30 maart. Dag 5 en nog steeds alleen maar water. Ik heb wel een stel walvissen gezien, veel gespuit. Helaas waren ze ver weg en kwamen niet onze kant op. In de eerste dagen vlogen er een stel vogels met ons mee. Ze maakten een hard klokkend geluid. s'Nachts was het veel leuk om te zien hoe ze verlicht werden door ons groen en rode licht. We varen door een stroom van, door plankton verlicht, boegwater. We zien vliegende vissen, een enkele dolfijn en dat is het dan. Gelukkig ook wat vissen, aan de haak. We vangen er elke dag wel een en proberen creatief met vis te zijn. Gisteren Mahi Mahi door de pastasalade met tomaat en avocado. Heel lekker. Vanavond gegrilde Mahi Mahi met gebakken aardappeltje en sla. Goed ingeslagen in Isabela, maar helaas vergeten om genoeg brood mee te nemen, zodat ik nu al om de dag aan het broodbakken ben. Met angst en beven het eerste maaksel afgewacht. Gelukkig; het is gerezen, dat is de hele crux. Pjotr en Evie helpen met kneden. Het brood is eetbaar en niet keihard. Pjotr vindt het niet echt lekker en het kost hem elke morgen wel 2 uur om de zaak weg te krijgen. Over een paar dagen vieren we oma's verjaardag en ik heb beloofd dat we dan taart gaan bakken. Hopelijk laat de deining dit toe en rolt niet alles de kombuis door. Dan stellen we de verjaardag maar een paar daagjes uit. Evie en Pjotr zijn nog niet echt kalender vast.
Langzaam beginnen we te wennen aan ons leven op zee. Vooral de 3 uur op en 3 uur af s'nachts hakt er wel in. Op een gegeven moment kon ik er om 4.00 uur bijna niet meer uit komen. Met alle wilskracht beschikbaar sleepte ik mij naar de kajuit en heb daar zeker een half uur als een zombie gezeten. De frisse zeewind helpt wel om wakker te blijven. Ik ben vannacht aan een nieuw luisterboek begonnen. De schaduwzuster van Simone van de Vugt. Een spannend verhaal over een jonge vrouw die als lerares op een zwarte school werkt. Op een dag wordt ze met een mes bedreigd door een van haar leerlingen. Een week later is ze vermoord. Maar hoe en door wie, dat duurt nog 3 cd's. Aanrader!
We hebben nog steeds de passaat wind niet opgepikt. De afgelopen dagen voeren we aan de wind met windkracht 4 a 5. Nu is de wind weg gevallen en moteren we. Piet wilde de watermaker aan zetten, maar die weigerde dienst. Heeft drie kwartier doorspoelen gekost voordat die de geest weer kreeg. Lekkage in de afvoer van de gootsteen. De pannen en potten in het keukenkastje vol water en toen die vol waren vond het water zijn weg naar de keukenvloer. Ik heb van beide drama's niets gemerkt want ik sliep. Soms heb je geluk
Ps het ontvangen van mailtjes is altijd leuk, maar tijdens lange overtochten helemaal. Als je ons volgt en je hebt even tijd, dan is dit het moment om ons te verrassen met een berichtje. We kijken er naar uit.
25 maart. Netjes uitklaren en dat is niet makkelijk omdat het computersysteem hier, evenals in Santa Cruz regelmatig "down" is. Het is ons gelukt en we hebben de internationale zarpe en de stempels staan in de paspoorten. Ben benieuwd of ze er in de Marquezas, Frans grondgebied, überhaupt naar kijken. De kinderen spelen nog een laatste keer op het strand. We hebben daar een mooi plekje, direct achter het rif gevonden. De rotsen zijn bezaaid met leguanen. Je moet goed uitkijken waar je je voeten zet, de leguanen zijn absoluut niet schuw en je trapt er zo eentje op zijn een staart. Ik heb trouwens ooit eens gelezen dat die staart er dan weer aan zou groeien, maar of dat echt waar is?
We lopen langs het winkeltje waar ik gisteren groente heb gekocht. Maar ja, dat was gisteren en op de schappen liggen nog een paar verdwaalde tomaten en een enkele paprika, dat was het dan. We hebben echt geluk gehad. Ik heb de bloemkool en broccoli geblancheerd en vervolgens vacuüm getrokken. Dat ging heel goed met de bloemkool. De broccoli heb ik vast iets te lang gekookt, want tijdens het vacuüm trekken werd het allemaal wat drabbig.
Als we naar de Sabbatical varen met onze bijboot, zien we dat een van de rotsen bij de ankerplaats, is ingenomen door een groot aantal blue footed boobies. Het zijn vogels met lichtblauwe voetjes. Vlug nog wat foto's. De bijboot opruimen, de was wegruimen en daar gaan we dan. Met weemoed nemen we afscheid van de Galapagos eilanden. We hebben hier erg genoten. De door ons bezochte eilanden hebben ieder zo hun eigen charme. San Cristobal met de vele zeeleeuwen en de mooie boulevard. De gezellige drukte in Santa Cruz en het bijzondere Isabela met de leguanen, schildpadden en het prachtige strand. We zullen ons verblijf hier niet snel vergeten.
24 maart. We gaan zwemmen, vlak bij het dok, in een rustige en ondiepe baai achter het rif. Een houten wandelpad door de mangroven leidt ons er in 5 minuten naar toe. Er is een steiger en we kunnen makkelijk te water. Het uitzicht is prachtig zo over het rif en we zien de vissen vanaf de steiger, zo helder is het water. Daar komen ze, drie stuks, aangezwommen. Het zijn de pinguïns. Die hadden we nog niet, dus de plaatjes worden geschoten. Ze zwemmen heel gracieus door het water en komen tot vlak bij de steiger. Een vrouw die daar aan het snorkelen is, merkt ze niet eens op. Als we haar vertellen dat de pinguïns op 2,5 meter afstand zwommen, is ze erg verbaasd en teleurgesteld dat ze ze gemist heeft.
We hebben Pasen gevierd. De kinderen wilden graag eieren schilderen. Helaas was er geen ei meer te krijgen in het hele dorp. Als alternatief hebben we papieren paaseieren uitgeknipt en samen gekleurd. Vervolgens een aantal kleine papieren eieren verstopt. Pjotr en Evie speurden samen met Poes en Konijntje Toto en waren zeer opgetogen als ze weer een ei vonden. Tweede paasdag werden we samen met nog vier andere boten uitgenodigd op de catamaran Sapristi. Zelf drank meenemen en zij zorgden voor een heerlijke maaltijd van hun zelfgevangen tonijn. Heel lekker en erg gezellig
Op naar het dorp. We eten in ons "vaste" restaurant bij het strand. Soep vooraf en dan iets met rijst en gebakken banaan. Vooral de soep smaakt ons bijzonder goed. Een beetje extra zout is met deze hitte geen luxe. Piet heeft geprobeerd om verse ware in te slaan voor de overtocht. Er is helaas bijna niets te vinden. Wat paprika's, hele kleintjes en wat limoentjes, dat is het. Scheurbuik of aan de vitaminepillen. Ik ga nog even naar het internet café. De verbinding is echter zo langzaam dat ik het al snel opgeef. Dus al die leuke foto's moeten nog even wachten. Op de terugweg loop ik nog even bij een winkeltje naar binnen voor wat limonade. Tot mijn verbazing en grote vreugde worden er net dozen uitgepakt vol groente. Broccoli, bloemkool, tomaten, komkommers, ijsbergsla, paprika's en maïskolven. Ik sla ruim in en met twee zakken vol loop ik terug naar het dok. Onderweg komt er een auto met laadbak mij achterop. Piet en de kids staan in de laadbak. Ik stap ook in. In de laadbak ligt een jute zak met wat glibberigs erin. Door al het hobbelen, schuift de inhoud er langzaam eruit. Het ziet eruit als gevulde darmen, niet een heel smakelijk gezicht.
22 maart. Een mooi tochtje, met stroom mee. Moterzeilend leggen we de ruim 40 nmijlen af. De haven van Isabela is omringd door riffen. De Engelse boot laat ons voor gaan om de weg te vinden. Gelukkig zien we al snel de twee boeien, rood en groen die de ingang markeren. Rob van de Stamper wijst ons de beschutte ankerplaats. Het is heerlijk rustig, wel fijn na al dat gerol in Santa Cruz. De rust wordt “verstoord” door de blue footed boobies die vlak naast de boot als een projectiel te water storten. Als we wat restjes vlees in het water gooien, wordt het echt druk. Een heel stel Fregat vogels komt polshoogte nemen om een deel van de buit op te eisen. Het zijn hele mooi grote zwarte vogels met een rode bef.
De taxi service is hier niet echt frequent en we besluiten de bijboot in elkaar te zetten en op te blazen. Tussen de riffen door vinden we onze weg naar het dok. Het is hier ook allemaal mooi aangelegd, houten steigers, waar de panga’s liggen, die de toeristen mee op trip nemen. Het is een kwartiertje lopen naar het dorp, de wegen zijn niet geasfalteerd en het zand stuift. Als je geluk hebt komt er een taxi en anders wordt het zweten. Puerto Villamil is een sfeervol dorp en het strand is wit en wordt geflankeerd door mooi grote palmbomen, natuurlijk is er ook een speelplaats. Pjotr van de glijbaan en zwikt zijn enkel bij het neerkomen. Gelukkig vinden we een taxi die ons naar het dok brengt.
Emma en Coco van de Coco Kai komen naar ons toe zwemmen. Emma is een Nederlandse, die, voordat ze gaat studeren een jaartje op reis is. Ze is aangemonsterd op de Coco Kai, thuis van de 8 jarige Amerikaanse Coco, en gaat met hun naar de Marquezas. We spreken af dat we samen op trip gaan. De volgende dag is het zo ver. We zitten klaar met de zwem- en snorkelspullen en de lunch en worden opgehaald door een panga. We gaan naar de lavatunnels, een klein uurtje varen. En niet zomaar varen, we racen door de golven en vooral Pjotr vindt het geweldig. Wij denken meer aan onze rug, want we maken enorme klappen. Nog even door de aanzienlijke branding en dan zijn we bij de lavatunnels. Echt heel erg mooi. We wandelen op de lavarotsen, zien schildpadden zwemmen en een enkele kleine haai. Veel cactussen. Onze panga wordt door Mario vakkundig door het labyrint van rotsen gelaveerd. Dan gaan we zelf te water. Beschermd door het rif is het water geheel vlak en super helder, het ziet her uit als de “swimmingpool” in de San Blas eilanden. Een groot verschil is echter de watertemperatuur. Het is fris, maar misschien is dat een understatement. We snorkelen en verkennen de tunnels. Evie vindt het geweldig dat we weer Nederlanders ontmoeten en ze is niet weg te slaan bij Emma. Coco, een echt klein dametje met een tasje vol interessante meisjesspullen kan Evie ook bekoren.
Als toetje van de dag gaan we snorkelen met de schildpadden. Tien minuten varen en we zijn in een baai met licht groenig, een beetje troebel, maar heerlijk warm water. En of er ook schildpadden zijn. We worden omringd door deze beesten. Snorkels op en iedereen te water. Gewoon stil blijven liggen en daar komen, ze zijn heel nieuwsgierig en komen gewoon naar je toe zwemmen. Het is prachtig en we genieten enorm van deze grote, prehistorische dieren. Evie en Pjotr, nog geen vijf jaar en dan al zulke ervaringen
18 maart. “Hallo, hier ben ik”, roept Ruben, terwijl hij uit het raam van de taxi hangt. Even later stapt hij samen met zijn moeder, de hoogzwangere Nederlandse Paulien uit de taxi. Paulien, een landbouwkundige uit Wageningen heeft al in heel wat plaatsen in de wereld gewoond en is nu, sinds july, neergestreken met haar man Toni en hun zes jarige zoon Ruben in de Galapagos. Toni is kapitein op de Annais, een mooi groot passagiersschip. Piet maakte afgelopen zaterdag kennis met haar in de supermarkt. Zij, een vrouw die Nederlands tegen haar zoontje sprak en Piet, de man met een kruidvat tas. Al babbelend kwamen ze bij de lagune, waar de kinderen lekker konden spelen. Het klikt zo goed, dat er besloten werd om de zondagmiddag ook samen door te brengen. Met de taxi naar Belle Vista, een dorpje zo’n 7 kilometer van puerto Ayora. Kinderen in de speeltuin, waarvan er hier overigens vele zijn, de lokale heren aan de volleybal en wij eten gebakken varkensvlees, een specialiteit hier. We lopen nog even naar de uitspanning van Toni’s broer voor een ijsje en dan weer terug. De kinderen spelen nog even bij Paulien thuis. Wat een ruimte is dat toch, een gewoon huis. De slaapkamer van Ruben is even groot als onze kajuit. En er is dus ruimte voor hele grote vrachtwagens, Pjotr vindt het prachtig. De volgende dag komt Ruben bij ons spelen. Hij vindt het heel leuk op de boot en is erg complimenteus. We gaan naar het strand bij hotel Finch. Een mooi strand en het water is heel lang erg ondiep, kniehoogte. Er worden kastelen gebouwd, zandtaarten en schildpadden gemaakt en natuurlijk gezwommen.
s’Middags komen Pieter en Maria van de Mamacocha op de borrel. Erg gezellig, we hebben ze ruim een jaar geleden in Martinique ontmoet. Paulien, die op het Charles Darwin onderzoekscentrum werkt, komt Ruben ophalen en het is een drukte van belang op de Sabbatical. We zien dat de Annais is aangekomen en roepen Toni op. Even later komen ze langs met de bijboot. Paulien is een echte schippersvrouw. De Annais komt maandagavond aan, dinsdag komen er nieuwe passagiers aan boord en wordt er bevoorraad en s’avonds laat vaart het schip al weer uit voor weer een cruise door de Galapagos eilanden. Terwijl ze wegvaren roept Paulien: “komen jullie morgen lunchen bij mij thuis?” Dat slaan wij natuurlijk niet af.
Net als is Panama is het hier ook gebruikelijk om een ful- time hulp in de huishouding te hebben. Loes, volgens Piet heet ze Maria, maakt een heerlijke maaltijd met vooraf soep en daarna kip, salade, aardappels en rijst voor ons klaar. Het smaakt prima. Paulien weer terug naar haar werk en ik blijf nog even, zodat de kids nog wat kunnen spelen. Piet gaat terug naar de boot om het anker op te duiken. We liggen hier vanwege de deining aan twee ankers vast. Het achteranker bleek echter verschwunden te zijn vanmorgen, we lagen ook weer aardig te hobbelen, niet zonder reden dus. Toni komt thuis en ik vertel hem van het verloren anker. Weer terug op de Annais komt hij samen met de bemanning helpen zoeken. Helaas is het anker nog niet gevonden.
We maken ons klaar om paar daagjes naar Isabela te gaan om vandaar uit over te steken naar de Marquezas. Vlees ingekocht en vacuüm getrokken, melk en eieren. Piet heeft diesel geregeld, afgeleverd op de boot voor 20 eurocent per liter, we zitten helemaal vol. De watermaker heeft gedraaid en die tanks zijn ook vol. We zijn er klaar voor.
15 Maart. We gaan vandaag het Charles Darwin onderzoeks centrum. Even in de taxi en 5 minuten later zijn we er al, hoe lui kan een mens worden. In een landschap vol cactussen is een keurig wandelpad aangelegd en dat brengt ons naar het informatiecentrum, waar het skelet van de zeeleeuw grote bewondering oogst van Evie en Pjotr. We zien een schildpad zich uit het ei wurmen, wat een kleintje en dan te bedenken dat deze reuzenschildpadden wel anderhalve meter kunnen worden. We lopen langs de lichting van 2006, 2007 en de jonggeborenen van dit jaar. Ze vermaken zich prima. Verder het wandelpad op zien we de volwassen vrouwtjes en mannetjes, keurig van elkaar gescheiden. Ze zijn heel indrukwekkend en zien er prehistorisch uit. Als eentje de weg verspert en de kids dat toch wel griezelig vinden, biedt de Kruidvat tas soelaas. De grote rode tas wordt voor de schildpad gehouden en we hebben ruim baan.
We eindigen de wandeling op het strand. Een mooi klein strandje met wit zand en veel lava rotsen. Heel beschut en we kunnen er prima zwemmen. Om de rotsen heen zwemmen heel wat visjes en Evie en Pjotr kunnen er goed snorkelen. Ineens wordt het strandje overspoeld met schoolkinderen. Het wordt een vrolijke boel. Zoals hier gebruikelijk duikt ongeveer driekwart van de kids volledig gekleed te water. Droogt wel weer op.
De enige ochtend dat we om zes uur op moeten verslapen we ons, dat wil zeggen Evie en Pjotr slapen uit tot zeven uur en wij dus ook. Vandaag is er markt en het is zaak dat we er vroeg bij zijn. Volgens de “Tigers” zo rond vijf uur, maar dat leek ons op voorhand al iets wat ambitieus. Als we zitten te ontbijten komen onze buren al terug van de markt. Erg veel lijken ze niet ingekocht te hebben. We besluiten dat Piet naar de markt gaat en dat ik met de kinderen alvast naar Las Grietas, een kloof met zout en zout water, ga. Er loopt een mooi paadje naar het hotel en vandaar uit is het klauteren over de lavarotsen. Er staan keurige pijltjes en Evie en Pjotr vinden de speurtocht heel spannend. Na ongeveer 20 minuten zweten komen we bij de kloof aan. Het ziet er mooi uit en het water is heerlijk koel. Ik snorkel en zie prachtige grote blauwachtige vissen. De zon speelt in het groenachtige, heldere water en dat maakt het heel speciaal. Piet komt ons ophalen en samen lopen we terug naar het strandje bij het hotel, waar we weer te water gaan. Omdat ik helaas vergeten ben om water mee te nemen, zijn we inmiddels wel toe aan wat vocht. We zitten op een terrasje aan het water, ontmoeten een dame die hier 2 keer per jaar 3 maanden vertoeft en ik maak een foto van een leguaan met de Sabbatical op de achtergrond. Een mooie ochtend.
12 maart. Vertrek 8.00 uur . Aankomst 15.15 uur. Wind; west 2. Afstand 45 nmijl.
Evie en ik staan op het voordek en kijken naar de dolfijnen, dat kan omdat het rustig weer is en we moteren.. Een groepje flinke exemplaren speelt in de boeggolf. Wat zijn het toch prachtige dieren. Ik zou eigenlijk mijn fototoestel moeten halen, maar ik besluit van het moment te genieten. Een halfuurtje later hoor ik Piet roepen: “Dolfijnen !” Vlug aan dek, ditmaal met camera. Ze zijn moeilijk te fotograferen, omdat ze vlak naast de boot zwemmen. Ik hang over de reling en Piet is bang dat ik met camera en al over boord ga. Atletisch als ik ben, gebeurt dat natuurlijk niet en ik schiet een bijzonder plaatje, nietwaar ?
Met het vissen gaat het niet echt goed. Juist nu we er op gebrand zijn om een grote vis te vangen, nadat Eldert van de Dolfijn ons record met zijn 1.33 meter lange Dorade verpulverd heeft, vangen we niets. We hebben wel beet, maar slagen er niet in de beesten aan boord te krijgen. Dat baart ons wel zorgen voor de overtocht. We rekenen dan toch wel op regelmatige visvangst, anders wordt het blikvoer. Een grote vis bijt de haak er af en Piet aan de slag om de lijn weer vis gereed te maken. Hij gooit de lijn uit en daar komt een grote pelikaan aan vliegen, duikt naar het aasje en beet! Wij hebben dus een pelikaan aan de lijn. Piet haalt de lijn voorzichtig binnen en haalt met een tangetje de haak uit de snavel van het beest. Het klinkt erger dan het is, want het dier houdt zich angstvallig stil, zodat de operatie soepel verloopt.
We lopen Santa Cruz binnen. Veel boten, waaronder veel charterschepen, liggen voor anker. Puerto Ayora is een plaats met rond de 12.000 inwoners. De mensen hier genieten een hogere levensstandaard dan aan het vaste land van Ecuador en dat heeft in de afgelopen jaren vele van hen gelokt om hier hun geluk te beproeven. Ik ga samen met de kinderen aan wal. Ook hier gebruiken we de water taxi, hoewel hier nauwelijks zeeleeuwen te zien zijn. Gewoon te lui om de bijboot in elkaar te zetten. Aan wal is het gezellig druk, overal restaurantjes, souvenir winkels en veel reisbureautje, die duik en snorkels trips aan bieden en meerdaagse reizen, naar de verschillende eilanden. Er is een speeltuin met een soort draaimolen en Evie en Pjotr kunnen de benen even goed strekken. Naast de speeltuin wordt gevolleybald. Alleen heren, redelijke kleine types, die zonder moeite onder het heel hoge net kunnen doorlopen. Smashen zit er dus niet echt in, duiken ook niet vanwege het betonnen speelveld. Maar er wordt enthousiast en tactisch gespeeld en het is leuk om naar te kijken. Als Evie en Pjotr een verkoper van schaafijs zien en ik ze trakteer op deze mierzoete lekkernij is de dag helemaal goed.
9 maart. En daar stond ze ineens. Druipend van top tot teen. Met een bibber stemmetje zei ze: “het was een ongeluk.” Op de mooie boulevard is ook een vijver, een vrij groot exemplaar met hier en daar een blok cement, zijnde de verschillende eilanden van de Galapagos archipel. Evie staat op de rand van de vijver en doet “trucs”, op een been staan en dan gaat ze te water. Pjotr ziet direct dat ze niet in gevaar is, want ze kan gewoon staan. Gelukkig waren we net wezen zwemmen. De kleren uit en een handdoek om. Even later zitten we op het terras aan de warme chocolade melk, meer voor de schrik dan om warm te worden. Het is hier tegen de 30 graden, dus warm genoeg.
Aan het einde van het dorp is een mooi strandje, vlak bij restaurant Playa. De kinderen kunnen er lekker spelen en zwemmen. Af en toe komt er een zeeleeuw kijken. Er ligt een groepje zeeleeuwen te zonnebaden en op nog geen 5 meter afstand spelen Evie en Pjotr, heel leuk om te zien. Het strandje midden in het dorp is echt overgenomen door de zeeleeuwen. Ze liggen te zonnebaden, de kleintjes spelen met elkaar en kruipen over de soortgenoten heen. Dat levert veel gesnauw op. In het water wordt er op de rug gedobberd, de vinnen omhoog of tikkertje gedaan. Het lijken wel dolfijnen, zoals ze door het water schichten. Ik heb mijn telelens meegenomen en schiet het ene na het andere plaatje. Ik vind ze echt heel leuk.
We zijn vannacht opgeschrikt door een alarm op de Sabbatical. Keihard gepiep. We hebben geen idee wat het is en waar het vandaan komt. Het zingt rond en telkens wanneer je denkt hier komt het vandaan, blijkt dat niet waar te zijn. Na 2 minuten gepiep hield het alarm op, maar wat het nu is? Net weer goed en wel in slaap, als we hard geklots horen. Het blijken de zeeleeuwen te zijn, die proberen aan boord te klimmen. Gelukkig lukt het ze niet. Ken en Wendy, die we hier weer ontmoet hebben, hadden ze al aan boord gehad. Alles onder gepoept en een stank!! Gelukkig is ons dit bespaard gebleven. De bijboot blijft ook opgevouwen op het voordek liggen. We nemen geen enkel risico en de taxi boot naar de kant, dat werkt prima.
Eindelijk ons cruising permit gekregen. We mogen tot 20 april blijven en 5 eilanden met de Sabbatical aandoen. Dat de regels hier snel wijzigen bleek wel. Een stel cruisers dat vandaag het cruising permit wilde aanvragen, kreeg te horen dat dat niet meer mogelijk is. We hebben du net geluk gehad. Morgen vertrekken we naar Santa Cruz, waar we de gasflessen moeten laten vullen.
4 maart. Vandaag hebben we de haven kapitein, in gezelschap van een dame, aan boord gehad. De havenkapitein bladerde wat in onze papieren en paspoorten, die trouwens aardig vol raken met stempels. De dame daalt of in de kajuit en kijkt rond. Er ligt nog wat fruit, ze werpt een blik in de koelkast en in de boekenkast, geen idee wat ze daar denkt te vinden. Dan is de inspectie klaar en is de Sabbatical goed bevonden.
s’Middags gaan we naar Playa Loberia. Het is een ongeveer drie kwartier lopen. Eerst naar het vliegveld, dan langs de verkeerstoren en landingsbaan en vervolgens langs een grote zandafgraving, waar men druk aan het werk is. Je kunt goed zien dat dit een vulkanisch eiland is. Bij het strand aangekomen, zien we weer veel zeeleeuwen, ze liggen op de rotsen. Als je goed kijkt kun je ook de iquana’s zien, kleine draken die met hun zwart grijze kleur nauwelijks opvallen. Ze zijn helemaal niet bang en laten zich goed fotograferen. De kinderen spelen op de rotsen. Er zijn een heleboel kinderen, met surfboards, want de golven zijn ook hier weer indrukwekkend.
Na een poosjes aanvaarden we de terugreis. Ik zie best op tegen deze wandeling, het is erg warm en de kinderen zijn mopperig. We hebben ze te veel verwend met al die taixi’s. Het geluk is echter met ons. Er staan 2 pick-ups te wachten voor de kinderen. Kinders in de laadbak en ik zie dat er nog ruimte is in de cabine. Duim omhoog en ja hoor we mogen mee. Binnen 10 minuten zijn we weer terug in het dorp. We eten een lunch hapje aan de boulevard, vissoep, rijst met vlees en limonade, voor 2,50 dollar per persoon. Het lijkt hier wel Colombia, waar we ook leefden op dit lunch concept.
We maken het niet laat vandaag, rond acht uur is het licht uit op de Sabbatical.
3 maart, Piet is jarig. De viering van de verjaardagen begint vroeg op de Sabatical. Omdat we zo liggen te schommelen hier in de baai, slaap ik in de kajuit. Om 6 uur hoor ik Evie langs me heen schuiven op weg naar de wc, haar broer volgt binnen 5 minuten. Ze zijn er helemaal klaar voor. Eerst gaan we versieren. Dit maal met crêpe papier, rood en groen. Ik knip de slingers en de kinderen plakken ze kris kras door de kajuit. Het wordt erg vrolijk en na een half uurtje is iedereen erg tevreden. Piet wordt meegetroond naar de kajuit, alwaar hij zijn cadeaus in ontvangst neemt. Een cd van de Eagles en de twee prachtige plakwerken van Evie en Pjotr vallen in goede aarde. Pjotr heeft gisteren bedacht dat we zelf taart moeten bakken. Ik probeer nog: We kunnen natuurlijk ook een taart kopen bij de bakker, die maakt heerlijk gebak.” Hij is echter onverbiddelijk. Er wordt dus zelf gebakken en wel om acht uur s’ochtends. Het wordt chocolade taart en dat heeft niets met de voorkeur van de jarige job te maken, maar alles met die van de jonge koks. Ze helpen voortreffelijk en als beloning mogen ze de schaal leeg likken. Dat is smikkelen.
Een uurtje later genieten we van taart met koffie en limonade. Om ons heen horen we het gebrul van de zeeleeuwen. Ze maken echt hele onfrisse geluiden. Het is vermakelijk om te zien hoe ze in bijboten klimmen en op de trapjes van Catamarans liggen te zonnebaden, Margarita, pas maar op !
We lunchen met uitzicht op de baai. Kreeft en andere zeedieren, heerlijk! s’Middags gaan we naar een strandje verder op. Er komen enorme golven binnen. Surfen is hier dan ook erg populair. Het schijnt dat golven de afgelopen maanden nog veel hoger waren. We ontmoeten een jong Nederlands stel dat 3 maanden door Zuid Amerika reist. Gewoon naar de Galapagos vliegen, geen georganiseerde reis boeken, maar zelf dagtochten regelen is hun devies. Ze zijn al naar Isabela en Santa Cruz geweest en vliegen morgen weer naar Quito.
We leveren de laatste papieren voor de cruising permit af bij Naugala. De zaak schijnt naar Quito opgestuurd te moeten worden, dus het wordt even afwachten. Misschien hadden we de papieren met het Nederlandse stel mee moeten geven…..
Het was een gedenkwaardige verjaardag op de Galapagos eilanden, ja we zijn er echt !!!!
Je eigen website maken!