Logboek Nieuw Zeeland

12 november. Aangekomen in Opononi, aan de Westkant van NZ, doen we navraag over het duinsurfen. De zeer behulpzame dame van het toerisen bureau grijpt de telefoon, nadat ze ons eerst heeft geprobeerd te interesseren voor een paardrijtocht en een kunstzinnige middag, om te informeren of we die middag nog terecht kunnen. De man die je met z'n bootje naar de overkant van de haveningang brengt, blijkt echter alleen s'ochtends dienst te doen. s'Middags rijdt hij de schoolbus, ook belangrijk. Dus in plaats van de helling af te suizen besluiten we een mooie wandeltocht te maken, ook een tip van de VVV dame. De route voert ons langs de kust en langs het strand en maakt deel uit van een meerdaagse tocht. Op de achtergrond zien we de duinen en als de zon doorbreekt, licht het zand goudgeel op.

Nog geen 3 minuten wandelen vanaf de doorgaande weg en daar staan we dan voor de grootste Kauri boom in Nieuw Zeeland, heel imposant en wel 2000 jaar oud. We zijn niet alleen want samen met ons is er ook een buslading Plussers uitgestapt. De georganiseerde reis voorziet in een gids, een jonge Maori man met prachtig zwart, lang krullend haar. Hij vertelt over de Kauri boom en het ontzag dat hij voor deze "vader der bomen" heeft. Er schijnt ook nog een maar liefst 6000 jaar oude Kauri boom in Nieuw Zeeland te zijn geweest, helaas is deze ongeveer 100 jaar geleden tijdens een brand verwoest. Na een grappig verhaal over de bevruchting van deze boom, die beide geslachten in zich draagt, zingt de gids de boom toe. Het is prachtig en er klinkt zoveel bewondering en respect in deze serenade door dat we ontroerd raken.

Na nog wat meer Kauribomen, een museum en een uitzichtpunt vinden we het genoeg en zoeken een plaats om te overnachten. "He, hier was het" Met het bord zijn we gelijk de afslag voorbij gereden. Gekeerd en in de herkansing. Het pad gaat zeer stijl naar beneden om vervolgens bij een aardig huis uit te komen. De vrouw des huizes laat ons de zeer verzorgde kamers zien en tracteerd ons vervolgens uitgebreid op haar gehele levens verhaal, ze was in de vijftig..... Het huis ligt heel idyllisch en wordt omringd door weilanden, compleet met langharige varkens, en "bush" alwaar glimwormen en jawel ook kiwi's schijnen te verblijven.

De naburige camping blijkt ook avondwandelingen te organiseren om kiwi's te zien. Omdat het publieke wandelpad voor deze excursie wordt gevolgd, kunnen we dit net zo goed op eigen gelegenheid doen, aldus onze gastvrouw. Nadat we door haar zijn ingewijd in de geluiden die kiwi's maken, ze had er een bandje van, gaan wij compleet met zaklamp op stap. Al turend en schijnend in de bosjes, zachtjes lopend en geen gepraat, zien wij al maar geen kiwi. Zeer telerugesteld komen wij na een dik half uur weer op de parkeerplaats uit. Daar zien we net de campinggroep vertekken voor hun rondje kiwi-spotten. We overwegen nog even om met ze mee te lopen, maar besluiten toch huiswaarts te gaan. We slapen heerlijk en lekker lang, alle andere gasten zijn al vertrokken wanneer wij ons ontbijtje maken in de keuken. Onze gastvrouw is zeker geen ochtendmens, want ze is in geen velden of wegen te bekenen, zodat we toch nog op een redelijke tijd kunnen vertrekken.

11 November 2009. Van de schrik bekomen, staat ineens geheel onverwacht je broer vanuit Nederland voor de deur, worden er snel plannen gesmeden. Eerst een paar dagen bijkomen van de reis en dan gaan we met z'n tweeen op pad. Een auto gehuurd en daar gaan we, gezellig hoor zo met z'n tweeen. In het kader van beginnen bij het begin, zijn we naar de Waitangi Treaty grounds gegaan, waar de overeenkomst met de Maories, de oorspronkelijke bewoners van Nieuw Zeeland, getekend is. Een introduktievideo liet ons zien hoe dit bestand met de "British Crown" tot stand kwam; bloedig en met vele stammen betrokken. Natuurlijk hebben we de grote oorlogskano met het kunstig houtsnijwerk bewonderd en hebben we in de parkachtige tuin gewandeld. Roderick moest, als pril golfer, natuurlijk een foto maken van het aangrenzende golfterrein. Afslaan met uitzcht op de oceaan dat is toch het summum.

Daarna gaan we naar Opua, waar we gastvrij onthaald worden door onze zeilvrienden. Het is november en de meesten zijn net, na een half jaartje tropisch Frans Polynesie weer in Nieuw Zeeland aangekomen. Na uitgebreid bijkletsen rijden we in het donker terug naar Pahia, waar we logeren op de camping, in een "cabin". Het ruikt er wat muffig en de bedden hebben ook betere dagen gekend, maar de ligging aan het water is prima. De volgende ochtend ontbijten we buiten en worden we bezocht door een hele familie eend, die duidelijk gewend is de kost op deze manier bij elkaar te scharrelen.

Over de kaart gebogen besluiten we over te steken naar de West kust, op weg naar de grote Kauri bomen. Voordat we vertrekken krijgen we nog wat tips van een mede campeerder. Hij vertelt ons over de hoge zandduinen en zijn vrouw laat ons foto's zien van de vorige dag toen familie die al surfende het duin afraaste. Wij zetten onze vraagtekend bij de veiligheid van deze populaire sport. De man's zijn neus is stevig beschadigd en als hij met zijn hoofd schudt, vliegen de bloeddruppels in het rond, ook op onze kaart. Roderick laat de kaart subtiel verdwijnen, je weet namelijk maar nooit....

nieuwe Jamie?

4 oktober. Het was de afgelopen weken mooi en zonnig weer. We hadden enorm kunnen opschieten met de boot, ware het niet dat Piet veel last van zijn knie kreeg en het schilderwerk uitgesteld moest worden. Op een wiebelige trap met zo'n knie is namelijk geen aanrader. Ik ben verbannen van het schilderwerk na ooit een meer dan streperig resutaat geleverd te hebben.

De kinderen hebben voorjaarsvakantie en nu regent het, niet even een buitje, maar de hele dag, bahhhh. We hadden gepland om tijdens de vakantie te gaan varen en een aantal eilanden voor de kust van Auckland te bezoeken. Het zou tevens handig zijn omdat ik voor mijn Prince 2 examen op 9 oktober in Auckland mag aantreden. Maar ja, met de Sabbatical nog op de kant, moet er een "regenproof" vakantieplan ingezet worden. Ik neem de kinderen mee naar Whangarei, eerst naar de bieb, dan lunchen bij MacDonalds en als afsluiting naar de film; Up. Up gaat over een oude man die een droom probeert waar te maken en geholpen door vele luchtbalonnen met zijn huis naar Zuid Amerika vliegt. De jonge padvinder Russel gaat als verstekeling mee en samen beleven ze mooie en spannende avonturen. Evie en Pjotr en ik ook trouwens genieten erg.

Evie is geinspireerd geraakt door de vele kookprogramma's hier op tv en wil helpen met koken. We hebben pizza-bodems gekocht en de jonge koks gaan vol enthousiasme aan de slag. Er wordt ruim belegd en het eindresultaat is heerlijk. Evie draait ook nog gehaktballen, die Piet bakt. We nemen ze mee naar de verjaardag van Ruby. Iedereen vindt ze zalig en de schaal is zo leeg. Tussen de buien door wordt er buiten gespeeld. Er worden hutten gemaakt, voedertafels en andere niet nader te omschrijven constructies. De kinderen gaan steeds beter tekenen, ze kaarten graag en spelen Yatzee, nu nog monopolie, middagvullend! We ontvangen een pakje uit Nederland van oma en opa. Vrolijke kleding, mooie boeken en dvd's zijn ons deel, het lijkt wel Sinterklaas. Dank jullie wel voor deze verrassing. Morgen gaan we naar Jamie om te spelen en te lunchen

de stoere mannen van "room 1"

" Waar is je zwarte broek?" " Is deze hoofdband van jouw" " Heeft iemand nog grote veiligheidsspelden?" " Nee doe dat t-shirt maar uit, het is warm genoeg voor blote basten" " hier is je ketting," een kleine greep uit de conversatie in de kleedkamer van "room 1" De jongsten zijn verzameld in de de wc ruimte van het sportcomplex van Ngunguru om aldaar te worden omgetoverd in Maori jongens en meisjes. Moeders zijn druk in de weer om, onder leiding van juf Sara, deze transformatie te bewerkstelligen.

Na wekenlang oefenen is het zo ver. De schoolmusical "Time Warp" wordt opgevoerd. We schieten door de tijd met een tijdmachine en elke klas neemt een tijdperk voor haar rekening. We beginnen met Maori songs in de jaren 40, rock and roll in de jaren 50 en dan de Beatles. Ook Abba, Michael Jackson en Madonna zijn van de partij. Het is een waar dansfestijn en een feest van herkenning.

Er wordt drie maal opgetreden. Tijdens de matinee maak ik, samen met Pete foto's. Er was mij gevraagd om al het fotowerk voor mijn rekening te nemen. Dat durfde ik echter niet aan, Mijn belichtings skills zijn nog niet echt goed ontwikkeld en ik was daarom erg blij dat Pete, als professioneel fotograaf de honneurs waarnam.

Het was een genot om Evie en Pjotr op het toneel te zien. Evie geheel in haar element, luid zingend en dansend. Haar dansen was zo intens dat de meisjes die naast haar stonden regelmatig geheel uit beeld verdwenen. Pjotr die ons aan het begin van het schooljaar meldde dat hij alleen naar school wilde wanneer er niet gedansd zou worden, verraste een ieder. Hij staat vol vertrouwen op het toneel, zingt en danst. Geweldig, we zijn heel trots op beide kinders.

De foto's zijn aardig gelukt. Je vindt er een aantal in het fotoalbum van Nieuw Zeeland.

Gunther en Piet maken afspraken

September staat in het teken van het klussen. De Sabbatical gaat uit het water en wordt bij de werf Norsand gestald, alwaar ons drijvende huis schoon gespoten, geschuurd en geschilderd zal worden. Nee, geen kabouters, maar voornamelijke noeste arbeid van Piet.

Gunther heeft vroeger veel gereisd, met de rugzak, maandenlang in India doorgebracht en vindt dat het tijd is voor een nieuwe reis, met familie. Zeilen dat lijkt hem wel wat, nee absoluut geen ervaring. Gunther wil graag mee als Piet de boot naar Whangarei, 35 nmijlen varen, brengt.

Het wordt niet maandag, met regen en forse windstoten en hoge golven. De heren laten een dagje verstek gaan en worden vervolgens getracteerd op een zonnetje, windje in de rug en een redelijk rustige oceaandeining. Het tochtje naar de stad, dat met de auto een klein half uurtje duurt, kost Piet en Gunther meer dan zes uren varen. Het is een prettige tocht, die Gunther sterkt in zijn plannen, nu de rest van de familie nog. Onderweg wordt er een kingfish van respectabel formaat gevangen. Het beest moet in tweeen gehakt worden om in de koelkast te passen. Een probleem dat wij in ons huis met manshoog witgoed niet meer kennen. De kingfish smaakt goed,, wel veel graten

Ons vermoeden dat de Sabbatical een drijvende rots is, blijkt de waarheid. Veel aangroei en enorme oesters sieren de romp. Die oesters komen van Opua. Er was daar een oesterkwekerij en blijkbaar gedijen die beesten ook goed tegen een stalen wand. Het schuren is, zoals altijd een grote en stoffige klus. Alice verschijnt rond koffietijd met Zippy op het terrein en probeert de klussers te verleiden met een bakkie welverdiende troost. De klanten laten zich op een hand tellen, er moet nog gewerkt worden aan de naamsbekendheid en de reputatie van Zippy. Voorlopig kan Alice het makkelijk alleen af en ben ik vrijgesteld van dienst. Als ik mij 's ochtends om zes uur nog even omdraai en aan Alice denk, die dan al   “ on the road is” ben ik er niet echt rouwig om.

gewonnen!!!

28 augustus. Het is een stralende ochtend. We gaan met z’n allen naar school, want vandaag wordt de cross country loop gehouden.

De kinderen hebben er zin in. Op het schoolplein worden plastic narcissen en ook plakplaatjes van deze gele voorjaarsboden verkocht. Het blijkt voor het goede doel; de kankerbestrijding. Getooid met een "ruiker" en twee tatoeages rijker verzamelen de kinderen zich en worden toegesproken door het hoofd van de school; inzet en sportiviteit zijn de sleutelwoorden. Het parcours is uitgezet met linten en pylonnen. Er wordt gestart op het grasveld, dan het schoolplein en de parkeerplaats over, vervolgens door de duinen en het strand en dan terug naar het plein en het grasveld; een rondje van ongeveer een kilometer. De onderbouw doet 1 rondje en de oudere kinderen lopen nog een rondje extra.

Als eerste zijn de meisjes van klas 1 aan de beurt. Het startschot klinkt en weg zijn ze. Onze spring-in-het-veld Evie, zet gelijk de sprint in en is in "no time" in de duinen en op het strand. Erfelijk belast met een verschrikkelijk slecht gevoel voor richting raakt ze bijna de weg kwijt, maar mede door de juffen en de omstanders raakt ze weer op het goede pad. Met een straatlengte voorsprong finished ze als eerste. Handen omhoog, hoera!!!! Onze meid glimt van oor tot oor en we zijn heel trots op haar. Inmiddels zijn de jongens van klas 1 gestart en Pjotr komt goed mee. Het wordt een massasprint en Pjotr eindigt als vijfde, net voor zijn beste vriend Jamie. De beide heren zijn zeer tevreden over hun prestaties.

Zittend op het trapje bij het strand heb ik een prachtig uitzicht. De rennende kinderen met op de achtergrond de zee. Ik neem heel veel foto’s (zie fotoalbum voor een kleine selectie) en het is leuk om te zien hoe verschillend de kinderen rennen. Sommige zijn gezegend met een natuurlijke loop en lijken haast te zweven, terwijl anderen zwoegen door het zand. De inspanning en het doorzettingsvermogen tekent hun gezicht. Juf Mirjam, een Nederlandse, moedigt elk kind luidkeels aan, volgens mij heeft ze morgen geen stem meer over, en voor de morele support loopt ze zelfs een stukje mee met de achterblijvers. Haar zoon Marnix is een geboren renner en wordt eerste van zijn klas. Onze speciale aandacht gaat ook uit naar Olive en Ruben, de kinderen van Alice en Pete. We moedigen ze extra aan, maar het resulteert niet in een medaille.

Na de race vervoeg ik mij bij Alice, voor de training "koffie maken" Ik heb haar aangeboden om een poosje te helpen met hun mobiele café "Zippy". Het wordt mijn taak om de koffie te bereiden, terwijl Alice de broodjes maakt en de geldzaken regelt. Nadat de koffiemachine geprogrammeerd is en de koffiemaler precies goed is afgesteld door de koffieleverancier kan het oefenen beginnen. Het koffie zetten gaat goed. De problemen beginnen echter met het kloppen van de melk. Dit luistert nogal nauw. Koude melk in een kannetje, dan de melk opblazen met behulp van hete stoom en laten "groeien". Niet te lang, want boven de 70 graden verbrandt de melk. Zelfs nadat we er een hele 2.5 liter fles melk doorheen gedraaid hebben, durf ik niet te zeggen dat ik het onder de knie heb. En ik ben nog wel zo’n cappuccino liefhebber

Zippy als stralend middelpunt

23 augustus Het is zondagochtend en Evie en Pjotr leggen de laatste hand aan hun versieringen. Ze kleuren ieder een kleedje, dat we onder de chocoladecake gaan leggen. De cake, niet zelfgebakken dit keer, is een cadeautje voor Alice en Pete, bij wie we straks op de koffie verwacht worden. Ter ere van de start van hun mobiele koffie business "Zippy" genaamd, zijn hun vrienden uitgenodigd om de koffie en de broodjes die Alice gaat verkopen te proeven. Het is een hele gezellige morgen. De kinderen spelen in de tuin, voetbal en netbal, een soort korfbal. Evie heeft een meneer gevonden, die haar op haar nek neemt zodat ook zij een doelpunt kan scoren. Het blijft niet bij een doelpunt, arme man. Er wordt druk besteld en Alice werkt zich een slag in de rondte, nee we mogen niet helpen want straks moet ze het toch ook alleen doen. De koffie en de BLT (bacon, lettuce en tomato) broodjes smaken heerlijk.

Evie wordt helemaal enthousiast als haar "buddy"ontdekt. Het is Sophie, een van een drieling, die samen met Evie geoefend heeft voor de cross country loop die vrijdag op school gehouden wordt. Sophie en haar twee zussen zitten samen met Olive, de dochter van Alice en Pete, op netbal. Ze zijn erg sportief en vormen het hart van het team. Elke zaterdagochtend treedt het team aan in Whangarei, waar hard gestreden wordt om de overwinning. Netbal is een wintersport, maar het kostuum van de meiden doet anders vermoeden. Hele korte rokjes en T-shirtjes zonder mouwen. Alce heeft thermisch ondergoed voor Olive gekocht om ervoor te zorgen dat het kind geen longontsteking oploopt, want de wedstrijden gaan altijd door, weer of geen weer.

De volgende ochtend gaan Evie en Pjotr met hun klas een tegenbezoek aan de kleuterschool brengen. Ouders gezocht om de koters te begeleiding tijdens de wandeling. Om half tien wandelen de kinderen twee aan twee in een lange rij langs het strand naar het dorp. Het wordt een hele gezellige ochtend. Klimbomen, een grote zandbank, waterpartijen, verkleedkleren, koekjes bakken en kleien vormen de basis ingrediënten. Tijdens de pauze gaan de broodtrommels open en zie ik wat de echte Kiwi’s hun kroost mee naar school geven. Veel fruit, witte boterhammen en hier en daar wat koekjes. Een voor mij geheel nieuwe combinatie was de witte boterham met een beetje Marmite ( soort groente spread) en daar overheen chipjes. Schijnt hier heel gebruikelijk te zijn. Aardbeien op brood is echter voor de Nieuw Zeelanders een hele aparte. De juf zei dat Pjotr haar verteld had over deze lekkernij, maar dat ze het niet geloofd had. Bijzonder he.

tamerillo's, prachtig en heerlijk

" Ik kan niets meer zien", mompelt Piet, terwijl hij probeert de groene korsten uit zijn rood, ontstoken ogen te peuteren. Toch maar even naar de dokter. Druppels en anti-allergie pillen rijker wordt de conditie bestreden en keert het gezichtsvermogen weer terug. Piet baalt enorm dat na ongeveer 2 maanden in een huis wonen, hij alweer een stofallergie heeft opgebouwd. Tijdens onze reis heeft hij namelijk nergens last.

Ik zit in een van onze enorme stoelen. Het is er een die je helemaal kunt uittrekken, zodat het bijna een bed wordt, zoals die je eigenlijk in een vliegtuig zou willen hebben. Ook ons bankstel is van dit caliber, niet echt mooi, maar wel heel comfortabel. Alice zit aan het voeteneinde en ik ben klaar voor mijn eerste behandeling voetreflexie, om de luchtwegen open te maken, want ik ben enorm aan het snotteren. Ik denk dat het een soort ontspannende voetmassage wordt en verheug me. Al gauw blijkt echter dat de vele drukpunten in mijn voet aardig gevoelig zijn en dat deze massage niet van het gehoopte ontspanningniveau is. Het doet soms zelfs pijn. Volgens Alice moet er stevig gemasseerd worden, zo heeft zij het geleerd. Laten we dan in ieder geval maar hopen dat het helpt.      

Gunther en zijn familie, vrouw en 3 jongens bezoeken ons. Hun middelste zoon, Joshua, zit bij Evie en Pjotr in de klas en Gunther en Piet ontmoeten elkaar regelmatig op school en kletsen over de tour de France en voetbal. Ze komen uit Zwitserland en hun Engels is niet echt best, ons Frans en Zwitser Deutsch ook niet echt, dus af en toe brengen handen en voeten de uitkomst. We worden verrast met een prachtig gevlochten witbrood, een zogenaamd Sonntags brot. Het is zalig en we willen het recept graag hebben, dit brood zien we wel zitten tijden een overtocht. Met roomboter en hagelslag is het net een taartje. Maar wat wij nu nodig hebben zijn vitamines, heel veel vitamines. Gelukkig is het de tijd van de vitamine c bommem; kiwi's, sinaasappels, citroenen, grapefuits en tamerillo's. Deze laatsten zijn nieuw voor ons. Je kunt ze op verschillende manieren eten; zo uit de vuist, gekookt als groente of ingekookt met suiker, als siroop over ijs, heerlijk.        

huisvlijt

14 augustus Het is vrijdagochtend, Evie en ik zijn aan het knutselen. We maken poppen van papieren zakken, compleet met jurkjes van restjes stof, gekocht bij de tweedehands zaak. We vermaken ons goed, terwijl de wind om het huis giert en het plenst van de regen. De weergoden laten ons weten dat de winter nog niet voorbij is, alhoewel de voorjaarsbloemen al prachtig bloeien in onze tuin. Piet is boodschappen doen, onze vrienden van de Yamana komen vanavond eten. Ze zijn net terug van hun vakantie naar Engeland en we willen graag uitgebreid bijkletsen. Pjotr is op school.

Evie is thuis omdat ze de waterpokken heeft. Haar hele romp zit vol met rode bultjes en ja ze jeuken aardig. Piet neemt speciale zalf mee, die hopelijk wat verlichting brengt, arme Evie. Ze mag 5 dagen niet naar school en dat zint haar helemaal niet. Evie en Pjotr gaan namelijk erg graag naar school.

Het is des Kiwi’s om de kinderen te stimuleren door publiekelijk aandacht te besteden aan hun prestaties en vorderingen. Tijdens de wekelijkse bijeenkomst worden er “awards” uitgereikt voor rekenen, taal, sport, algemene inzet en sociaal gedrag. Op onze koelkast prijken er ook twee, een voor Pjotr voor “consistently putting 100% Effort into everything he does”en een voor Evie voor “fantastic progress being made in writing”.Ik ben blij dat het lezen en ook het schrijven zo goed vooruit gaat bij beiden. We oefenen ook elke dag thuis met lezen. We gebruiken hiervoor het boek:”Teach your child to read in 100 easy lessons” we zijn inmiddels bij les 70 en het werkt echt. Evie en Pjotr zijn binnenkort klaar om naar de volgende klas te gaan. Vorige week heeft de juf de landelijke taaltest voor 6 jarigen afgenomen. Evie en Pjotr kwamen allebei rond het gemiddelde uit. Een geweldige prestatie als je je realiseert dat ze een half jaar geleden nog geen woord Engels spraken. Momenteel zijn ze druk in weer met de voorbereidingen voor de schoolmusical. Er wordt natuurlijk gezongen, maar ook gedanst en zelfs Pjotr stort zich er helemaal in. Het is een gezellig school en de locatie geweldig, direct aan zee. Vorige week ging de speciale schoolbel, het teken voor alle kinderen om naar buiten te komen. Ditmaal was het een walvis moeder en haar jong, die vlak voor de kust zwommen. Ook dolfijnen komen af en toe een kijkje bij school nemen. Niet slecht hè? De school heeft sinds kort een website www.ngunguru.school.nz , dus als je het leuk vindt om een ook kijkje te nemen…

vissen in de gang

10 augustus. Ik vind het moeilijk om het schrijven weer op te pakken. Ik heb wel eens gehoord van zeilers die, na braaf 2 jaar lang regelmatig geschreven te hebben, een pauze van ruim een half jaar hebben ingelast. Zou het na drie jaar schrijven nu mijn beurt voor een “break”zijn? Nee, ik geloof het niet, ik wil wel schrijven, maar er is zo veel gebeurd, dat het moeilijk is om te beginnen en hoe langer je wacht des te meer er gebeurt, ja de beroemde vicieuze cirkel. Dus geen gedraal en gewoon beginnen

Onze tijd in Nederland was geweldig. Het weerzien met de familie was hartverwarmend. De 50 jarige bruiloft van pa en ma was een groot succes. Met ons handjevol familie en de rest vrienden, vierden we met zo’n 75 mensen deze mijlpaal. Pa en ma genoten en waren het stralend middelpunt van de avond. We hebben ons nieuwe, 3 maanden oude, nichtje en dochter van Roderick en Caroline, Roos mogen bewonderen. Een prachtig meisje met een hele relaxte levenshouding. Piet heeft menig kopje koffie met zijn moeder kunnen drinken. We hebben gezien hoe Jesse, Mats en Midas zijn gegroeid en hebben Henk, de nieuwe partner van Nienke leren kennen

De ontmoetingen en etentjes met onze vrienden, waren heel gezellig. Dat de draad na 2 jaar weer zo makkelijk kon worden opgepakt, zegt wat over de diepte van onze vriendschappen en maakt dat wij ons rijk voelen. De bruiloft van Hendie en Ed was eveneens een hoogtepunt. Het zien van deze twee, overduidelijk heel gelukkige mensen, vastbesloten om de rest van hun leven samen te beleven, was ontroerend .De 4 weken vlogen om en veel te vlug naar onze smaak, was het  weer tijd om afscheid te nemen.

Op Schiphol splitste de familie Snel zich op om nog even wat laatste boodschappen te doen, lees; de laatste euro’s te verbrassen. Terwijl de meisjes, keurig op tijd, bij de instapbalie arriveerden, waren de jongens in geen velden of wegen te bekennen. Even later arriveert Piet, maar van Pjotr geen spoor. Wat bleek;Pjotr mocht alvast alleen de loopband op en zou aan het einde op Piet wachten. Aan het einde echter geen Pjotr. Hij was namelijk erg snel aan het einde van de lange band aangekomen en stond daar braaf te wachten toen iemand dat wel erg vreemd vond, zo’n jongentje helemaal alleen. Doortastend werd Pjotr afgevoerd naar de informatiebalie, waar men dacht dat hij Engelstalig was. Braaf z’n naam genoemd en even later werd er omgeroepen dat er een jongetje van 6 jaar, Pjotr genaamd gevonden was. Piet vlug deze kostbare lading opgehaald en wij alsnog aan boord. Oh ja, Poes ook nog vergeten bij de balie, maar de stewardess had hem gelukkig mee genomen. De reis verliep verder voorspoedig Veel geslapen en heel veel films gekeken.

De aankomst in ons tijdelijke huis in Tutukaka was redelijk alarmerend. Op het aanrecht vonden we een briefje met instructies. Het begon met:”Gebruik de code voor de alarminstallatie” Helaas werd de code niet gegeven en binnen een minuut ging het ding af. Een oorverdovend lawaai. Vooral Evie vond het verschrikkelijk en dacht dat de politie ons kwam oppakken. Ze kroop vlug in de auto. Na ongeveer 10 minuten, gelukkig alles weer stil, totdat Piet nogmaals het huis binnen ging. En ja hoor de sirene ging weer af. Met dank aan..

Een telefoontje naar de zoon des huizes en een code rijker bedwongen wij het alarm en namen onze intrek. Gelukkig, of wellicht juist helaas, geen politie gezien. Dat de eigenaars gek zijn van vissen is wel duidelijk. Overal hangen vissen, foto’s van vissen en in de gang een heuse collage van opgezette vissen. Echt heel bijzonder. Wij voelen ons hier inmiddels als een vis in het water en verheugen ons op nog 2 maanden huis.

onze kleine zwaan

20 mei Het is woensdagmiddag en Evie, en haar klasgenootjes Cam, Java en Eva moeten snel uit school naar de jachthaven. Om kwart voor drie begint de balletles, in de zelfde ruimte als waar we vorige week de verjaardag gevierd hebben. De juf, een hele kleine, elegante Japans/ Amerikaanse vrouw, heeft de spullen al klaar staan. Een grote cd speler, een mand vol tutu’s, sjaaltjes, hoeden, muziekinstrumenten, elastieken en matten

Het is een combinatie van ballet, hiphop dansen en gymnastiek. Evie vindt het geweldig. De meisjes mogen ieder een fel gekleurde tutu uitzoeken en bijpassende sjaals. De klassieke muziek schalt door de ruimte en de meisjes springen en draaien dat het een lieve lust is. En passant worden de verschillende ballet posities even door genomen. De juf doet duidelijk haar best om de kleine dames de beginselen van de edele danskunst bij te brengen, maar het hebben van plezier staat duidelijk voorop.

Na de klassiekers is het moderne werk aan de beurt. Met grote elastieken oefenen de meisjes in groepjes de basis springpassen van de hiphop. Heel moeilijk, getuigen de goed zichtbare tongpuntjes. De meisjes krijgen de opdracht om op school verder te oefenen

Dan worden de matten uitgerold en is het tijd voor de gymnastische oefeningen. Op je hoofd staan, koprollen, op je handen lopen. Pjotr die naast mij zit, kijkt aandachtig toe. Hij houdt erg van circus en “trucs”en is onder de indruk van de prestaties van de meisjes. Nee, hij wil niet meedoen, maar hij probeert op zijn stoel wel zijn been met een hand in de lucht te steken. Dat hij het prima kan, alweer volgens eigen zeggen, verbaast mij niets.

De tijd vliegt en het uurtje is zo voorbij. We gaan naar de Sabbatical om wat te drinken en te eten. Daarna gaan we lekker fietsen. Het stoppen gaat al beter en meer beheerst. We zijn het kamikaze tijdperk gelukkig voorbij.

Voor meer balletfoto's kijk in het fotoalbum van Nieuw Zeeland

"M"

25 mei Ik zit in het kantoortje van Rick, het hoofd van de lagere school in Ngungu, om hem te vertellen wat er afgelopen vrijdag, tijdens zijn afwezigheid gebeurd is.

Terwijl ik in de receptie van de school samen met Alice het geld aan het tellen ben voor de “vrijdag worstjes dag” komen er twee heren binnen stappen. Ze zijn van de politie en op zoek naar mevrouw Snel. Mevrouw Bleiker, alias Snel slaat rood uit, terwijl ze probeert te bedenken wat er misdaan is. We hebben alleen een parkeerbon openstaan, maar om daar nu twee detectives voor naar school te sturen, lijkt wat overdreven. De heren vertellen mij dat ze een tip hebben gehad van iemand die in Evie het vermiste meisje” M”. meende te herkennen. Dit Engelse meisje is twee jaar geleden tijdens een vakantie met haar ouders in Portugal verdwenen. Haar ouders hebben begin mei opnieuw de publiciteit gezocht, ondermeer door een oproep bij Oprah Winfrey, om hulp bij het vinden van hun vermiste dochter te vragen Er is ook een compositiefoto van het meisje gemaakt, zoals ze er naar verwachting nu, op zesjarige leeftijd, uit ziet.

Ik ben met stomheid gelagen, hoezo “M”. Dit is Evie en het is onze dochter. De heren vinden het ook wel vervelend, maar ze zijn verplicht om deze tip na te trekken. We rijden naar de jachthaven om haar paspoort en geboortebewijs op te halen. Na wat zoeken in het dossier blijkt dat het meisje op 3 mei 2007 verdwenen is. In Evie haar paspoort staat een grote stempel van haar aankomst in Bonaire, 2 mei. Dit is het soort bewijsmateriaal waar de heren naar op zoek zijn. We nemen afscheid in de veronderstelling dat de zaak hier mee is afgedaan.

Ook Rick is even stil als hij het verhaal hoort. Om het roddelcircuit, dat hier blijkbaar welig tiert de kop in te drukken, stelt hij voor om het ook aan de andere leerkrachten te vertellen. Zij kunnen dan eventuele verontrustte/nieuwsgierige ouders het ware verhaal vertellen. En Evie, die weet van niets, ze denkt dat de twee heren haar zo’n leuk meisjes vonden dat ze een foto van haar wilde nemen.

je eigen taart versieren

14 mei. “Jarig, jarig!!” Al zingend worden de boterhammen en de melk weg gewerkt door onze zesjarige tweeling. Op naar school, Evie gehuld in een mooie nieuwe overgooier met bijpassende maillot en Pjotr met een stoer blauw gestreept poloshirt, dat mooi bij z’n ogen past. Alhoewel het niet gebruikelijk is in Nieuw Zeeland om te trakteren voor je verjaardag, besluiten we om deze Nederlandse traditie in ere te houden. We hebben mooie servetten gekocht, de kinderen hebben de snoepjes verdeeld en ma de zaak met een kleurige strik dicht gebonden. Echt lopende band werk. De snoeppakketjes worden gepresenteerd in een mooie rieten doos beplakt met kant en roosjes en in een muziektrommel, waarvan de bovenkant deskundig door mij verwijderd is. Ik herinner me nog heel goed dat ik mocht trakteren op de lagere school, mandarijnen in een hele mooi rieten mand met gekleurde strikken.

Op school worden Evie en Pjotr vol enthousiasme begroet door hun vrienden. Evie begint gelijk uit te delen, maar dat is niet de bedoeling. De juf heeft een mooie verjaardagstekening op het bord gemaakt en we horen later dat er tijdens de wekelijkse bijeenkomst in de grote zaal voor hen gezongen is.

Piet en ik gaan gezellig samen lunchen bij de pizzeria op de jachthaven. In het zonnetje is het heerlijk warm en de pizza smaakt prima. Daarna moet er gewerkt worden. We versieren de ruimte bij het havenkantoor met ballonnen en zelfgemaakte slingers, dekken de tafel en bereiden de spelletjes voor. Om half drie zijn we klaar en Piet loopt naar de weg om de kinderen van de schoolbus te halen. Even later zie ik hem aankomen lopen met een sliert kinderen. Ze gaan nog even langs de Sabbatical, om te laten zien waar Evie en Pjotr wonen, heel interessant.

Nauwelijks binnen of de cadeaus worden in een razend tempo geopend, de gasten helpen zelf ook goed mee. Al het moois wordt uitgebreid bewonderd. Het make-up doosje wordt direct geopend en de meiden helpen elkaar om nog mooier te worden. Ik hoor van Piet dat Jamie die ochtend zijn arm gebroken heeft. Pjotr moet het dus stellen met 7 dames op zijn verjaardag, maar nee hoor daar verschijnt onze held, met zijn arm in het gips. Ik zet de taarten op tafel, Evie en Pjotr worden toegezongen en de kaarsjes worden in één keer uitgeblazen. Daarna komen er chocoladepasta, slagroom, jam, hagelslag, m&m’s en marshmallow op tafel en mag iedereen zijn eigen taart versieren. Groot succes.

De volgende twee uur is een aaneenschakeling van spelletjes. De oud Hollandse spelen zoals, koekhappen, race met eieren, pluisje blazen en memory met snoepjes doen het heel goed. De dikke rol behangpapier wordt uitgerold en het artistieke talent krijgt ruim baan. Rond half zes zit het hele stel met rode konen aan de patat, met knakworsten uit de Nederlandse winkel. Na de toet, ijs met slagroom, komen de ouders hun kroost ophalen. Piet ruimt het slagveld op en ik breng de kids naar bed. Het was een prachtige verjaardag.

De volgende dag blijkt dat het feestje zeker indruk gemaakt heeft, vier van de feestgangers verschijnen niet op school. Misselijk of oververmoeid ?

Voor meer verjaardagsfoto's kijk in het album van Nieuw Zeeland

12 mei. We zijn de hele week al druk met het voorbereiden van de verjaardag van Evie en Pjotr. Ze worden al weer 6 jaar, absoluut kleuters af. Wie er mogen komen op hun feestje, is snel besloten. 5 meisjes en Pjotr’s vriend Jamie. Of Pjotr dan toch ook niet wat meer vriendjes wil uitnodigen. Ik doe een paar suggesties. Nee, Christopher niet mam, die luistert nooit en dat wordt helemaal niets op ons feest. En Joshua ook niet, die doet altijd zo wild.  Er wordt druk getekend en gekleurd voor de uitnodigingen. Dat er taart moet komen, daar is het tweetal het roerend over eens.

Pa en ma zijn ook druk, we stropen heel Whangarei af op zoek naar fietsen. De fietsen zijn al lang geleden beloofd. Als we in Nieuw Zeeland zijn dan krijgen jullie echte fietsen, met trappers. Gedurende onze reizende bestaan, hadden we geen plaats voor fietsen in de boot en moesten ze het doen met loopfietsen. Dat ging eigenlijk heel goed, alleen worden ze er nu toch wel wat te groot voor. Uiteindelijk vinden we twee pracht exemplaren, in een roze en een oranje uitvoering. Ze passen net in de auto en worden tijdelijk bij Alice en Pete gestald, die verkast zijn van de boot naar een huis. Ze hebben hun schip, Yamana, verkocht en worden nu, na drie jaar varen, weer echte landrotten. Van de week begeleidde Pete de nieuwe eigenaren naar Auckland, de nieuwe thuishaven van Yamana. We zwaaiden ze uit en Piet liet de scheepstoeter horen. Het is een gebruik om bevriende boten “uit te toeteren” als afscheid en voor het wensen van een behouden vaart. Het doet mij denken aan ons vaarwel uit Gomera met de Atlantische oversteek voor de boeg, sentiment.

We besluiten om Evie en Pjotr de fietsen de middag voor hun verjaardag te geven. Morgen is hun feestje en dan zullen ze geen tijd hebben om te fietsen. Uit school gekomen, geven we ze allebei een prachtige kleurrijke helm. Direct passen, staat erg stoer. Waarom ze een helm krijgen, nou kom maar eens mee kijken. De fietsen staan op de parkeerplaats en hun mond valt open van verbazing. “Wat een prachtige fietsen, zijn die echt voor ons?” klinkt het als uit een mond. De zadels op de laagste stand, even helpen om op het zadel te klimmen, een flinke duw en weg zijn ze. Het fietsen gaat geweldig. Wij maar roepen: “trappen, trappen, niet vergeten te trappen !!!” Het vele loopfietsen heeft zeker zijn vruchten afgeworpen, geen zij-wieltjes nodig. Het afstappen is alleen nog wat lastig. Het heeft veel weg van een noodlanding. Niet wachten totdat de fiets stil staat, maar er gewoon afspringen. “Vallen opstaan” wordt gepraktiseerd, letterlijk en figuurlijk. Een dikke glimlach siert hun stralende gezichtjes. Het zien van zoveel blijdschap werkt aanstekelijk, en maakt Piet en mij tot gelukkige en trotse ouders.

Voor meer fietsfoto's kijk in het fotoalbum Nieuw Zeeland

luilekkerland, waar de gebraden kippen in het rond vliegen.

10 mei. De tijd vliegt. Dat komt waarschijnlijk omdat er toch wat van de Polynesische levensstijl bij ons is blijven hangen. Een hele relaxte levensstijl, waarbij vooral de dag genoten wordt en morgen ver weg lijkt.

Met Moederdag mocht ik uitslapen en werd rond een uur of acht vriendelijk ontboden door Evie om plaats te nemen aan door hun beide keurig gedekte tafel. Een heel gezellig ontbijt, compleet met eitjes, volgt. De cadeautjes, ingepakt in roze papier met glitter hartjes liggen op tafel. Evie en Pjotr zijn gisteren met Piet op pad geweest om iets te kopen voor hun geliefde moeder. Het tweetal wist precies waar ze zijn moesten; de Chinese rommelwinkel, want daar heb je heel veel leuke spullen. Binnen tien minuten was het bekeken en Piet mocht afrekenen. Verguld met hun aankopen komen ze weer thuis. Er wordt veel gefluisterd en geheimzinnig gedaan, maar er wordt niets verklapt. Dat was in januari, met mijn verjaardag, nog wel anders. Nauwelijks een voet binnen de deur of Evie vertelt wat ze gekocht hebben. Ik krijg weer een mooie ketting en een armbandje van Evie en Pjotr verrast mij met een haarborstelset. Heel opmerkzaam van hem, want de oude is zeker aan vervanging toe.

Dat Pjotr zijn ogen niet in zijn zak heeft zitten blijkt opnieuw als ik hem mijn nieuwe aankoop laat zien; een mooi jasje, groen en blauw, een beetje een Scandinavisch ontwerp. Ik vraag hem hoe hij het jasje vindt. Hij kijkt goed en zegt dan heel ernstig: “heel mooi mam, het lijkt alleen erg op je dekbed” Ik onderdruk een opkomende lachbui, want hij heeft gelijk. Het jasje lijkt als twee druppels water op ons Ikea dekbed. 

Nog een uitspraak van Pjotr, die ik jullie niet wil onthouden. Hij zit lekker naast mij aangeschurkt op de bank en vraagt: “Mam kunnen meisjes wel twee keer trouwen?” Als ik hem zeg dat dat vast wel kan, vertelt hij mij opgelucht dat hij dan met mij gaat trouwen. “Handig dat wij nu al bij elkaar wonen,”, zeg ik. “Mam, als wij gaan trouwen gaan we toch zeker in een kasteel wonen!” is zijn antwoord hierop. Wat we dan aanmoeten als we gaan trouwen? Mam, een roze prinsessen jurk en Pjotr natuurlijk een prinsenpak. Misschien lees ik ze wel te veel sprookjes voor.

Voor tussen de middag heeft Piet een zalige moederdaglunch bereid; kip en aardappeltjes uit de oven. Wat “bubbels” erbij en het feest is compleet. Ik hoef ook niet af te wassen en de ogen worden zwaar, ik knap een uiltje op de bank. 

Mrs M wordt toegezongen

28 April De paasvakantie is alweer achter de rug en Evie en Pjotr zijn weer dagelijks op school te vinden. Het is het tweede semester en ze hebben een nieuwe juf: Miss Sarah Bone. Ze is niet getrouwd en daarom is het Miss en niet Mrs, aldus Evie. De juf is echter al wel ten huwelijk gevraagd, maar wanneer de grote dag is, weet de kleine wijsneus ons nog niet te vertellen.

Ter verwelkoming van de nieuwe leerlingen is er een soort welkoms ceremonie in Maorie stijl. De nieuwe leerlingen en hun ouders komen binnen, worden toegezongen en nemen plaats voorin de grote zaal. Wat schetst mijn verbazing als ik naast Jamie, die van de kleine motorfiets, ook Pjotr binnen zie komen. Hij gaat bij Jamie zitten, hoort de welkoms woorden van het hoofd van de school aan en sluit vervolgens aan in de rij om handen te schudden. Dit gaat toch echt te ver vindt Evie. Ze gaat zich toch niet voorstellen aan haar eigen broer. Ze wil hem dan ook geen hand geven. Dit zorgt voor wat oponthoud in de rij, maar ze doet het gewoon echt niet. Als ik later thuis aan Pjotr vraag waarom hij zich opnieuw ging voorstellen, antwoordt hij: “Jamie is toch mijn vriend en dan hoeft hij niet alleen, want ik vond dat handen schudden ook helemaal niet leuk” Is dat echte vriendschap of niet?

Het eerste semester hadden ze les van Mrs M., een afkorting van Mansbridge. Dit was echt een geweldige juf met een schat aan (internationale)ervaring, die Evie en Pjotr enorm geholpen heeft om te integreren op school. Mrs M en haar man zouden naar het Midden Oosten gaan om daar een project voor het Ministerie van Onderwijs te gaan uitvoeren. Helaas werd de opdracht op het laatste moment uitgesteld en zaten ze met een verhuurd huis en een opslag vol dozen. Hun familie had echter een ‘Bach”, dat is een vakantiehuisje, in Ngunguru dat ze wel konden gebruiken. Mrs M geeft haar cv af bij de school en kan, wegens het zeer plotseling opzeggen van een van de leerkrachten, maandag al aantreden als tijdelijke leerkracht.   Sommige dingen zijn gewoon voorbestemd. Mrs M haar filosofie is dat het erg belangrijk is dat de kinderen het leuk hebben op school. Vooral de jongetjes zijn met vijf jaar meestal nog niet klaar voor het “echte” schoolwerk en er is niet veel voor nodig om ze een hekel aan school te laten krijgen. Evie en Pjotr zijn dol op hun juf en vragen elke morgen opgewekt of ze weer naar school mogen. Wij zijn Mrs M erg dankbaar voor haar liefdevolle aandacht die Evie en Pjotr in ruime mate hebben mogen ontvangen. Naast het feit dat Evie en Pjotr huppelend naar school gaan, spreken ze beide goed Engels, met een echt Kiwi accent, en maken ze vriendjes. Pjotr danst zelfs! Toen er als “morning fitness” gedanst werd, schoot onze kleine held gelijk in de stress. Hij houdt niet van dansen en hij doet het ook niet. Mrs M heeft hem toen een sticker gegeven. Niet als beloning voor deze pertinente weigering, maar om na te denken over het dansen. De volgende dag had Pjotr er over nagedacht en besloten om het toch maar eens te proberen. En, je raadt het nooit; hij was er eigenlijk enorm goed in, volgens eigen zeggen. Weer een sticker voor Pjotr en ditmaal wel voor het dansen.

Het afscheid van Mrs M wordt ook in de grote zaal gevierd. De kinderen zingen uit volle borst “You are my sunshine”, een lied dat Mrs M hun zelf geleerd heeft en dat wij, dankzij Evie ook kunnen dromen. Heel typerend en ook grappig om te zien was, dat toen de kinderen zich opstelden om te gaan zingen Evie achteraan kwam te staan en Pjotr vooraan. Dit beviel ze beiden duidelijk niet en als of het afgesproken werk was wisselden ze snel van plaats. Evie kon weer vol in beeld stralen, in haar blauwe prinsessenjurk, en Pjotr versterkt en achterste gelederen. Als afscheidcadeau beschilderen Evie en Pjotr allebei een mooi doosjes en ik doe er lekkere snoepjes in. Wij geven Mrs  M een dikke kus en wensen haar het allerbeste .

Ook op zoek naar een leuk cadeautje voor jezelf of voor iemand anders? Neem dan een kijkje bij  fotogeschenk

schoon aan de haak

20 april. Ik hoor gekrijs buiten en het zijn geen meeuwen. De stem klinkt als die van Pjotr. Vlug steek ik mijn hoofd uit het voorluik en zie Pjotr, die door een man in een soort houdgreep,  wordt vastgehouden. Als ik vraag wat er aan de hand is, vertelt de man dat hij Pjotr op heterdaad betrapt heeft, terwijl deze probeerde zijn boot binnen te gaan. Hij verdacht Pjotr er van iets te komen stelen. Losgelaten, vlucht de kleine, vermeende boef de Sabbatital binnen. Als ik hem vraag wat er gebeurt is, vertelt hij vol horten en stoten het verhaal. Hij dacht dat de Libertijn van Hans en Annelies in de haven lag en wilde ze een bezoekje brengen. Toen hij tussen al de motorboten een zeilboot zag, meende hij onze Nederlandse vrienden gevonden te hebben. De Libertijn lag echter voor anker en de vergissing was gemaakt. Terug naar de man, die nog steeds op de steiger staat, doe ik het verhaal en vertel erbij dat we Nederlands zijn en nog niet zo lang in Nieuw Zeeland. De man ontdooit ter plekke en zegt: “ik ben Henk, en woon al meer dan 20 jaar hier” Hij begrijpt de situatie en verontschuldigt zich omdat hij Pjotr zo heeft laten schrikken. We praten nog even gezellig na en Henk nodigt ons uit voor een borrel.

Even later komt Evie al huilend thuis. Grote dikke tranen rollen over haar wangen. Wat er gebeurd is, kan ze niet vertellen. Het is te erg voor woorden. Na wat aandringen en een belofte om niet boos te worden, volgt ook haar verhaal. Ze heeft met haar vinger het whitebord van de visclub bewerkt, waardoor een aantal gegevens van de viswedstrijd zijn verdwenen. De mevrouw van het secretariaat zag het en werd erg boos en stuurde haar weg. Oooohhhhh wat nu…

Piet en Evie gaan samen de mevrouw opzoeken. Die is inmiddels afgekoeld en nadat Evie haar een tekening en een kus heeft gegeven, is alles vergeten en vergeven.

De Whangarei visclub in Tutukaka is een bloeiende vereniging. Bijna elk weekend zijn er viswedstrijden. Wanneer er een vis is gevangen, wordt dit gemeld aan het secretariaat, die vervolgens een vlaggetjes hijst. Blauwe vlaggetjes met een witte vis erop geven aan dat er blauwe Marlijn gevangen is. De afgelopen maanden was het Marlijn seizoen en er wapperde regelmatig rond de 10 vlaggetjes per dag. De naam van de boot, de visser, de soort vis en het geschatte aantal kilogrammen worden vervolgens op het beruchte whitebord geschreven. Als de boten s ’avonds binnenkomen, wordt de vangst gewogen. Het resultaat wordt omgeroepen en er worden foto’s gemaakt. Marlijnen zijn prachtige grote vissen en om ze zo te zien hangen, doet wel zeer. De professionele rokerij staat klaar met een aanhangwagen om de vangst af te voeren. De Marlijn komt vervolgens in gerookte brokken weer terug. Deze vis mag niet verkocht worden en met zo’n 50 kilo gerookte heerlijkheid kan je een aardig tijdje voort. Wij,  als buren worden ook  gefêteerd op een paar kilo. Het smaakt zalig! Avonds is de prijsuitreiking en is er regelmatig live muziek. We genieten van deze gezelligheid in onze “achtertuin.”

concentratie

Alleen nog de eieren en dan zijn we klaar met de boodschappen. Geen chocolade paaseieren dit jaar, want die zijn hier schrikbarend duur. Bij de Bin Inn, een Nieuw-Zeelandse levensmiddelen keten, hebben ze ook een schap met Nederlandse producten. Veel spulletjes van de Spar met als toppers stroopwafels, appelstroop, hagelslag, knakworsten en natuurlijk drop! Als we in Whangarei zijn gaan we hier altijd even langs. Deze keer hebben ze toverstokken gevuld met snoepjes in de aanbieding. Vlug twee van die dingen, ze maken nog geluid ook, gekocht en in de tas er mee voordat twee paar kleine oogjes …. 

Terug in Tutukaka ontmoeten we Annelies van de Libertijn. Zij en Hans stoppen voor een paar daagjes in Tutukaka, om daarna richting Great Barrier eiland en Auckland door te varen. Boodschappen opbergen, we mogen de diepvries van de jachthaven gebruiken, zodat we voor de hele week vlees in kunnen slaan en ons wat tripjes naar de supermarkt in Tikipunga, toch wel zo’n twintig minuten rijden, kunnen besparen. Er is feest in Ngunguru, de plaatselijke peuterschool heeft geld nodig en dan is de tijd voor “fund raising” Rondom de speeltuin staat een groot opblaas springkussen, de pony’s zijn uit de wei gehaald en lopen braaf hun rondjes. Evie zit al snel in de stoel bij de schmink. Nee, een elfenprinses, dat kan de mevrouw niet. Wel roze bloemetjes op haar wang; nou vooruit dan maar. Pjotr en zijn schoolvriendje Jamie worden getrakteerd op een ritje in de brandweerauto. Deze rijdt met gezwinde spoed en gillende sirenes door het dorp. Met stralende gezichtjes wordt er gezwaaid. Piet doet mee met een partijtje volleybal en Annelies en ik kopen allebei een zalige vruchtencake.

Paasochtend, nog voor negen uur, hebben we al eieren gekookt, beschilderd en beplakt, een prachtig tafellaken gemaakt en het paasontbijt verorberd. Om tien uur komen Annelies en Hans koffie drinken en vruchtencake eten. Het is mooi weer en we besluiten een wandeling te maken. Al kletsend genieten we van het uitzicht. Evie en Pjotr wijzen de weg, al zwaaiend met hun toverstokken en ook verstopt in de bosjes kunnen we ze welliswaar niet zien, maar wel horen; pure toverarij.

De volgende dag gaat Piet met de kinders cricket spelen op het grasveld. Ze ontmoeten Jamie en zijn ouders. Jamie heeft voor zijn verjaardag een kleine motor gekregen, 50 cc, met elektrische start en drie versnellingen. Getooid met helm en de voeten in  laarzen gehuld, toert het ventje het veld rond. Natuurlijk wil en mag Evie het ook proberen. Nog niet alleen, maar voorop bij de vader van Jamie, ze vindt het geweldig. Pjotr moet er nog even over nadenken, misschien een volgende keer. Ondertussen zoeft Sally, Jamies moeder voorbij en ze lijkt er geen genoeg van te krijgen. Het lijkt een beetje op die vaders, die een speelgoedtrein voor hun zoon kopen en er dan vervolgens zelf uren mee zoet zijn. Voor Evie en Pjotr staat nog steeds de fiets op het programma, die krijgen ze voor hun verjaardag. Hopelijk gaat hen dat nog wel snel genoeg na deze gemotoriseerde openbaring. 

"aan de kant allemaal"

25 maart.  De lonen hier in Nieuw Zeeland liggen echt een stuk lager dan in Nederland. Er zijn legio mensen die gemiddeld 20 dollar ( minder dan 10 euro )per uur verdienen en een salaris van 80.000 per jaar is ver boven gemiddeld. Het antwoord op hierop is; begin een eigen zaak. Peter en Alice van de Yamana zijn druk aan het brainstormen en onderzoeken wat hun toekomstige business moet gaan worden. De ideeën variëren van een catamaran verhuurbedrijf, tot een mobiele koffieshop en een franchise in het controleren en certifiëren van technische apparatuur voor ziekenhuizen. Peter is professioneel fotograaf en het geven van workshops staat ook op de shortlist. Caroline, de vrouw van de havenmeester en ik zijn de gelukkigen voor de try-out voor de workshop. De avond van te voren heb ik nog snel de gebruiksaanwijzing van mijn camera doorgenomen. Het is namelijk de bedoeling dat we alle instellingen handmatig gaan verzorgen, dus geen standje automatisch. Ik heb dat nog nooit gedaan, dus enige voorbereiding is vereist.

We praten in de kuip van de Yamana over diepte en belichting, bijbehorende instellingen en effecten, het duizelt mij. Peter laat een aantal opname zien en dan wordt het langzaam duidelijker. Na deze technische uiteenzetting worden we aan het werk gezet. Maak een aantal foto’s van de jachthaven, die gebruikt kunnen worden in een brochure. Graag verschillende creatieve invalshoeken en per foto variëren met de belichting en de focus. De resultaten worden op de computer gezet, bekeken en van deskundig commentaar voorzien door Peter. De opmerkingen zijn positief en praktisch van aard. Na de lunch gaan we het bos in en maken daar portretfoto’s, best lastig met de zon die door de bladeren heen schijnt. Als uitsmijter maken we opnames van Peter die voorbij rent. Ik zie later dat er verschillende foto’s groen zijn, veel bos, maar geen Peter en zo hard liep hij nu ook weer niet. Het was een hele intensieve, leerzame en gezellige dag. Peter bleek nog veel meer te hebben willen doen, maar dit was echt genoeg voor ons. Nog wat evalueren en de folder voor de fotoworkshop kan gedrukt worden.

Geïnspireerd door alle tips heb ik de volgende dag mijn toestel meegenomen naar het rugbyveld. Evie en Pjotr spelen een keer in de week touch-rugby. Geen tackles maar elkaar aftikken, leek mij gezien al het potentiële blessureleed te verkiezen. Ze vinden het allebei erg leuk, maar of ze het spelletje nu echt begrijpen? Er wordt in ieder geval veel gerend. Ik zit midden op het veld mijn plaatjes te schieten en wordt af en toe bijna omver gelopen. Vandaag is de laatste keer voor de winterstop. Eind van de maand nog een gezellige bijeenkomst met disco, BBQ met worstje en “price-giving,” voor elk kind een kleinigheidje. Het lijkt wellicht een beetje kneuterig, en dat is het ook, maar wij vinden het erg gezellig en genieten er van.

Maria oefent als oma

21 maart. Nadat we allemaal rond november zijn aangekomen in Opua, genoten van het vaste land onder de voeten en de gezelligheid elkaar weer te zien, ging iedereen begin december zo zijns weegs. Een aantal vertrok naar havens elders op het eiland, sommigen zelfs naar het Zuidereiland. Af en toe krijgen we een mailtje of een belletje of een bezoekje van een van onze zeilvrienden. De meeste zijn inmiddels terug van een mooie rondreis door Nieuw Zeeland en nu hard aan het werk om hun boot klaar te maken voor het naderende vertrek. Dat vertrek is rond april, mei als het hier koud wordt en de tropen lonken. Wel een gek idee hoor, dat wij hier blijven, terwijl de anderen verder gaan. Sommigen kennen we al meer dan twee jaar en we zullen ze niet meer snel treffen, misschien in Nederland.

Op ons terras, pratend over het naderende afscheid ontstond het idee voor een Nederlandse reünie. Vlug een mailtje gedicht en bijna iedereen vond het leuk en zou van de partij zijn. Zaterdagochtend, Evie en Pjotr maken tekeningen en hangen samen met Piet ballonnen op bij de weg en de oprit. Rond koffietijd staat onze oprit vol met oude auto’s, het huis vol zeilers, wordt het uitzicht uitgebreid bewonderd en praat iedereen honderd uit. We missen alleen Willy en Ria van de Sun Ra nog. We hebben ze gisteren zien binnen varen, maar er wordt niet opgenomen of gereageerd op onze voicemailtjes en sms-jes. We gaan ze halen; Martin doet zijn zwembroek vast aan, om in het uiterste geval naar de Sun Ra, die voor anker ligt, toe te zwemmen. “Oh, wij dachten dat het morgen was”, was de verbaasde reactie. Tot grote vreugde van Evie en Pjotr zijn tante Ria en meneer Willy er even later ook 

Iedereen heeft goed zijn best gedaan en de lunch is overvloedig. Piet en ik proberen nog wat interesse te wekken voor een wandeling, maar geen reactie. Die zeilers zijn toch niet echt sportief, lijkt het wel. We genieten van al de verhalen, de plannen en de vertrouwde gezelligheid. De dag vliegt voorbij.

met Sally en Geoff

3 maart, het is weer feest. Het begint direct s’morgens vroeg met het toezingen van de jarige en het uitpakken der cadeaus. Een nieuwe portemonnee zonder inhoud, een toegangskaartje voor het concert “Opera in the park” en een cd van Pavarotti, om alvast in de stemming te raken. Dan vlug, vlug ontbijten want de school begint om half negen.

Sally en Geoff, onze Amerikaanse zeilvrienden van de Grace, komen op de koffie en Alice onze overbuurvrouw van de Yamana schuift ook aan. Wij praten nog even over onze gemeenschappelijke oversteek van Fiji naar Nieuw Zeeland. 9 dagen lang op zee en 2 keer per dag contact via de korte golf. Dat schept wel een band hoor. We zijn heel blij met de mooie pilot van de Huraki Gulf Coast en plannen alvast een mooie zeiltocht naar het Great Barrier eiland bij Auckland. Na de taart, deze keer niet zelf gebakken, is het tijd voor wat lichamelijke oefening. We maken een mooie klifwandeling, genieten van het prachtige uitzicht en kletsen heel veel. Als lunch hebben we gerookte marlijn, een cadeautje van de buren, zalig.

Bij de buurtwinkel ontmoet ik Hanneke en haar tweeling-jongens van 3 jaar oud. Ze maken een wereldreis en trekken nu een aantal maanden per camper door Nieuw Zeeland. Hanneke komt Henk, haar man, ophalen die is wezen duiken op de “Poor Knights” Ik nodig ze uit aan boord en het is heel gezellig. Later op de middag nog meer bezoek. Piet krijgt veel aandacht en ook veel mailtjes met lieve wensen uit Nederland, heel fijn.

Inmiddels is Piet naar het concert geweest. Het was in de tuin van de dirigente van het koor “Opera North.” Het ontvangen van 500 mensen op de avocado boomgaard was geen probleem. De aanname dat er wel BBQ worstjes, typisch Nieuw Zeelands, en wat drinken te koop zou zijn, bleek helaas niet terecht. Je moest zelfs je eigen stoel meenemen. Zelf catering is troef, en het ritselt van de rijk gevulde picknickmanden  met lekkere hapjes en voornamelijk witte wijn. De weergoden zijn het evenement goed gezind. Slechts wat korte motregentjes in plaats van de voorspelde zware regenval. Toen Piet, toch wat rillerig geworden, wat beschutting zocht voor de drup, werd hij spontaan door drie oudere dames geadopteerd. Een warme deken en een glaasje wit vielen hem ten deel. Of het hierbij gebleven is, weet ik niet.  

Het concert begint om drie uur en de tijd vliegt voorbij. Prachtige liederen uit bekende opera’s worden ten gehore gebracht. Als extraatje kunnen de toeschouwers genieten van het optreden van Hayden Tee. Een oud leerling die inmiddels internationaal bekend is en momenteel in Nieuw Zeeland is voor de uitvoering van My Fair Lady. Piet heeft genoten van een prachtige muzikale en culturele middag.        

is het geen plaatje

Bij het buurtwinkeltje op het prikbord hangt een A-viertje, waarop een huis “Dolphin Cove Lodge” te huur wordt aangeboden. Het is maar een paar minuten rijden van de jachthaven en redelijk betaalbaar, dus gaan we even vlug kijken. Er staan hier prachtige huizen, maar helaas hebben we geen huisnummer en zien we nergens een bordje met “Dophin Cove Lodge,” dan toch maar contact gezocht met de verhuurster. Deze dame woont in Auckland en zaterdag kunnen we het huis bezichtigen. Het huis heeft 2 verdiepingen en de bovenverdieping telt 3 slaapkamers. In de huiskamer annex keuken vallen we helemaal stil, de glazen schuifpui wand biedt ons uitzicht over de zee. We zien de Poor Knights eilanden, de grillige kustlijn, de vuurtoren, de (zeil)boten varen en aan de andere kant de jachthaven. Het is een plaatje en we zijn direct verkocht. We spreken af dat we de volgende week ons intrek zullen nemen, voor 3 weken.

In deze 3 weken zullen we hard aan de slag moeten in de Sabbatical. Bijna 3 jaar full-time aan boord leven, waarvan 2 jaar in de tropen eist haar tol. Het hout van de keuken, de tafel, de luiken en nog wat kleine dingetjes moeten geschuurd en gelakt worden. Een klus die zich niet goed laat combineren met het wonen aan boord. We pakken heel veel spullen in en brengen die naar het huis. Wat verzamelt een mens, of is het vrouw, toch veel.  

Inmiddels wonen we hier al weer een week Evie en Pjotr vinden het geweldig, ze hebben zelfs ieder een eigen kamer. Ik had verwacht dat het wel even wennen zou zijn voor ze, ze hebben immers altijd een kamer gedeeld. Geen enkel probleem: “Wij hebben zo lekker geslapen in onze eigen kamer” Er wordt ook goed gespeeld en er worden binnen en buiten mooie hutten gebouwd. De schoolbus komt hier ook langs, dus dat is handig. Ik zie de bus aankomen en Evie en Pjotr stappen uit, met rugtas en zonder schoenen, wat zijn ze al groot! Dat zonder schoenen is trouwens echt des Kiwi’s.

Ook Piet en ik genieten erg van de ruimte die het huis biedt, de Sabbatical is toch wel klein. In het zonnetje, op ons terras met een kopje koffie zijn wij het roerend eens, dit is toch wel een prachtig stukje wereld. Momenteel giert de wind om het huis en de witte koppen staan op de golven. Ik tuur naar het water om te kijken of er dolfijnen en of orka’s in de baai zijn. Het is tijd voor koffie met iets lekkers.

Voor meer "uitzicht" zie fotoalbum NZ      

hole in the rock

31 januari. Het is vertrouwd om weer terug te zijn in Opua, de plaats waar wij, na onze overtocht uit Fiji, de eerste voet aan wal zetten in Nieuw Zeeland. Piet regelt een bootje voor ons, zodat we naar de Sabbatical kunnen varen, die op ons ligt te wachten aan een boei. Haast iedereen die we kennen is uit Opua vertrokken, behalve Hans en Dory van de Happy Monster die aan hun boot klussen.

We varen naar Russel, je kunt ook vanuit Opua met de veerboot, maar met de eigen boot is leuker. Tot ons genoegen, vinden we een lege boei, leggen aan en gaan direct aan wal. We maken een wandeling door het charmante en zeer toeristische Russel. Er is een mooi voetpad aangelegd naar het strand. Alice en Pete van de Yamana zijn ook in Russel. Ze hebben voor een paar weken de verhuur van kleine catamarans ter hand genomen. Het loopt helaas geen storm, zelfs niet wanneer er gratis les aangeboden wordt.  Over een week gaan ook zij naar Tutukaka en hun kinderen, Olive en Ruben gaan naar dezelfde dorpsschool als Evie en Pjotr.

Op weg naar Tutukaka stoppen we eerst bij Robinson eiland. Het is een mooie baai en in het weekend is dit een populaire bootbestemming. Je kunt een wandeling maken naar het hoogste punt van het eiland. Volgens Piet is het uitzicht prachtig, dus ik naar boven met fototoestel. De spierpijn komt zoals gebruikelijk de volgende dag pas.

De volgende dag komen we langs de “hole in the rockl” Excursieboten vanuit Russel brengen toeristen hier naar toe met als hoogtepunt het varen door het gat. Wij dachten dat ze met een noodvaart door het gat zouden racen, maar niets was minder waar. Met slakkengangetjes kroop het schip door de spleet om even daarna vol gas te geven en zijn zeer aërodynamische vorm en woeste kleurstelling eer aan te doen. Evie en Pjotr constateerden dat de Sabbatical niet door het gat kon varen vanwege de te lange mast, jammer.  

Onze tweede stop is Whangaturu harbour. We ankeren voor een natuurcamping en ik ga met de kinderen aan wal. Ze zoeken schelpen op het strand en springen van steen tot steen in het kleine riviertje. Oh ja, ook graven en ze worden roetzwart. Ondertussen maakt Piet de gevangen vis klaar en genieten de meeuwen van de restjes. Een rustig tochtje brengt ons de volgende dag naar onze bestemming. Volgens Piet kost het uitgelubberde zeil ons minstens een knoop, qua snelheid en de aangroei op onze romp werkt ook niet echt mee aan het behalen van aardige voortgang. Voorlopig geen tochtjes meer.

Pohara beach, Abel Tasman park

Na zes weken reizen door Nieuw Zeeland zijn we weer terug in Opua. Vooral Piet was blij om de Sabbatical ongeschonden aan de boei aan te treffen. Hij had de laatste paar nachten zelfs gedroomd over het zinken van ons schip. We hebben een geweldige vakantie gehad en ook het weer was prachtig. We worden al echte Kiwi’s en smeren de kinderen regelmatig in met zonnebrandcrème en tooien ze zelfs af en toe met hoed. Er wordt hier veel aandacht besteed aan het voorkomen van zonnebrand, de zon brandt hier inderdaad erg fel.

We reizen per auto en dat is wel even wennen. Alles in de achterbak gepropt en natuurlijk veel te veel meegenomen, voor, je weet maar nooit. We zijn bijna twee weken in Nelson gebleven bij Manuela, Michael en hun drie kids. De resterende weken leidden wij een trekkend bestaan. Begin van de middag arriveren we op de camping, vragen om een “standard cabin” en betrekken onze hut voor die nacht. Keurige accommodatie met meestal een tweepersoons bed en een stapelbed. De kosten voor een cabin variëren van 35 tot 85 kiwi dollar. De campings hebben grote gemeenschappelijke keukens, waar het goed en gezellig koken is. We ontmoetten veel Nederlanders en vonden dat erg gezellig. s’Ochtends rond tien uur vertrokken we weer, op naar een nieuwe bestemming.

Al rondreizend, hebben we de volgende plaatsen bezocht. Warkworth, Huntly, Taupo, Lower Hutt, Nelson, Pohara, Collingwood, Nelson, Hanmer Springs, Christchurch, Diamond Harbour, Omarama, Wanaka, Dunedin, Oamuru, Timaru, Christchurch, Kaikoura, Blenheim, Upper Hutt, Napiers, Roturua, Thames, Coromandel, Hauraki Plains, Opua.

Zonder computer is het lastig om een gedetailleerd reisverslag te maken en de website bij te houden. Dus geen uitgebreid verslag ditmaal, maar er komen binnenkort wel een paar verhaaltjes om jullie een indruk van onze belevenissen te geven. En foto’s zeggen meer dan ………         

zwemmen met de dolfijnen

Ik word verrast met gezang en cadeautjes op bed. De kinderen hebben samen met Piet een hele mooie ketting uitgezocht, oranje stenen. Heel mooi en ik ben erg blij mee. Vorig jaar ook kettingen gekregen, misschien wordt het wel een traditie en dat zou ik helemaal niet verkeerd vinden. Ik houd erg van kettingen en probeer er in ieder land dat we bezoeken minstens een te kopen. Dit zijn mijn souvenirs, mooi, praktisch en ze nemen weinig ruimte in beslag wat op een boot natuurlijk altijd meespeelt. Langzaam begin ik de leeftijd te bereiken dat ik alles al heb, hoewel……Piet maakte mij dan ook heel blij met een verjaarskaart waarop naast lieve wensen en woorden ook een aanbod om te gaan zwemmen met de dolfijnen wordt gedaan.

Kaikoura staat bekend om zijn vele dolfijnen en walvissen. Voor de kust van Kaikoura bevindt zich een soort trog van vele duizenden meters diep. Deze diepte in combinatie met een de warme waterstroom zorgen voor volop voedsel en een prachtig marine-leefgebied. Als wij ons op vrijdagmiddag bij de Dolphin Encouter shop melden en vragen of ik de volgende dag mee kan, wordt er moeilijk gekeken. Of ik gereserveerd heb, nee. Ze zijn blijkbaar al maanden van te voren volgeboekt. Ik kom op de reservelijst en wordt tot mijn grote vreugde begin van de avond al gebeld met het nieuws dat er een plekje vrij is voor mij, zaterdagochtend om half negen aantreden. Alle zwemmers, maximaal 13 stuks per trip, worden in een wetsuit gehesen, compleet met jasje en bivakmuts. Ik ben net een Michelin mannetje en loop langzaam blauw aan, blijven ademen.

We krijgen een instructiefilm te zien, benadrukt wordt dat de dolfijnen wilde dieren zijn en dat we niets mogen verwachten van, maar wel mogen hopen op een prachtige ontmoeting. De bus brengt ons naar de boot. Volle kracht vooruit. De dolfijnen bevinden zich meestal op 10 tot 45 minuten varen van Kaikura. Vandaag zijn ze gesignaleerd op zo’n  20 minuten varen. Dat is niet verkeerd, want hoe eerder we ze zien des te meer tijd we hebben voor het zwemmen. Wij hebben onderweg al redelijk wat dolfijnen gezien, spelend rond de boeg van de Sabbatical. Het zijn zulke prachtige dieren, speels, atletisch en met een geweldige uitstraling. Ik verheug mij bijzonder op het contact met deze dieren.

Daar zijn ze!! Niet een paar of zo, maar wel meer dan honderd. In scholen zwemmen de donkergrijs, witte Dusky dolfijnen in de baai. De boot wordt zo gepositioneerd dat we precies in de zwemrichting van de dolfijnen liggen. Als de toeter gaat, springen de zwemmers te water en daar komen de dolfijnen. Het is echt super, we worden omringd door de dolfijnen. We proberen ze door het maken van lawaai, luid zingen door je snorkel, en het maken van gekke bewegingen te lokken. Soms lukt dat en blijven de dolfijnen, nieuwsgierig als ze zijn even bij ons rondhangen om vervolgens hun weg weer te vervolgen. Hup, iedereen weer in de boot en daar gaan we weer op zoek naar een volgende school. Positie kiezen en het feest begint weer van voren af aan. Na zes keer te water geweest te zijn, is de pret op. We kleden ons om, krijgen wat warms te drinken en cruisen wat rond zodat iedereen foto’s kan maken van onze zwemgenoten.

Terug in Kaikoura wachten Piet en de kinderen op mij. Mamma vertelt honderduit en deelt dikke knuffels uit; een geweldig verjaarscadeau.     

Lake Tekapo

Ondanks het hoogseizoen konden wij eigenlijk altijd een plekje op een camping vinden. De meeste campings bieden plaatsen voor tenten en campers, al dan niet met stroom en beschikken over een assortiment van huisjes. Wij kozen meestal voor de “basic cabins” Een huisje met een twee persoons bed en een stapelbed voor de kinderen, soms met een klein koelkastje. Bedden opmaken en klaar is kees. Voor deze luxe betaalden wij tussen de 35 en 70 NZ dollar per nacht.

De kinderen vermaakten zich opperbest. De trampolines vallen altijd in de smaak en de trucs worden steeds doller en driester. Er wordt op de campings geen voetbal gespeeld, maar cricket. Na een paar keer meegespeeld te hebben, kopen we onze eigen cricket set in the Warehouse. Pjotr heeft aanleg en raakt de bal goed, het is leuk om te zien hoe hij dan van top tot teen glimt. Midgetgolf is ook helemaal ontdekt. “Relaxed staan, goed kijken naar het gaatje en dan slaan,” instrueert moeders. Ik zie mijzelf nog staan in Oostenrijk, waar ik samen met mijn broer genoot van dit spel. Wij zien dit als een eerste stap op weg naar het golf en hopen op bloeiende carrière.

Evie en Pjotr trekken er steeds meer samen op. Het loslaten begint nu al en ik vind het wel moeilijk. De Kiwi’s zijn erg vriendelijk en gecharmeerd van Evie haar gebabbel. Wij vinden ze regelmatig terug aangeschoven bij een familie, die over hen praat als zijnde hun geadopteerde kinderen. Ze worden uitgenodigd om naar de paarden te kijken en de aalen te voeren. Ze helpen mee met het bijeen harken van bladeren en takken en worden beloond met een ijsje. Evie helpt mee in de bediening, ik hou mijn hart vast, maar hoor geen gerinkel van aardewerk en krijgt snoepjes als dank. Het heitje voor karweitje concept begint op deze manier aardig te leven.

Er worden veel vriendjes gemaakt en weer afscheid genomen. We koken in de gemeenschappelijk keukens van de campings, die ruim en schoon zijn. We ontmoeten daar veel gezellige mensen. Veel mensen reageren heel enthousiast op onze wereldreis en wij horen mooie verhalen over emigratie en het opbouwen van een nieuw leven. 

ff een bakkie

In zes weken hebben we meer dan 8.000 kilometer gereden in onze 14 jaar oude “gouden” Ford. Kronkelende bergweggetjes, kronkelende kustweggetjes, door de hoogvlaktes en door bossen. Het landschap in Nieuw Zeeland is erg afwisselend.

Opeens zegt Piet;”Hé, hoe kan dat nu, volgens de benzinemeter staan we leeg.”en even later: “de kilometerteller is er mee opgehouden.” Alle instrumenten laten ons in de steek. De centrale deurvergrendeling is ook helemaal in de war. De knopjes van alle vier de deuren blijven als maar zoemend op en neer gaan. Gelukkig is het nog maar een paar kilometer tot het volgende plaatsje, Huntly. Piet gaat naar de garage en ik ga met de kinderen het dorp in. We belanden in de bibliotheek. Evie en Pjotr zijn gek op boeken en een uurtje plaatjes kijken en voorlezen, is zeker geen straf voor ze. Een nieuwe, tweedehands, dynamo rijker, kunnen we de volgende dag onze reis hervatten. De deur van Evie bleek de “verwarring” te veroorzaken en is nu tijdelijk geblokkeerd. We hebben regelmatig alle ramen open. De airconditioning blaast namelijk alleen warme, heel warme lucht. Binnen 5 minuten plak je vast aan je stoel. We komen in bergachtig gebied en de ramen kunnen we weer dicht. Jammer genoeg wil mijn raam wil niet meer dicht. Gelukkig regent het niet.  Piet weer naar een garage en wij bezoeken het bergdorp Wanaka. Het ligt prachtig bij een mooi meer. Het is een “sportief dorp” en de winkels liggen vol met bergschoenen, kajaks en duikspullen. Dat Kiwi’s praktische mensen zijn, blijkt wel als Piet terug komt. Er zitten twee wiggen tussen het raam geklemd en die zorgen ervoor de het raam nu altijd dicht blijft. Gelukkig is de airco ook gemaakt, dus we kunnen er weer tegen. Bij elk geluidje dat de auto maakt, schrikken we op in afwachting van de volgende ramp. We denken terug aan de tijd van onze lease auto’s, wat een luxe en gemak. Nu, hier terug in Tutukaka, is de auto weer als nieuw, ramen en deuren kunnen weer open, de olie en de filters zijn ververst en de spatlap is weer vastgemaakt. We zien de keuring eind van de maand met vertrouwen tegemoet.

Onderweg ontwikkelen we al snel een vertrouwd ritme. Ontbijten, opruimen, de auto inpakken en dan rond negen uur rijden. Na een uurtje of anderhalf zoeken we een mooie koffie stop. Ze hebben heerlijke koffie hier en ik ben al snel verslaafd aan de cappuccino met chocola. Piet houdt het bij zwarte koffie, meestal een erg straf bakje. Elke middag houden we een picknick en om het voor iedereen gezellig te houden, kiezen we als locatie de plaatselijke speeltuin. Omdat zelfs elk zich zelf respecterend gehucht een prachtige speelplaats heeft, is het niet moeilijk om een plekje te vinden. Terwijl de kinderen zich vermaken, buigen wij ons over de kaart en bladeren we in het campingboekje en in de Lonely Planet. Af en toe stoppen we voor het maken van een wandeling of het bezoeken van een plaatselijke attractie. De kinderen vermaken zich redelijk goed op de achterbank. Ik probeer af en toe wat nieuwe boekjes voor hen te kopen en als de spanning toch iets wat te veel oploopt, doen we raad spelletjes. Ik neem iemand in gedachten en door het stellen van vragen moeten Evie en Pjotr er achter komen wie het is. Ze worden er heel gehaaid in. Meisje, woont op een boot, blond haar, dat is natuurlijk tante Ria. Jongen, woont in Nederland, geen haar; opa ! Meisje, woont in Nederland, baby in de buik; tante Caroline!

Na een maand Zuidereiland nemen we boot naar het Noordereiland. Ditmaal de Interislander, die, zoals Michael ons verteld had, inderdaad mooier en luxer is dan de Bluebridge. En omdat Piet in de “Golden Age” is en korting krijgt nog goedkoper ook. Piet let op de kinderen en ik ga naar de film, Australia met Nicole Kidman. Het is een prachtige film en ik geniet er erg van. De tijd vliegt voorbij en voordat ik het weet zijn we in Wellington. Nog wat mooie dagen op het schiereiland Coromandel en dan op naar Opua, naar de Sabbatical.            

het kerstontbijt

Michael haalt de kerstboom te voorschijn. Een fors exemplaar met uitvouwbare takken en vol donkergroen glimmende naaldjes, die nooit uitvallen. De kerst-cd draait en de kinderen gaan onder zijn bezielende leiding te werk. Wat een schatten komen er te voorschijn uit de doos; ballen, slingers, engeltjes en een heuse piek. Vol concentratie wordt de boom versierd, de plastic ballen onderaan, vanwege Yannick. Het gaat heel goed, maar er sneuvelt helaas toch het een en ander. Ter vervolmaking van de kerstsfeer mogen de kinderen het rode tafelkleed beschilderen en beplakken. Het wordt heel kunstzinnig en de plastic kerstborden maken het geheel helemaal af.

Op kerstavond lopen Manuela, Piet en ik naar het centrum, daar worden vanavond Christmas Carols gezongen. De brassband zit al klaar en even later barst het gezang los. Het publiek wordt geacht mee te zingen en Piet zingt dan ook uit volle borst, hij geniet zichtbaar. Het is erg sfeervol en brengt ons echt in de Kerststemming. Thuis gekomen een lekker glaasje wijn bij de kerstboom, de allesbrander en de kaarsen aan, en het is helemaal goed.

Op kerstochtend liggen de cadeautjes onder de boom. Maar eerst het kerstontbijt, met zalige scones en warm krentenbrood, een specialiteit van Michael. De kinderen pakken om de beurt hun presentjes uit, heel geciviliseerd!. Het mooiste cadeau is de enorme trampoline. Het is nog een aardige klus om die op te zetten en Piet en Michael zijn er druk mee..

We besluiten om voor de Kerst te gaan BBQ-en, precies zoals Manuela en ik drie jaar geleden al bedacht hadden, toen ons beider plannen uitgebreid besproken werden tijdens onze wekelijkse volleybalavond. Wij zouden komen BBQ-en met de kerst en daar zitten we dan nu echt. Geweldig. Het wordt wel een luxe BBQ, met heerlijke salades en vleesspiesjes en steaks. De Kiwi's BBQ-en ook enorm veel tijdens de zomer, maar voornamelijk worsten, die je hier in mega verpakking kunt kopen.

Tijdens de drukste periode van het jaar, tussen Kerst en Oude en Nieuw, gaat de familie Snel naar het Abel Tasman park. Via de gouden stranden van Kaiteriteri en dan de pas over naar Takaka. Een mooie tocht, maar wel heel slingerig en de misselijkheid loert om de hoek, maar wordt bedwongen. We krijgen het laatste plekje op de camping in Pohara. Direct aan het strand. De tenten worden opgezet en Piet helpt de buurvrouw, de 16-persoons tent opzetten, die zij voor zichzelf gekocht heeft. We maken een prachtige avondwandeling over het brede strand, nog een ijsje en dan naar bed. Michael had ons al gewaarschuwd voor de iets wat dubieuze kwaliteit van de producten van the Warehouse, ja daar waar wij onze tenten gekocht hebben. Het blijkt niet overdreven te zijn, de flexibele tentstokken van allebei de tenten begeven het. Piet taped de zaak aan elkaar, maar ideaal is het niet. Gelukkig is het ruilbeleid van the Warehouse afgestemd op de productkwaliteit en zonder enig probleem krijgen wij later ons geld terug.

Onderweg terug naar Nelson stoppen we bij een zalmkwekerij. Nederlandse uitbaters trouwens. De kinderen vangen ieder een zalm en zijn zeer trots op hun prestaties. We kopen wat ijsblokken bij een benzine station en de vangst blijft lekker koel. Manuela bakt oliebollen en hun Duitse vrienden, met kinders en grootouders arriveren even later. Manuela's vader is vandaag uit Nederland aangekomen en doet een kort tukje vanwege de jetlag. Het wordt een hele gezellige avond. Het hoogtepunt voor de kinderen is natuurlijk het vuurwerk en in het bijzonder de sterretjes. Wij proosten op een mooi nieuw jaar in Nieuw Zeeland.

Als we aankomen rijden, zien we Michael in de voortuin het gras maaien. Manuela wil net samen met de jongens de vlaggetjes en de ballonnen ophangen en roept: “Jullie kunnen er nog helemaal niet zijn, volgens Michael had ik zeker nog een half uur voordat jullie zouden komen.” We hadden gebeld toen we in Picton aankwamen met de veerboot. Het is dan nog zeker 100 kilometer naar Nelson en de weg slingert zich langs de Malborough sounds en over een bergrug. De kinderen vallen in slaap op de achterbank, terwijl wij door dit prachtige landschap “vliegen” en dus eerder dan verwacht in Nelson arriveren.

Manuela heeft heerlijke soep, met balletjes, en een quiche voor ons gemaakt en even later zitten we op de veranda te genieten en te kletsen, terwijl de kinderen zalig spelen. De familie Smit woont in een prachtig houten huis, met wel 6 slaapkamers en een zalige tuin met groente tuin en fruitbomen. De school en het centrum op loopafstand, kortom geweldig. Na zo lang op de boot genieten wij enorm van het huiselijke leven. Piet leeft zich uit in de keuken en wisselt recepten uit met Manuela, die zich heeft ontpopt tot een ware koekenbakker. Scones, muffins, appeltaart, koekjes, zo klaar en zeer smakelijk. 

We gaan bessen plukken. Ik dacht nog even dat we daarvoor naar het bos zouden gaan, maar we rijden naar een boerderij, waar ze verschillende soorten bessen en bramen verbouwen, allemaal in nette rijen. De kinderen vinden het geweldig en storten zich op de vruchten, er wordt goed doorgeplukt en geproefd. In korte tijd zijn alle bakjes vol. Thuisgekomen gaat Manuela direct aan de slag, er wordt jam gemaakt.

We trekken er met z’n allen op uit naar het strand en de bergen in. Nelson ligt in een prachtige en zeer afwisselende omgeving. Het is ons wel duidelijk waarom het Manuela en Michael hier zo goed bevalt. De kinderen hebben een verjaardagsfeestje van Karel, een Nederlands vriendje van Julian, hij wordt vijf jaar. Evie en Pjotr mogen ook mee. Karel heeft mooi speelgoed, Pjotr is helemaal weg van de radiografische bestuurbare dinosaurus, en iedereen vermaakt zich prima. Aan het eind van het feest probeert Karel zijn hamertje tik nog even uit op het hoofd van Quinten. Toch maar even langs de eerste hulp, waar de wond gelijmd wordt, pleistertje en klaar is kees.         

het huisje

15 December. Als ik naar alle tassen, tenten, slaapzakken en luchtbedden kijk, die liggen uitgestald op de steiger, maak ik me ernstig zorgen. Hoe passen deze, als noodzakelijk bestempelde spullen allemaal in de auto en wel zo dat wij er ook nog bij kunnen. Piet verricht een klein wonder en alles kan mee. Dan is een boot toch wel handig hoor, altijd al onze spullen bij de hand. Naar Nelson varen is echter niet een heel goed idee. Het kan hier erg spoken en Cookstreet staat bekend om harde winden.

We toeren door het prachtige landschap. Drinken koffie onderweg en zijn helemaal op vakantie. Aan het begin van de middag belanden we op een camping naast Sheepworld. Inderdaad veel schapen, maar de show is helaas net geweest. We huren een kleine cabin met twee stapelbedden. We hebben een prachtig uitzicht en er stroomt een klein riviertje door het weiland. Er is een jeu de boules baan en de kinderen vinden het een geweldig spel. Er wordt enthousiast geworpen en gelukkig raakt niemand gewond.

Warkworth, “home town” van de bemanning van de Innocienti,  ligt een paar kilometer verder op. Het is een gezellig dorpje langs een rivier en er zijn veel winkels en restaurantjes. We kopen een hele bak ijs bij de supermarkt en de hele familie smikkelt.

Na het diner, klaar gemaakt in de camping keuken, rollen we ons bed in. De eerste vakantiedag zit er op en smaakt naar meer. 

X-mas parade in Phaihia

11 December. Elk zich zelf respecterend dorp organiseert een Kermis optocht, zo ook Paihia. De school doet ook mee en in de nieuwsbrief werd dit festijn al ruim van te voren aangekondigd. Het thema van dit jaar is “groen” en de school geeft hier invulling aan door een kar te maken met een pot met goud, een regenboog en een kerstboom. De kinderen van klas 1 en 2 mogen op de kar, verkleed als een soort elfachtige kabouters. De grotere kinderen, gekleed in het groen,  lopen of fietsen op de een-wielers mee.

De optocht van Paihia heeft duidelijk meer allure dan die van Kawakawa.  Er zijn veel meer karren, de zee vormt een prachtige achtergrond en de kerstman cirkelt rond in een helikopter. Hij staat al zwaaiend in de deuropening en ik verwacht elk moment dat hij voor de vrije val gaat. De kinderen vinden het geweldig en zwaaien vol enthousiasme terug. Dory en Hans zijn ook komen kijken en met z’n vijven, Pjotr wil niet op de kar en ook geen kabouter zijn, bekijken we de stoet en rapen we snoepjes.  Opua school wint de prijs voor de beste kar, vreugde alom. De kerstman reikt de prijzen uit en gooit handenvol lolly’s naar de kinderen. Als slot worden er ook nog kleine cadeautjes uitgedeeld.

Twee dagen later komt de kerstman ook nog op de haven. Alle kinderen hebben zich verzameld in het clubhuis. Er worden spelletjes gedaan en gedanst. Geheel in stijl komt de kerstman aan in een dinghy, vergezeld door een volwassen elf en een piraat. De kerstman, eentje met een zwaar Duits accent, deelt de cadeautjes uit, die de ouders discreet in de kerstzak hadden gedeponeerd. Na nog wat spelletjes is het tijd voor wat versnaperingen. Op het terras staat een tafel vol met allerlei lekkers, je mag zo veel eten als je wilt.  We moeten toch maar wat aandacht besteden aan de essentie van kerstmis en aan de bijbehorende verhalen.

op schoolreis naar de kinderboerderij

8 December. Vandaag gaan klas 1 en 2 op schoolreisje, naar de kinderboerderij. Of ik ook mee wil, natuurlijk, als plattelands kind ben ik namelijk dol op dieren. Evie, Pjotr en ik rijden mee met de opa van Declan en Anita in zijn  grote truck. Opa vertelt dat hij op een boerderij werkt, waar stieren gefokt worden. De dieren mogen twee jaar in relatieve vrijheid opgroeien, want ruimte is hier geen probleem, en dan is het afgelopen. Wanneer ze ouder worden, worden ze niet alleen taaier, maar het testosteron gaat ook opspelen. De heren gaan dan vechten en dat levert problemen op. Hij scheert ook schapen, ongeveer 400 op een dag tijdens zijn hoogtij-dagen. De schapen worden gemiddeld 3 maal in de twee jaar geschoren. Er is een tekort aan goede scheerders, de jongelui van tegenwoordig…   

Op de kinderboerderij aangekomen, worden we verwelkomd door een klein wollig roodbruin stiertje. Hij is hier pas twee dagen en hij is blind. Als je in je handen klapt, loopt hij achter je aan. We beginnen direct aan de “morning tea,” de kinderen pakken de broodtrommels uit hun rugzakken en dat is het teken voor een enorme hond en de geit om op onderzoek uit te gaan. Ze snuffelen in de tassen naar losliggend voer. Gloria, de eigenaresse van de Lillypont en oma van een van de kinderen vertelt welke dieren er allemaal zijn en dat er niet gerend, gegild en met stokken geslagen mag worden. Elk kind krijgt een zak met brood dat ze mogen uitdelen aan de dieren. De zeel-aalen in de rivier worden door Gloria gelokt met brood, ze pakt ze op en hangt er zelfs een om de nek van een heel dapper jongentje. We staan met z’n allen in een weiland, niets te zien. Het blijkt het domein van de cavia’s te zijn. De beesten houden zich schuil tussen het hoge gras. De kinderen krijgen de opdracht de cavia’s te vangen. Al gauw was het hoge gras platgewalst en werd er volop gerend en gegild. De arme cavia’s renden voor hun leven en een enkeling werd zelfs opgepakt en geknuffeld. De reis gaat verder naar de schildpadden, die blijkbaar dol zijn op pieren. Een nieuwsgierige lama, die gelukkig niet spuugde en vele konijnen verder, was het tijd voor de BBQ lunch. 

Educatief verantwoord werd de geit gemolken en kregen de lammetjes hun flesje. En toen was het weer tijd om naar huis te gaan. Evie en Pjotr en ja hun moeder ook, hebben weer een prachtige dag gehad.      

de toiletten

7 December.  We gaan naar Kawakawa, een klein dorpje, waar opvallend veel Maori’s leven. Er blijken hier een aantal fabrieken te zijn, die al jaren lang voor veel werkgelegenheid in het dorp zorgen. Het dorp is twee toeristische attracties rijk. De stoomtrein, die drie maal per dag een tochtje van ongeveer 40 minuten maakt en de openbare toiletten, ontworpen door Hundertwasser. We drinken koffie en limonade op het treinperron en zwaaien de passagiers van de trein uit. We besluiten zelf om dit tochtje aan ons voorbij te laten gaan. Het is druk in het dorp want om half twee is het tijd voor de Christmas parade. Evie laat haar gezicht beschilderen, als vlinder. Het wordt erg kleurrijk en ze is er heel tevreden mee. We lunchen bij de visboer, een familie lunch. Dat betekent friet en 4 gebakken visjes, die in samen in een zak zitten. Met z’n allen rond de tafel en de zak in het midden, opgescheurd. Tast toe, nee er is geen bestek. Nog even een sanitaire stop, ja natuurlijk bij de beroemde toiletten. Ze zijn echt erg mooi, met allemaal gekleurde tegeltjes, mozaïek werk en dan zijn wij klaar voor de optocht.

De optocht bestaat uit de brandweerauto gevolgd door de ambulance, de stoomtrein en een tweetal karren met kinderen van de plaatselijke school. Er worden snoepjes uitgedeeld en de jonge toeschouwers schieten met confettipistolen. Het heeft een zeer kneuterig gehalte. Oh ja de kerstman zit achterop een grote motorfiets. Iedereen schijnt echter zeer tevreden te zijn. De optocht is in “no-time” voorbij en direct daarna rukt de schoonmaakploeg uit om de restanten van het feestgedruis op te ruimen. Als we via de omleiding weer op de doorgaande weg belanden, zien we dat de kinderen zich in het park hebben verzameld en dat het feest daar verder gaat. Ik zie een groot springkussen en er worden spelletjes gedaan. Het ziet er gezellig uit.

Op de haven aangekomen, diept Piet uit de bakkist een strandtentje op. De kids mogen proefkamperen op het grasveldje. Ze komen boterhammen en limonade halen om in hun tent te nuttigen. De proef, zonder overnachting wellis waar, is geslaagd. Evie en Pjotr verheugen zich zeer op onze kampeervakantie volgende week.            

"zie jij een cadeautje met je naam erop?"

4 December. We kijken al een week naar het Sinterklaas journaal via internet, ideaal Er wordt gekeken wanneer het ons uitkomt, dus na het eten als de bordjes leeg zijn. De kinderen leven enorm mee met de verhalen van de Sint en de Pieten. Dat de stoomboot wordt geruild voor een speedboot, een koe, een tafeltje, een hobbelpaard en uiteindelijk een snoepketting maakt indruk. Of wij de Sabbatical ook kunnen ruilen? Nog maar even niet.

De lootjes zijn getrokken en er wordt druk gedicht. Samen met de andere Nederlanders hier in de haven vieren we vanmiddag in het clubhuis Sinterklaas. In Kerikeri is gelukkig een Nederlandse winkel, waar ze alle traditionele ingrediënten voor een geslaagd feest verkopen

Piet haalt de kinderen uit school en ik diep de grote Sinterklaastas onder ons bed vandaan. Deze wordt even later gevuld met de verrassingen van dit jaar. De tas wordt in de keuken van het clubgebouw verstopt. Aan de kinderen de opdracht om de tas te vinden. Na enig speurwerk lukt het, natuurlijk wordt de tas herkend, maar Sinterklaas mag onze tas wel lenen hoor. Onder het genot van pepernoten en speculaas en heel bijzonder, een grote schaal met heerlijke aardbeien met slagroom worden de cadeautjes uitgedeeld. Alle Sinten hebben goed hun best gedaan en we worden getrakteerd op ware dichtkunst. Piet kruipt achter de piano en wij zingen uit volle borst. Er zijn nog een paar andere lieden in het clubhuis, maar die vertrouwen het niet erg en zijn binnen no-time vertrokken. Hans heeft zijn gitaar mee genomen en na het Sinterklaas repertoire gaan we over op ander Hollands vocaal geweld. We hebben veel plezier. Evie en Pjotr krijgen een goocheldoos en verzorgen, gesteund door Rob en Ben een korte voorstelling.

Een paar dagen later ontvangen we nog een enorme doos van Sinterklaas uit Laag-Soeren. Sint heeft weer aardig uitgepakt en Evie en Pjotr worden erg verwend. Evie doet direct haar Sneeuwwitje jurk aan, met daar over heen haar keukenschort. Knipjes in haar haar en met tante Ria, die samen met Willy komt eten, bekijken ze het prinsessen activiteitenboek. Pjotr is blij met zijn playmobil ziekenauto, met echte knipperlichten. Voor de mecano doos lijkt hij nog net iets te jong, dus die gaat vlug de kast in. De dvd’s van Waterschapsheuvel doen mij terug denken aan mijn lagere school tijd. De meester las elke dag een stukje uit dit dikke konijnenverhaal voor, maandenlang plezier dus. Volgens mij was het best spannend, dus ik ben benieuwd hoe Evie en Pjotr het vinden. Opa en oma ontzettend bedankt!             

Voor foto's van het Sinterklaasfeest ga naar het fotoalbum van Nieuw Zeeland

25 November. Het lijkt wel iedere dag feest en dat is natuurlijk ook precies de bedoeling van het leven, maak er wat moois van ! Piet heeft de kinderen, zoals beloofd mee uit zeilen genomen. Hun eerste keer in een klein bootje, een Optimistje. Iedere zaterdagochtend wordt er hier gezeild door de jeugd. De club heeft een aantal Optimisten en veel ouders komen voor rijden in hun jeeps met trekhaak en zeilboot. Het was niet echt de meest geschikte dag voor een eerste tochtje. Het waaide redelijk stevig en er stonden ook wel wat golven. Belofte maakt schuld en de kinderen waren er klaar voor. Zwemvesten aan en een bootje uitgezocht. Vanwege de wind besloot Piet dat het beter was dat hij zelf ook zou meevaren. Dus niet in de bijboot om vanuit daar instructies te geven, zoals gebruikelijk is. Of dat nu echt de wijste beslissing was, laat zich raden. Een kleine boot, bevolkt met 2 kinderen en een volwassene, redelijk wat wind en golfslag en de rest laat zich raden. Nee, ze zijn gelukkig niet omgeslagen, maar het pak was nat. De kids staan niet echt te springen om wederom het sop te kiezen. We wachten op rustig weer voor een herkansing.

Maandagavond verwelkomen de kinderen van de Opua School de cruisers. Ze komen dansen. Alle kinderen van de school mogen mee doen. Dat is natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd, want Evie staat al te trappelen om van de partij te zijn. Dat ze nog nooit geoefend heeft, lijkt haar geen enkel probleem. Ze kan immers Polynesisch dansen en ze kijkt gewoon wat de anderen doen. Waar een pragmatische inslag en wat zelfvertrouwen al niet goed voor zijn. Ik heb op het ochtendnetje van de jachthaven een oproep gedaan voor alle Nederlandse boten om vooral te komen kijken. De zaal is goed gevuld en natuurlijk zijn de Nederlandse ooms en tantes ook van de partij. Het optreden is erg relaxed en leuk om te zien. Evie probeert al spiedend naar links en naar rechts in de pas te blijven. Als laatste dans wordt de Haka uitgevoerd, door de jongens, compleet met de uitgestoken tong aan het einde.

Na het optreden is er limonade, chips en ijs voor de artiesten. Evie heeft dus al een flinke basis gelegd, terwijl de pot-luck nog moet beginnen. Iedereen heeft weer zijn best gedaan om een lekker gerecht klaar te maken. Piet heeft voor gehaktballetjes gekozen, een prima keuze en uitwerking, want de schaal is zo leeg. De kinderen smullen vooral van de toetjes.

klaar voor school

20 november. We lopen de heuvel op en 5 minuutjes later zijn we bij school. Pjotr en Evie opperden nog dat we wel met de taxi konden gaan, toen ze zagen dat de weg redelijk steil omhoog ging. Hier in Nieuw Zeeland is het echter afgelopen met ons taxi gebruik, niet meer te betalen. De school kijkt uit over de baai en het uitzicht is prachtig. Ik zou bijzonder afgeleid raken, wanneer ik in de klas zou zitten. Het uitzicht vraagt bijna om dromen en naar buiten kijken. Er zitten 100 kinderen op school en de klassen zijn dus lekker klein. Evie en Pjotr komen in klas 1 bij juf Jenny samen met 12 andere kinderen. Wat een verschil met de school in Samoa, waar zo’n 50 kinderen op een mat zaten en samen de zinnen van de juf herhaalden en waar onoplettendheid direct resulteerde in een oorvijg. Er is hier zoveel aanbod van boekjes, teken- en schildermateriaal en speelgoed dat Evie en Pjotr hun ogen uit kijken. 

Evie voelt zich al helemaal thuis op school en spreekt al een aardig woordje engels. Pjotr moet nog even wennen, maar de juf zegt dat hij haar prima verstaat. De schooldagen beginnen gezamenlijk in de grote zaal. Hier wordt gezongen en gedanst, dit laatste tot verdriet van Pjotr, die absoluut wars blijkt te zijn van deze vorm van expressie. Gelukkig wordt er niet elke dag gedanst. Sommige dagen wordt er begonnen met een soort warming up; touwtje springen, hoelahoepen of een rondje om de school rennen. Pjotr leeft helemaal op, hij is dol op hardrennen en vertelde vol enthousiasme over het rennen. Hij was als laatste binnengekomen, ging daar totaal niet onder gebukt want hij "ging als een speer", aldus eigen zeggen.  Een paar dagen later meldde hij ons vol trots dat hij alle jongens en zelfs de meester had ingehaald tijdens het rennen.

Er worden hier schooluniformen gedragen op school. Rode polo-shirts en een zwarte broek of rok. De school begint om negen uur, de lunch wordt meegenomen en om drie uur worden wij geacht weer aan de poort te staan. Dit geeft Piet en mij toch bijna een hele dag samen. En hoewel we erg dol op ons kroost zijn, genieten we erg van deze tijd met zijn tweeën.

"onze steiger"

15 november. We komen midden in de nacht aan, varen langs Russel en zo door de goed beboeide en verlichte vaargeul Opua binnen. We herkennen de langgerekte steiger bij de haven niet direct als aanlegplaats voor de nieuw aangekomen boten. Het bordje met een grote letter Q er op doet ons besluiten dat dit toch wel het “Quarantaine dock” moet zijn. Vlug aanleggen, het is inmiddels dood tij en we hebben dus geen last van de sterke stroming, waar Geoff ons voor gewaarschuwd heeft. Naar bed voor een paar uurtjes slaap, alvorens de douane komt. De volgende ochtend zijn Evie en Pjotr verrast en blij om te zien dat we gearriveerd zijn. Het klopte precies met hun kalender, 10 nachtjes slapen. Piet en ik ruimen de boot op, met een hoog Franse slag gehalte. Ik stal al de etensware, waarvan ik denk dat men deze in beslag zal nemen op tafel uit. Meel, kaas, honing, melk en gist. Twee jonge dames met gigantische vuilniszakken komen binnen, ze zijn er klaar voor. De inspectie stelt werkelijk niets voor. Er worden wat kastjes opengedaan, een blik in de koelkast geworpen en bijna alles van wat op tafel staat, mogen we houden. De honing niet, want die zou besmet kunnen zijn door zieke bijen, die in Fiji in onze honingpot gedoken zijn. Wanneer vervolgens in Nieuw Zeeland een inheemse bij ook in de pot duikt, zou deze ook besmet kunnen raken en vervolgens de gehele bijenpopulatie kunnen uitroeien. Nu is er in Fiji geen bij in onze honingpot gevlogen en staat de honing ook nooit open en bloot op tafel bij ons, maar je kunt nooit weten, toch?   

Na de formaliteiten mogen we naar ons plaatsje in de marina. Zalig om na de reis weer aan een steiger te liggen en over elektriciteit en water te kunnen beschikken. We drinken gezellig koffie, in een stralend zonnetje, met de andere Nederlanders. Heel fijn om iedereen weer te zien. Er worden deze week allerlei festiviteiten georganiseerd in het kader van de zeilrally naar Opua. De plaatselijke middenstand sponsort deze feesten. Helaas hebben we het uitgebreide zeebanket moeten missen, maar we zijn wel op tijd voor de BBQ van vanavond. Worstjes, hamburgers en een roeiboot vol met bier en wijnflessen vormen die ingrediënten. De internationale zeilersgemeenschap laat het zich weer goed smaken. De volgende avond is het eindfeest, dat wordt gehouden in het nieuwe verenigingsgebouw van de Opua cruisingclub. Er staat varken op het menu. Pjotr herinnert zich het BBQ feest in Niutoputapu, waar een compleet varken aan spit geroosterd werd. Hij gaat samen met Dory op stap om het beest te zoeken. Hij komt even later verguld terug met de mededeling dat het varken in de rode ton zit, en dat hij al in grote stukken is gehakt. Oh ja, zijn kop zit er ook niet meer aan. Piet haakt af wegens een zware verkoudheid en duikt vroeg zijn bed in. Tegen tienen komt de rest van de familie Snel naar huis. Het is hier in Nieuw Zeeland een uurtje later dan in Fiji, dus de kinderen zijn nog redelijk wakker. Evie en Pjotr willen weten of er morgen weer een feest is. En ja hoor, morgen gaan we naar de maandelijkse markt van de plaatselijke school. Dat komt goed uit want we willen graag dat de kinderen hier naar school gaan en dan kunnen we mooi even op ons gemak rondkijken en misschien ook wat leerkrachten spreken.

powernap

14 november. We zijn er !!!!!. Na 9 dagen op zee zijn we in Opua, Nieuw Zeeland aangekomen. Het goede nieuws is dat we geen storm hebben gehad, niet meer dan 25 knopen en dat is redelijk ongebruikelijk. Minder prettig was dat we de hele reis aan de wind hebben moeten zeilen dat betekent veel  “gehak” en gestamp. De verwachte noordwestelijk wind, waardoor wij halve wind zouden kunnen zeilen bleef uit. De tegenstroom bleef echter de gehele tijd ons lot en kostte ons zeker 24 nmijl per etmaal. Dit alles in combinatie met een blaasontsteking, ongesteldheid en continue misselijkheid maakte dat ik de dagen aftelde. De kinderen hadden een kalender gemaakt met 10 vakjes. Iedere ochtend knipte ze er een flapje af en dat betekende weer een nachtje dichter bij Nieuw Zeeland.

Onderweg een paar dolfijnen gezien, blijft leuk. Toen het vlees op was vingen we een mooie mahi mahi en hebben deze met smaak verorberd. Een paar dagen later zeilden we door een school tonijnen. Beide vislijnen bezet. Helaas ontsnapte de vissen allebei, heel irritant. De lijnen nogmaals uit gegooid en direct weer beet. Piet grijpt de vishaak en slaat stevig toe, gelukt en ons maal is binnen, vijf kilo verse tonijn. 

We varen samen op met de Grace. Tweemaal daags hebben we contact met Sally en Geoff via de radio, direct na het Nederlandse netje. Tijdens de overtochten is het contact met andere boten heel prettig vinden wij. Even horen hoe het de anderen vergaat en meeleven met degenen die het op dat moment zwaar hebben, houdt de moed er in. Sally is jarig tijdens de overtocht en wij hebben een pakje voor haar aan Geoff meegegeven. De kinderen hebben mooie tekeningen gemaakt en een klein bootje met een broche van delfsblauwe klompjes. Natuurlijk ook gezongen via de radio en Sally viel helemaal stil en dat is erg ongebruikelijk voor haar.

De kinderen kijken veel film. Ik snap niet hoe ze het doen, al hobbelend achter de kaartentafel, kijkend naar een dynamische sneeuwwitje en Pippi Langkous. Piet maakt zijn sudoku’s en leest. Ik luister naar Harry Jekkers en het Klein Orkest. We halen de weerberichten op, lezen en versturen mailtjes, slapen en stellen de zeilen bij. Zo vullen we onze dagen op zee.  Ondertussen wordt het met de dag kouder, al met al van 30 graden naar 15, we trekken steeds meer kleren aan om een beetje warm te blijven. Dat lukt toch niet echt want de twee tropenjaren zitten ons in het bloed.

Het mooiste van een overtocht blijft toch de aankomst. Het nieuwe (ei)land dat wacht om door ons ontdekt te worden. Wij verheugen ons enorm op ons verblijf in Nieuw Zeeland. Het is al die tijd toch wel een baken geweest. Als we in Nieuw Zeeland zijn dan….. gaan Evie en Pjotr naar school, krijgen ze een fiets met trappers, zien we onze zeilvrienden weer, wonen we misschien wel een tijdje in een echt huis, gaan we kamperen, bezoeken we Manuela, gaan we misschien werken. Kortom druk, druk, druk, of wilden we dat nu juist vermijden?