaurant te zijn. Onze timing was niet goed, een enkeling was nog aan het tafelen, maar de sieste/ lunch was eigelijk al voorbij. Dan maar naar het strand. Nou ja eenverzameling rotsblokken, waar de plaatselijke dames neerstrijken en daarnaast een kiezelstrandje voor de kleintjes. dat de stenen nogal glad waren, merkte de "buren", die terwijl ze in hun bijboot probeerde te stappen volledig onderuit gingen en nat en groen richting hun boot moesten. De lichten gaan uit in het internetcafe. rest van het verhaal volgt. Het was een zwoele zomeravond. Piet en ik zaten tot laat in de kuip. gelukkig maar, want rond halftwaalf besloot "onze" vissersboot dat het tijd was om uit te varen. Na een halfuurtje lagen we weer vast, direct aan de kade. Net in bed en we hoorde motergeronk en mensen praten. het bleken Geoff en Lynn te zijn. Hun vissersboot was ook uitgevaren, maar was vergeten dat te melden. Gewoon de lijnen los gooien en wegvaren, terwijl de familie reeds te kooi was gegaan. Gelukkig merkte ze al gauw dat ze aan het dobberen waren en kwamen ze naar ons voor vastere grond.

st Viciente de la B - Gijon poppen moedertje 30/8 V 9.10 - A 18.00 Afstand 60,62 nmijl ONO 2-6 Gijon, zoals wij het beleefd hebben, is een stad waar het goed toeven is. De haven ligt op een soort uitstulping en wordt geflankeerd door 2 baaien. Mooie boulevard, met veel palmbomen en bankjes, die bevolkt worden door de senioren van de stad. 2 a 3 Dames gezellig keuvelend met een waaier in de hand om hun gezicht tegen het zonlicht te beschermen en gehuld in mooie en zeer verzorgde kledij. Elke ochtend wanneer Evie en ik brood gaan halen kun je kanon afsteken zonder iemand te raken. Het leven komt hier pas tegen het middaguur op gang. Met uitzondering van de schoonmakers die met hogedruk spuiten en borstelkarretjes het vuil te lijf gaan. Trouwens vrij veel dames in deze professie. Op de grond ligt een tapijt van zonnepittenschilletjes. Iedereen eet ze hier, dus wij ook proberen. De schillen zijn gezout en er zit een heel klein pitje/ nootje in. Veel werk. Tijdens het omkleden na een ochtendje strand hoorde we een enorme knal; vuurwerk bij de kerk. Vlug erheen. Het blijkt een trouwerij te zijn. Het bruidspaar is inmiddels druk bezig om hun auto uit te pakken om vervolgens alle ballonnen er uit te halen. Veel geknal en Evie en pjotr krijgen ook een paar ballonnen. De twee "kabouters" in plaatselijke klededracht en met puntige mutsjes op spelen op een soort doedelzak. De bruiloftsgasten zien er in hun prachtig avondjurken uit als princessen, aldus Evie. Onze engelse buren uit Viciente Geoff en Lynn liggen wederom naast ons. Heel gezellige mensen waar het goed mee borrelen is. Ze worden op een avond verrast met een onverwacht bezoek van hun dochter en haar man. Ze worden opa en oma, wat een goed nieuws. Evie en Pjotr maken mooie tekeningen voor de baby. Aan het eind van de middag wil Evie weten of de baby al uit de buik is. Ze is zelf namelijk een echte poppenmnoeder. Haar kinderen PoopeJans en Lisa moeten overall mee naar toe. Pjotr weet dat wanneer de ogen van poppeJans dicht gaan, ze ophoudt met huilen en gaat slapen/snurken. Hij probeert dan ook regelmatig met enige kracht haar oogjes dicht te duwen. Ik vrees voor haar gezichtsvermogen. De winkelstraat, ook vlakbij, is ruim opgezet en er zijn mooi chique winkels maar ook straatartiesten. Iemand speelt op een soort harp, prachtig. Evie en ma maken een dansje. Even verop staat een "levend" standbeeld. Een cowboy, compleet met pistool, geheel in zilver uitgevoerd. Hij maakt fluitachtige geluiden en laat veel mensen en vooral kinderen schrikken. Weer vederop een klein mannetje met een gigantische rugzak, waar z'n baas in zit. Hij blaast op een blokfluit, kijkt gemeen uit zijn kleine oogjes en zijn stemmetjes is al niet veel beter. Hoog gnoom gehalte. Evie en Pjotr vinden het heel eng. We vluchten ongeveer de Mc Donalds binnen. De kids vonden het restaurant met de binnen speeltuin erg erg leuk. Na een "verantwoorde" maaltijd weer terug naar de boot, maar wel even goed kijken of het enge kleine mannetje wel weg was.

St Viciente de la Barguera Na een week weste wind wordt er voor morgen noordoost voorspeld. Dat maakt een einde aan onze week in St Viciente de la B. Het was net een korte vakantie. Die wij een ieder hier kunnen aanraden. Prachtig strand, mooie wandeltochten, lekker eten, hoge bergen, lekker weer en het internet cafe om de hoek en zelfs de mogelijkheid om paard te rijden. Evie is al helemaal thuis in de plaatselijke supermarkt en wordt begroet als een familie lid, compleet met aaien over haar bol en kussen. Pjotr gaat meestal niet mee boodschappen doen en hij houd ook niet van dat gefrunnik. Ik ben naar een orgelconcert in de oude kerk geweest, hopend dat het niet te heavy zou zijn. Piet heeft de complete orgelwerken van Bach meegenomen en ik heb nog niet de behoefte gehad om die op te zetten. Het was prachtig en de omgeving doet ook veel. Samen met ongeveer 100 andere cultuurliefhebbers heb ik een uur lang mogen genieten van zeer afwisselend orgelspel. De organist bleek een jonge vrouw te zijn. We hebben ons plaatsje tussen de vissersboten helemaal gevonden. We moeten alleen nog wat werken aan de conncties. Elke dag worden er ladingen vis gevangen en we zien regelmatig mensen met 1 a 2 grote tonijnen in een plasticzak het schip verlaten. We vragen ons trouwens wel af hoe lang dat met een dergelijk tempo kan door gaan. Vanmiddag liepen we langs de afslag en daar lag een slordige 200 kilo aan zeeduivel op de weegschaal. Helaas blijft onze kreeftenkooi leeg.

Santander - St V. de la B. 22/8 V 13.15 A 19.00 Afstand 34,7 nmijl NO 5 Alles op de fok gezeild. Wel schommelig zo voor de wind, maar niet vervelend. San Vicient de la Barquera voluit is een gezellig stadje. Een middeleeuw kasteel en een dito kerk vormen het middelpunt. Er zijn een paar drijvende steigers, vlak bij de boulevard aangelegd, maar helaas nog niet in gebruik. Tegen de kade liggen een aantal vissersboten. langszij bij een van de schepen dan maar. We lagen net en dat was best een lastig karwei want het stroomt hier bijzonder hard, toen ons werd gemeld dat ze over een kwartiertje zouden gaan vertrekken. Volgende boot dan maar. Weer net geinstalleerd toen we hoorde dat deze boot om 3 uur s´nachts zou vertrekken. weer verkassen maar 3 is inderdaad scheepsrecht en we liggen prima. We besluiten een dagje te blijven. Kateel bezocht en lekker gelunched. 3 gangen (salade/soep, sardientjes/inktvis en driltoetje) en een fles rose voor 9 euro pp en nog lekker en gezellig ook. Evie had contact met de buren. hij deed vinger trucjes en Evie en later pjotr deden hun gymnastiek oefeningen. Hoezo taalbarriere. s´Middags kwamen Kees en familie, die Piet de vorige avond had getroffen, nog even bij de boot langs. Lekker gekletst met deze gezellige mensen, die hierdoor hun geplande rondvaart miste. Ze waren al 5 weken onderweg met de tent in Portugal, Spanje en Frankrijk. Morgen weer terug naar Amsterdam met een auto die gekke harde geluiden maakt en niet echt vertrouwd wordt. Even later komt er een moterboot voo ons liggen met een aantal middelbare spaanse macho´s aan boord. Nee, de moter kan niet uit ivm de vriezer. dus zaten wij in de dieselstank. gelukkig ging de vissersboot voor ons weg, zodat we een dikke 20 meter konden opschuiven. vreemd genoeg kon de moter wel uit toen de heren te kooi gingen. De volgende ochtend al vroeg vertrokken, maar even snel weer terug gekomen. het waaide hard en we moesten tegen de wind in moteren. geen vooruitgang en erg onaangenaam. s´Ochtends schoongemaakt en klussen gedaan. s´Middags weer naar "ons restaurant." We betalen hier geen havengeld dus het kan.

Bilbao - Santander 22/8 V9.55 A 16.45 Afstand 42,2 NO3 Prachtig mooi baai, waar Santander zich aan een kant omheen slingert. De haven is echter verder de rivier op en ligt naast het vliegveld. de stad hebben we niet gezien. Piet heeft om bij de supermarkt te kunnen komen zelfs een stukje snelweg moeten nemen, nou ja de vluchtstrook dan. s´Avonds pikken we voor het eerst een WIFI netwerk op. Tot ver in de nacht geinternet, wat een luxe zo op de boot. De volgende ochtend naar de "artifical beach" gelopen met de kinderen, een tippel van een dik half uur langs de rivier. Er was een zonneweide, een speeltuin en een helling, blauw geverfd voor het zwembad gevoel, die in een aantal heel brede trappen/terassen naar beneden de rivier in liep. Er lagen mensen op te zonnebaden. Wij hebben het bij de speeltuin en een kleurrijk maar bijzonder kleverig waterijsje gehouden

Bermeo-Bilbao mosselen sprokkelen 18/8 V 9.15 A 13.45 Afstand 24,4 nmijl ZW 2-5 Eindelijk in Bilbao aangekomen. Een mooie jachthaven waar je gratis de was mocht doen. We hadden wat achterstand dus dat kwam goed uit. Piet sprokkelt een maaltje mosselen bijelkaar van onder de stijger. Om de hoek is Mac Donalds, dus het feest is compleet. Helaas gaan de grotere schelpen niet open, ook niet na een tweede kookbeurt. Goed voor de lijn dus. Op het strand waren weer veel mensen aan de wandel. Volgens mij is het typisch spaans dat heen en weer lopen met walkman op, al telefonerend en met je tasje onder de arm. Kleine meisjes zien er hier uit als princesjes, mooie pastelkleurige jurkjes met veel roesjes en smok en prachtige satijnen strikken in het haar. Nadat de was gedaan was zijn we de volgende dag verkast naar de jachthaven aan de overkant; de Koninkelijke jawel. Vlak naast het strand en bij het dorp, waar Piet eindelijk een pre paid telefoonkaart heeft kunnen kopen (voor het nummer zie "Contact," op de home page van deze website ) De jachthaven beschikt ook over een zwembad met uitzicht over de zee. Wij als gasten mochten hier ook gebruik van maken. Zalig op een strandstoel met een boek genoten van de luxe. Evie en Pjotr ook te water. Pjotr in z'n opblaasbootje met z'n benen buitenboord. Evie waadde met volle concentratie op haar tenen door het water, dat tot haar borst kwam. Het water was redelijk fris en na een paar keer heen en weer gelopen te hebben begon ze zelfs te klappertanden. Vlug er uit en even "zonnebaderen" Op de steiger ontmoeten we Marcel. Deze Utrechtse "jongen" woont al sinds enige jaren met zijn spaanse (vakantie)liefde in het Baskische land. Hij spreekt trouwens ook geen Baskisch, maar natuurlijk wel vloeiend Spaans. Hij vertelde ons dat zij vriendin niet graag mee gaat zeilen vanwege de vervelende golfslag. Dat verbaast mij niets. Het was namelijk een meer dan hobbelige tocht hier naar toe. Zelfs Evie zij dat haar buik zo gek voelde. Need I say more

Lekeitio-Bermeo 17/8 V 13.15 A 15.30 Afstand 12,6 nmijl Opnieuw op weg naar Bilbao omdat we geen nieuwe pre paid kaart konden krijgen, welliswaar was er een Euskatel winkel die in het Baskisch melde s´ochtends open te zijn. Maar na 3 keer gecheckt te hebben, bleef de zaak hermetisch gesloten. Op zee weer vlagerig 7 tot 27 knopen en veel zeegang, lange hoge golven. De hele familie weer plat. Uit de wind en achter de kap was het een mooi gezicht een alpenlandschap voorbij te zien komen. Beneden de branding en boven de alpenweidjes en prachtige wolken. Het zou weer 3 uur tegen de wind in moteren worden , dus besloten we Bermeo aan te doen, niet echt ingericht voor grotere zeiljachten.We liggen naast een "werkeloze" vissersboot en hopen dat we mogen blijven liggen.

Zumaya-Lekeitio prachtig uitzicht op de pier 16/8 V 11.30 A 15.15 Afstand 18,2 nmijl ZW 2-6 Een mooie zeiltocht. De wind wordt echter steeds krachtiger en waait in vlagen. Bilbao ligt om de hoek en recht in de wind. Met windkracht 6 zien we daar niet echt naar uit. Wij maken een stop in Leikeito. Het kleine (vissers)haventje heeft geen faciliteiten, maar we liggen wel direct aan de kade, midden in het dorp en het strand is direct om de hoek. Op het dorpsplein wordt gespeeld met poppen, blokken garages en auto´s en er worden prachtige tekeningen gemaakt. Evie en Pjotr storten zich in het gedruis. Helaas versta ik geen woord van het verhaal dat een klein meisje tegen mij afsteekt. We zijn pas bij cd1 van "Spaans voor onderweg" en ik geloof niet dat ik veel aanleg heb. Men spreekt hier trouwens Baskisch, het klinkt meer dan onverstaanbaar. Evie en Pjotr ruilen "bon jour" en "au revoir" voor "hola" en "adios" en hebben veel succes. s´Avonds nog jazz muziek tot laat. Heel gezellig. s´Ochtends uitgebreid naar het opbouwen van de braderie op het dorpsplein gekeken. Een kleine hijskraan en veel mannenwerk. Pjotr is er niet weg te slaan. Voor onze boot op de kade wordt vis verkocht. Een van de dames gaat een zeeduivel te lijf met een gigantisch hakmes en dito schaar. Er blijft weinig van het beest over. Piet is op zoek naar een prepaid kaart voor de telefoon, zodat we ook bereikbaar zijn in Spanje.

Cap Breton - Zumaia 13/8 V 9.00 A 16.30 Afstand 42,7 Z2 Het heeft de afgelopen dagen stevig gewaaid. Dit zeer tot tevredenheid van de vele surfers, die voor de kust als zeehonden liggen te dobberen en wachten op de "big waves." De wind is zo goed als weg maar de deining staat er nog. We zijn nog geen 10 minuten onderweg wanneer de melk door de kajuit vliegt. 2 Volle bekers dus tel uit je winst. Het blijft hobbelig, de hele rit. We zijn in Spanje!!! Het is net alsof de natuur ons dit ook wil laten zien. Hoge bergen en veel groen tot aan de kust. Veel anders dan Frankrijk. 15 augustus, een nationale feestdag in Spanje. In Zumaya vinden we kunstenaars, groot en klein (letterlijk en figuurlijk) aan het werk op straat. Verder geen festiviteiten. Daarom reizen we af naar San Sebastian, per trein een tochtje van 40 minuten (veel tunnels) In san Sebastian is het feest, zang, dans en acrobatiek. Evie en Pjotr raken weer door dolle heen en laten hun kunsten ook zien. De kinderen krijgen een ballon, die stevig vastgehouden wordt, het drama van het verlies van de ballon van Pjotr op ons afscheidsfeest nog vers in het geheugen. De tip van Sigrid om tapas te eten in San Sebastian bereikte ons helaas te laat. We hebben aan de haven gegeten, het was niet echt top. De haven is trouwens erg klein en erg vol. Een groot aantal boten lagen daarom voor anker in de grote en mooie baai. De kinderen trekken de hele dag door, Pjotr doet nog een hazeslaapje in de trein. Ze gaan voor het eerst in tijden voor negenen naar bed.

Point a Pitre - Les Saintes

Anse Arlet - St Anne

Bonaire - Curacao

test

Isla Linton - Portebelo