29 juni. Rond het middaguur zijn we aangekomen op dit wondermooie eiland, we liggen met twee andere zeilboten in een rustige baai met uitzicht op de twee beroemde bergpieken en de lagune. De aanloop was prachtig, buiten het rif voeren we van de zuidwestpunt naar de ingang en keken naar de golven die op het rif beukten met daarachter in de zon de lichtblauwe, stille, lagune, het eiland en de kleine eilandjes in de lagune waar de resorts liggen met de rietendak huisjes boven het water.
Vanmorgen werd het stokbrood alweer gebracht door Chris van de Magnet, een Nederlandse boot die we al kennen sinds de Marquesas. Hier hebben we geen resorts, alleen maar plaatselijke bewoning. De rondweg om het eiland, de enige weg, is 35 km een mooi fietstochtje waard. Chris, is gisteren met zijn zeilende bijbootje door de lagunes rond het eiland gevaren, prachtig!
Het is in Frans Polinesië de tijd van de feesten, we gaan zeker naar het feestterrein dat met zand bedekt is en rondom hutten van palmbladeren heeft gekregen, om de zang en dans te bewonderen. De feesten duren in ieder geval enkele weken in juli, hoewel het nog juni is zijn ze alvast begonnen.
Ik ben samen met Anneke en Chris naar de generale dansrepetitie van het dorp Faanui geweest. Ook hier zand op de vloer en een kleine tribune voor genodigden. Een groep van wel 50 dansers en 20 zangers en muzikanten bezorgden ons een heel mooie avond. De dansers in prachtige kledij, haarversiering en schelpenkettingen. De zang is eenvoudig en zangerig en de dansen beelden verhalen van het dagelijkse leven uit. Evie is daardoor geheel geïnspireerd en geeft regelmatig voorstellingen, waarbij zij al heupwiegend in de kuip staat en ook de armbewegingen worden niet vergeten. Ik ben gezwicht voor een felblauwe prinsessen jurkje. Een heel rek vol in de supermarkt. Onze prinses ziet er uit om op te eten. Ik meende Pjotr te kunnen plezieren met een spiderman kostuum, uit dezelfde supermarkt, maar hij keek misprijzend en het hoofdkapje gaf de doorslag; hij wilde geen pak. "Ik heb toch mijn spiderman deken al, dat is wel genoeg."
Ria en Willy van de Sun Ra vertelden op het netje van de Nederlandse zeilers, dat ze rond Moorea aan het fietsen waren en dat ze zeer genoten. Goed idee, we diepen de fiets, die al weer bijna een jaar ongebruikt onder ons bed ligt op. Piet maakt een korte testrit naar de supermarkt en staat vervolgens een halfuur op de kant om opgehaald te worden, oeps, niet gezien. s'Middags is het mijn beurt. Ik fiets naar Vaitape, langs kleine huisjes aan het water omzoomt door hibiscushagen, die uitbundig bloeien. Ik struin wat rond door het dorp en wanneer ik de terugreis wil aanvaarden slaat het noodlot toe. De band loopt steeds leeg, ik kan wel blijven pompen. Ik loop de 4 kilometer met de fiets aan de hand terug. Ik slaap als en roos die nacht.
24 juni. Tahaa bevindt zich binnen het zelfde rif als Raiatea. We kunnen dus lekker binnendoor varen. Het is windstil en de zon schijnt volop. Een heerlijk tochtje met om ons heen azuurblauw water, het brekende rif en daarachter uitzicht op Huahine.
We varen samen met de Innocenti en we pakken een boei op bij een van de 4 parelkwekerijen die Tahaa nog rijk is. Nadat de parelbusiness in de jaren 90 hoogtij vierde en de regering veel ondernemers stimuleerde om dit pad in te slaan, is het tij gekeerd en zijn de meeste kwekerijen gesloten. We worden hartelijk verwelkomd en krijgen een uitgebreide uitleg over het kweken van de zwarte parels van Maurice.
Het is een verhaal van uitbuiting en pure mishandeling van de oester. Hier volgt het relaas. Wanneer de jonge oesters prima toeven op de Tuamotus, en genieten van het zuivere en planktonrijke water, worden ze verscheept naar Tahaa. Hier worden ze met 20 soortgenoten aan een nylon koord geregen en krijgen ze een plaatsje in de kwekerij. Net als ze een beetje aan hun nieuwe situatie gewend zijn, worden ze naar veel dieper water overgebracht. Hier bevindt zich veel minder plankton en slaat de honger toe. Maar ja, je zit aan een koord en je kunt niet verkassen. Als de oesters voelen dat ze niet lang meer te leven hebben, staat hun nog een ding te doen; zorgen voor nageslacht. De dames produceren eitjes. Met de baarmoeder vol eitjes worden de oesters weer omhoog getrokken en worden de strengen zij aan zij gelegd. Geen lebensraum en de oesters schieten weer in de stress. Vooral de oesters die zich in het midden van de kluwen bevinden, hebben het slecht en denken wederom dat hun laatste uur gelagen heeft. Wanneer een oester besluit dat het tijd wordt om de eitjes vrij te laten, volgen de andere oesters dit voorbeeld. Met de baarmoeder nog groot van de eitjes, worden de oesters uit het water gehaald en klaar gemaakt voor de operatie. Een Japanner, want dit zijn de specialisten op dit gebied, maakt een incisie in de baarmoeder en stopt er een zo groot mogelijke bolletje, de "moederparel" in. Tevens wordt er een klein stukje parelmoer, gewonnen uit een andere oester in de oester gestopt. Volgens begint de oester aan het proces dat uiteindelijk leidt tot de parel. Het duurt ongeveer 2 jaar voor de eerste parel geproduceerd is. In deze twee jaar worden de oesters regelmatig aan land gehaald en schoongespoten. Hoe minder vervuiling des te mooier de parel. De parel wordt "geoogst" en er wordt direct, een iets groter bolletje in de baarmoeder gestopt, want hoe groter de parel des te beter. Daar gaat ie weer. Dit keer duurt het een jaar voordat het bolletje helemaal bedekt met een laagjes van minimaal 1 millimeter parelmoer. Nog een keer oogsten en implanteren en dan wordt de oester vriendelijk bedankt en vervolgens opgegeten. Dus ze leefden nog lang en gelukkig, gaat hier niet op.
In de winkel zien wij de vrucht van al dit leed. Prachtige parels in verschillen kleuren en vormen. Er worden mooie sieraden van gemaakt. Piet vindt ze wat op kogellagers lijken, maar ik vind ze prachtig. Weer op de boot, zie ik dat Pjotr een grote glimmende bol in zijn handen houdt, mij hart staat stil. Hij heeft toch niet een van die parels meegenomen. Een mooie ronde, van dit formaat kost een fortuin. Tot onze grote opluchting, of spijt, blijkt het een knikker te zijn.
22 juni. We zijn op Raiatea. Het is nu echt eilanden hoppen, ongeveer 20 nmijlen van elkaar liggen Huahine, Raiatea en Tahaa, Bora Bora en Maupiti. We vinden een plaatsje aan de gemeentekade in het dorp. Het is bijna een jaar geleden dat we aan een steiger lagen en we genieten er bijzonder van. Geen gedoe met de bijboot en wie wanneer opgehaald wordt. Gewoon afstappen. We halen de fietsen voor de kinderen uit de voorpunt en er wordt heerlijk gefietst, op de steiger en op het aangrenzende braakliggende terrein. Op dit veldje staan een aantal busjes geparkeerd. Rond een uur of vijf worden deze busjes getransformeerd tot heuse restaurantjes, compleet met terras, lichtjes, heerlijke geuren en natuurlijk muziek. Het veldjes wordt ook gebruikt om jeu de boules te spelen. Dat blijkt hier heel populair te zijn en men is er erg bedreven in.
We doen boodschappen, slenteren door het dorpje en genieten van de vele kleine winkeltjes, brengen een bezoekje aan de markt, waar ze ook prachtige bloemenkransen en bloemstukken maken en verkopen, het ruikt heerlijk. Piet kijkt samen met een van werknemers van een "van alles wat" winkel, waaronder ook elektronica, naar de wedstrijd Nederland tegen Rusland. Helaas wordt Nederland, volgens Piet geheel verdiend, verslagen. Piet lijkt er niet onder gebukt te gaan.
In de jachthaven verder op hebben ze een wasmachine waar we gebruik van kunnen maken. Het is een klein model machine en ik draai 4 wassen. Ben erg blij dat dit weer geklaard is. Nu nog drogen, het is de laatste weken erg wisselvallend en erg gaat geen dag voorbij zonder regenbui. Zaterdagavond wordt er een grote muziek- en dansavond gehouden op het dorpsplein. We beloven de kinderen dat we er na het eten naar toe gaan. Evie en Pjotr roepen dat ze geen feestbeesten zijn, maar dat ze wel van feesten houden. Het programma blijkt heel gevarieerd te zijn. Van traditioneel Polynesische muziek en dans en jazz tot een band die Nirwana speelde. Het hoogtepunt was een lokale bekendheid die net terug was uit Las Vegas en die daar had meegedongen naar de beste Elvis vertolking. Hij vertelde dat hij dit jaar elfde was geworden, maar vertelde ons ook over zijn voorafgaande, meer succesvolle jaren. Het was een swingend optreden. Dit feest was de opmaat voor de feesten die volgende week in heel Frans Polynesie losbarsten. Hier wordt druk voor geoefend, zo ook vlak bij onze kade. We horen getrommel en zijn gaan kijken. Een groep van zeker 50 mensen had zich verzameld en er werd druk geoefend. Heupbewegingen en kniegeklapper. We waren van harte welkom en kregen een stoel aangeboden. Heel gastvrij. Het was leuk om te zien hoe hier het motto jong geleerd is oud gedaan geheel opgaat.
18 juni We liggen prima voor anker in 6 meter diep, helder water, vlak voor het strand en dicht bij de kade. Ook hier weer een mooie steiger en een prieeltje, waar het goed toeven is. Fare heeft een gemoedelijke hoofdstraat met diverse toeristische winkeltjes en een mooie grote supermarkt. Niet te vergelijken met de hypermarché van Tahiti, maar wel met een dusdanig groot aanbod dat het moeilijk kiezen is. Om het een beetje "gezellig" te houden in de supermarkt geef ik de kinderen sinds kort opdrachten in de trant van: "willen jullie allebei een stokbrood halen" Voordat ik kan zeggen dat er niet gerend moet worden, zijn de speurders al op pad. Vol trots komen ze even later terug met de buit. Vanmorgen was de opdracht; koffie. Evie kwam aan met een glazen fles met oploskoffie, die ze vervolgens uit haar handen liet vallen. Twee jongens kwamen aangesneld om de scherven en de koffie op te vegen. De rest van ons bezoek werd Pjotr, die de kar duwde, angstvallig in de gaten gehouden.
De dames hier dragen prachtige bloemenkransen in hun haar. Het zijn ware kunstwerken en het resultaat van noeste huisvlijt. De kransen worden gemaakt van plastic bloemen en deze zijn in zeer, zeer ruime sortering in de supermarkt te krijgen. Ik heb nog nooit zoveel kunstbloemen bij elkaar gezien. Evie ziet een mevrouw met een prachtig exemplaar op haar hoofd en vraagt aan mij of deze mevrouw gaat trouwen en waar haar "trouwbos" dan is.
Ik zwicht voor een van de schelpenkettingen, die je hier overal kunt kopen. Het is pure luiheid, want je kunt deze kleine schelpjes overal op het strand vinden. Ze zijn dan nog wel bewoond, door kleine kreeftjes. Gisteren hebben we bij de Innocenti krab bij de borrel gegeten. Door hen zelf gevangen. Deze kokoskrabben zijn redelijk groot en verstoppen zich in holen ter grootte van een vuist. Door een emmer in te graven en daar omheen wat aas te leggen laten ze zich vangen, eenmaal in de emmer kunnen ze er niet meer uit. In het lijf zit niet veel eetbaars, dus beperken wij ons tot de scharen en andere ledematen. Het is een heel gepruts om er wat van het vlees uit te pulken.
Er liggen inmiddels 7 boten voor het strand en ik nodig ze allemaal uit voor een pot-luck op het strand. Iedereen neemt dan een gerecht mee en voila, je hebt een waar buffet. Ik maak een pastasalade en Piet bakt garnalen, met veel knoflook. De Innocenti brengt een Nieuw Zeelandse specialiteit mee, een soort poffertjes, maar dan iets groter. Ze vallen in goede aarde en niet alleen bij de kinderen. Verder zijn er nog salades, stokbrood naturel en een gevulde variant, een iets wat geblakerde kip met aardappelgarnituur en popcorn en chocoladekoekjes, alweer voor de kids. Het is eindelijk stralend weer en het is heel gezellig. De kinderen spelen met elkaar en hebben veel plezier. Er zijn geen muggen op dit strand, wat een hele verademing is na de Marquesas. Wel een paar honden, die door de kinderen op afstand gehouden worden. Sally van de Grace maakt een mooi statieportret van ons, ter ere van onze trouwdag.
13 juni Vertrek 15.30. Aankomst 10.00 Afstand 87,2 nmijl Wind 20 -28 knopen Oost
15 juni. Het was een nare tocht. Hele harde wind en hoge golven. We hebben allebei nauwelijks geslapen. We speuren in de regen naar de boeien die de doorgang van het rif van Huahine aangeven. Het is zo onrustig dat we de ingang aan de Zuidkant laten voor wat het is en verder varen naar de ingang aan de westzijde. Ook hier weer speuren. We zien de boeien en ook de enorme golven, waar een ervaren surfer van droomt. Het is weer een verademing, achter het rif is de deining weg. We ankeren voor Fare, de hoofdplaats van het eiland. We liggen niet echt goed en krabben. We besluiten daarom Fare, de supermarkt en de bank vaarwel te zeggen en ons geluk ergens anders te beproeven. Huahine “groot” en “klein”worden gescheiden door een grote baai en verbonden door een brug. In deze baai liggen we heel beschut, geen deining. De wind blijft stevig waaien en we hebben hier windstoten van 20 tot 25 knopen. Het is hier vrij diep, zo rond de 20 a 30 meter en we hebben de gehele ankerketting uit.
Naast ons ligt de “Innocente” met een Nieuw Zeelandse familie met 3 jonge kinderen aan boord. We worden uitgenodigd voor de koffie en worden gefêteerd op mooie NZ verhalen. De kinderen spelen samen met de lego en eten popcorn. De volgende ochtend gaan we met de bijboot naar Maroe, het plaatsje bij de brug. Het ziet er mooi uit met een prachtige steiger met een prieeltje. Men wijst ons naar de “magasin”, die van het niveau Tuamotus is. Met wat melk en frisdrank en voor de kids aardbeien ijsje lopen we terug naar de bijboot. We komen langs een eetgelegenheid en Piet gluurt naar binnen. Een aardige dame vraagt hem of hij wat zoekt en als hij antwoord dat we graag vlees en brood zouden kopen, snelt ze naar binnen om even later terug te komen met een pak heerlijk vlees en 2 stokbroden. We hebben uitgebreid gebarbecued die middag. Ook hier is het weer prachtig, de hoge spitse bergtoppen omringen de baai. Het is bewolkt en de temperatuur is gedaald tot rond de 22 graden. We zijn dat helemaal niet meer gewend. Het weerhoudt de kids er niet van om lekker te gaan zwemmen bij het rif. Ik zit in de bijboot, die met een ankertje vastligt en Evie en Pjotr spetteren rond de bijboot. Goede oplossing hè.
Het fotoalbum Frans Polynesie is geopend en reeds voor de helft gevuld met foto's. In het fotoalbum Specials kunnen jullie de resterende foto's van de Galapagos bekijken. Rick, bedankt voor dit monnikenwerk!
13 juni Een tochtje van niets, maar wel 25 knopen wind en hele hoge golven. We racen met meer dan 6,5 knoop richting Moorea. De kinderen zijn na twee weken achter het rif bij Tahiti niet meer aan de deining gewend en liggen op de bank.
Moorea is een prachtig eiland. We varen door het rif, goed aangegeven, helemaal de baai in. We ankeren in 12 meter diep water en liggen ongeveer voor de supermarkt. Omdat we maar kort willen blijven, zetten we de zonnetent niet op. Het wordt aardig warm en verhit zoeken wij wat verkoeling. Dat vinden we bij de snack, direct aan het water, met een steiger voor de bijboot. We zitten op de veranda, in de schaduw met een briesje en genieten van een kopje koffie en van het uitzicht. Uit de verte zie je niet dat de Sabbatical nodig toe is aan een stevige wasbeurt om alle zoutaanslag te verwijderen. We blijven dus lekker zitten.
Bij het hotel gaan we zwemmen. Een leuk klein zwembad met een waterval. Evie en Pjotr staan er heerlijk onder. Het lijkt wel The Blue lagoon. s’Avonds is hier een Polynesische avond met dans en buffet. Ik ga even kijken naar de show. Mooie Polynesische meisjes, variërend van maatje xs tot xxl, met lang haar, bloemenkransen en rieten rokjes. Ze zijn niet topless, maar dat is volgens Piet om de Amerikaanse toeristen niet te shockeren. De muziek is opzwepend evenals de heupbewegingen. Dit heeft niets te maken met ouderwets heupwiegen, maar doet meer denken aan een turbo variant. Wat de dames uit de heupen halen doen de mannen, ook gehuld in riet en lendendoeken, met de knieën, daar wordt stevig mee geklapperd.
We liggen inmiddels direct achter het rif. 4 meter diep azuurblauw water en een stevig windje. We pakken het gratis internetnetwerk op en lunchen. Om vier uur vertrekken we richting Huahine, zo’n 90 nmijl varen. We plannen om daar in de ochtend aan te komen, zodat Piet direct aan wal kan om ergens een tv te vinden, waar Nederland-Frankrijk wordt uitgezonden.
3 juni. Langzamerhand komt de hele Nederlandse vloot hier binnenlopen. Gisteren hadden we een gezellig samenzijn bij de Mac Donalds. Wij zouden bananentaart bakken en deze onder het genot van een kopje koffie van M nuttigen. Piet had bananen meegenomen, bij gebrek aan rijpe exemplaren, had hij gekozen voor een soort roodachtige bakbanaan. Deze bleek zich heel moeilijk te laten prakken. En de smeuïge massa, die op het pak beschreven stond was dan ook ver te zoeken. Natuurlijk gewoon doorgaan en de zaak tegen beter weten in een uurtje de oven in. Bakbananen worden immers ook zacht. Het rook heerlijk dat wel, maar de harde stukjes banaan waren niet echt lekker. Dus wij naar de super om taart te halen. 3 meter koeling vol taarten, dus moeilijk kiezen. Het wordt citroentaart, mede gezien het succes van de citroencake met Koninginnedag. Onder de parasol en met prachtig uitzicht vermaakten wij ons prima en was het weerzien gezellig. Evie en Pjotr speelden lekker met het water uit de douches, vulden hun zwembadje en bouwden een zandkasteel op het volleybalveld.
We zijn al een paar keer met de bus naar de stad geweest. De bus is een omgebouwde vrachtwagen, waar volgens het bordje zeker 30 volwassenen en 20 kinderen in zouden passen. Hoe is mij een raadsel. We stappen uit in het centrum. Papeete is een echte stad. Toeristen, maar ook veel plaatselijke bevolking zwermen lustig in het rond. Van parels tot designwinkels. Ik koop een drietal katoenen prinsessen jurken voor Evie en evenveel bikini’s voor mijzelf, kan ik weer even vooruit. Bloemig design trouwens, erg vrolijk.
Posters in de stad vertellen ons dat het circus uit Samoa de stad deze week bezoekt. Het lijkt mij leuk voor Evie en Pjotr en we besluiten zaterdag of zondag als er middagvoorstellingen zijn te gaan. Misschien gaan we voor die tijd nog even het eiland Morea bezoeken.
We kunnen namelijk weer geruisloos varen. Piet heeft de schroefas, die was losgetrild en tijdens het varen een naar geluid maakte, weten aan te draaien. Dit was een aardige klus want dit aandraaien moest onder water gebeuren. Piet had een soort constructie met een tuinslang, de snorkel en een voetpomp geconstrueerd. Ik moest zeer gedoseerd pompen, zodat mijn lief voldoende lucht zou krijgen om zijn onderwater missie te volbrengen. Het ging niet echt geweldig, of te weinig lucht of te veel, waarna ik beticht werd hem te willen opblazen. Dan maar op echte kracht cq lucht en jawel gelukt!
Rangiroa - Tahiti
Vertrek 25 mei 10 uur. Aankomst 26 mei 12.30 uur. Afstand 217 nmijl.
26 mei. Twee nachtjes varen naar Tahiti. De eerste nacht, aan de wind zeilend, met rif. De tweede nacht moterend. Tijdens de nachtelijke wachten, luister ik tegenwoordig naar "Het Bureau"van Voskuil. Rob van de Stamper heeft iets van 500 afleveringen voor mij gedownload van de NPS site. Ik kan me voorstellen dat het lezen van "Het Bureau" een beetje taai kan zijn, maar het luisteren naar de hoorspelversie is echt zeer onderhoudend.
Langzamerhand worden de personages een beetje familie van je. We varen samen op met Karin en Andreas van de Uhuru en we hebben regelmatig contact via de marifoon.
Als we de stadshaven invaren, zien we de Maltezer Falcon liggen. We hebben dit gigantische schip al eerder in Antigua gezien. Het maakt wederom indruk op ons, dit prachtige staaltje techniek. Het verkeer raast langs de kade en we besluiten dat we voorbij het vliegveld bij de Marina ons anker laten vallen. Met uitzicht op het eiland Morea en achter een groot rif, liggen we in 6 meter diep azuurblauw water. Tot onze verbazing zien we dat de Stampers hier ook voor anker liggen. We nodigen ze uit om bij ons een borrel te drinken, ze gaan namelijk morgen voor een paar daagjes naar Morea. Heel gezellig en ze verhalen over kokoskrabben en parels die ze op de Toamotus gekocht hebben. Ze hebben voor Evie en Pjotr nog een verjaarscadeautje meegenomen. Lego, hetgeen natuurlijk in zeer goede aarde valt.
Piet zorgt voor het anker en ik ga met de kids aan wal. Even buiten de jachthaven zien we een grote gele M, nou ja vooruit dan maar en even later zitten we aan de Franse frietje. We zitten buiten onder een parasol in een soort grote tuin aan het water en een strandje. Bij het strandje staan ook een aantal douches en daar gaan wij natuurlijk dankbaar gebruik van maken.
Na onze lunch gaan we naar de supermarkt, de Carrefour en niet zomaar eentje. Het is een mega winkel, waar je rustig uren kunt rondzwerven. Evie en Pjotr moeten dichtbij mij blijven, anders vind ik ze hier nooit meer terug. Dat maakt wel indruk, want ze blijven redelijk in de buurt. Evie en Pjotr kijken hun ogen uit en roepen: "Kijk mam, er is fruit en vlees en groente !" Het is goed te zien dat het voor niet meer van zelfsprekend is dat er altijd etensware in overvloed is. Nadat Pjotr nog even tegen een dame op een schoonmaakmachine, zo groot als een kleine tractor, opbost en al onze boodschappen op de vloer belanden, gaan we weer naar de Sabbtical om al onze "schatten" aan Piet te laten zien.
Een snel bezoekje aan het havenwinkeltje heeft Piet de benodigde moertjes voor de ankerlier opgeleverd. Gelijk vier van die dingen gekocht en ze passen ook nog! Voor ons kan Tahiti al niet meer stuk.
Vertrek 15 mei 11.30. Aankomst 16 mei 11.30. Afstand 104,3 nmijl. Wind NW2
21 mei. We zijn al een paar dagen in Rangiroa, het grootste atol van de Tuamotus. De lagune is zo groot als het IJsselmeer. De overkant is dus niet te zien. We liggen voor anker voor een luxe resort, met weer van die huisjes op palen. We hadden getimed om ongeveer 2 uur voor hoogwater bij de ingang te zijn, zodat we met zo min mogelijk stroming naar binnen konden varen. Dat is gelukt en de stroming was gering. Het blijft echter spannend zo'n nauwe ingang. Het water is zo helder dat je de koraalrotsen op de bodem kunt zien. Als de diepte terugloopt tot een meter of vier is dat erg beangstigend. Ik sta op de punt en denk dat we ieder moment op een rots knallen en roep steeds naar Piet: "hoe diep is het ?!" Anneke en Chris van de Magnet liggen er al en wij laten ons anker zo'n 50 meter verderop zakken. We gaan direct te water, want de zon schijnt lustig. Anneke zwemt ons tegemoet en even later komt Chris aanzeilen in hun kleine bootje. Evie en Pjotr mogen meezeilen. Wij vertellen ze steeds dat ze in Nieuw Zeeland een eigen kleine zeilboot krijgen, dus verwacht ik een enthousiaste reactie op zijn aanbod. Maar Pjotr wil helemaal niet mee en Evie klimt wel aan boord, maar springt bijna direct weer uit de boot. Nee, ze willen niet zeilen met meneer Chris.
Er liggen hier inmiddels een kleine 10 schepen voor anker, waaronder een mega-motorjacht, verlicht als een kerstboom compleet met gasten en bemanning. De bemanning komt langsvaren om te zeggen dat wanneer iemand water nodig heeft ze gerust langs mogen komen, ze hebben genoeg, erg attent en uniek. Nu kun je hier geen water krijgen en aangezien onze watermaker nog steeds niet werkt, waarderen we dit aanbod enorm. We tuffen met al onze lege flessen naar het jacht en keren terug met 60 liter versgemaakt water, geweldig.
We brengen de middagen door op het strand van het resort De kinderen hebben dan de loopfietsen mee en crossen over de paadjes tussen de huisjes. Ik lig in een grote tweepersoonshangmat en kijk naar Evie en Pjotr die schelpen zoeken en in het water spelen. Wat een luxe hier en wij kunnen er zomaar gebruik van maken en van genieten, want dat doen we gelukkig nog steeds.
Chris volgt duikcursus en is laaiend enthousiast over de onderwaterwereld. Een loodsmannetje heeft onze bijboot geadopteerd als haai. En zwemt rond de boot, maar van het schoonmaken van de boot, hetgeen zijn taak is, komt helaas weinig. Wanneer je te water gaat, komt hij direct aangezwemmen. Piet vindt dat heel vermakelijk, maar ik ben niet echt op zijn "aanhankelijkheid" gesteld.
We blijven langer dan gepland, omdat de wind erg aantrok en wij aan lagerwal lagen. Wind van 20 tot 25 knopen en een enorme deining, maakte het leven aan boord gedurende 2 dagen niet echt fijn. Nu alles weer vlak en rustig is, gaat het anker straks weer op en vertrekken we naar Tahiti, 2 nachten ( en 200 mijl) varen.
.
Je eigen website maken!